Η κακία της ημέρας

ο κ. Δώνης σε αυτή τη συνέντευξη τύπου* ήπιε το αμίλητο νερό.

(* δεν είμαι αθώος αλλά και ‘συ, μη μου το παίζεις παρθένα)

MIranG

Δεν πρόλαβαν να στεγνώσουν τα δάκρυα μου…

από την “δικαίωση” της Κατερίνας Θάνου (του Τζέκου, ντε!) προχθές και ήρθαν αυτοί οι ανθέλληνες της WADA και μου χάλασαν το κέφι.

(κλικαρε τη φωτό)

Η είδηση προήλθε από εδώ

Επ! Τί γίνεται παιδιά;

Μας πείραξε το σκίτσο του πρωθυπουργού μας με στολή αξιωματικού των SS (προφανώς επειδή σημασία για κάποιους έχει ο καταγγέλων και όχι το αν είναι έτσι ή αλλιώς). Τέλος πάντων ας μην πιάσουμε ΚΑΙ αυτό το θέμα.

Αυτό είναι ας πούμε μακρυά από τη λογική αυτή ή είναι ένα διαρκές πρωταπριλιάτικο “αστείο” με option 4ετίας;

Το είδα εδώ (λεπτομέρειες και τα λοιπά στον Alzap)

Xουβαρνταλίκια με την αλήθεια!

“Σε κανένα σημείο μέχρι το τέλος της εκδήλωσης δεν ακούστηκε η λέξη… “τζιζζζζζ”

(Σιγά μη δώσω και link)

Είπαμε να χάσουμε…

… μη το παραχέζουμε κιόλας!

Αφιερωμένο σε κάτι βρωμοχάνουμα σαν τον Βάγγο, τον Αρτ και τον Μάκη από την Καβάλα.

THE RETURN

Το στοίχημα είχε φραγμένη την επιστροφή εδω και καιρό, η Νικολούλη είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά, ο Χαρδαβέλας έβρισκε πλέον ευκολότερα UFO και το έριξε εκεί κι οι άνθρωποι μπορούσαν με μεγαλύτερη άνεση να αρρωσταίνουν όσο η Νάπολη κρατούσε σε σκοτεινό δωμάτιο το μυστήριο.

Πλέον, το William Hill τρίβει τα χέρια του από τα χαμένα λεφτά του 1,05 που πρόλαβαν και έπαιξαν πολλοί πριν από 2 χρόνια, η Νικολούλη σκέφτεται να ξεκινήσει καριέρα ευρέσεως εργασίας (επίσης δραματικό σπορ), ο Χαρδαβέλας μπορεί να γίνει Ολυμπιακός μιας και όλα γίνονται πιά και οι άνθρωποι θα πάψουν να αρρωσταίνουν… από φόβο. Ναι φίλοι μου.

Γύρισε το άτομο από τη Νάπολη και μάλιστα γιατρός!

Το blogoκοτέτσι του ΠΑΣΟΚ και η “βαριά κουλτούρα” του δωδεκάποντου

Να τα πούμε σοβαρά ή να το ρίξουμε στο δούλεμα; Καλύτερα ας τα πάρουμε από την αρχή και θα βγεί, ό,τι είναι να βγεί στο τέλος. Άλλωστε επειδή μάλλον θα προκείψουν εξελίξεις τις επόμενες μέρες θα έχουμε να λέμε κι άλλα.

Τον προηγούμενο μήνα η Κωνσταντίνα - και ο Πάνος Ζέρβας, αλλά μπορώ να μιλήσω μόνο για την Κωνσταντίνα, προς το παρόν- έλαβε μια πρόσκληση από τον Σύνδεσμο Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας και από την Δημοτική Βιβλιοθήκη να παρουσιάσει την προσωπική της εμπειρία μέσα από τα blogs στα πλαίσια ενός προγράμματος με ονομασία “Νέος Λόγος - Νέοι Δρόμοι”. Εναν Σύνδεσμο που απ’ ό,τι μάθαμε -όταν και κατέβηκε στον Πειραιά από την Καβάλα ενας ευγενέστατος άνθρωπος, ο Κώστας Δεμερτζίδης για να μας προσκαλέσει- δεν παίρνει δραχμή επιχορήγηση και μάλιστα παράγει πολλάπλάσιο έργο από άλλους αντίστοιχους (π.χ. του Δήμου ή της Νομαρχίας κ.ο.κ.) με το 1/10 περίπου των πόρων απ’ αυτούς. Αυτό μας συνεπείρε, μας ενθουσίασε και δεχθήκαμε όχι μόνο να συμμετέχει η Κωνσταντίνα αλλά να βρούμε, να προτείνουμε ανθρώπους γνώστες σε τεχνικά ζητήματα και να βοηθήσουμε με κάθε τρόπο αυτή την προσπάθεια αυτών των ανθρώπων που θυσιάζουν τον ελευθερο τους-και όχι πάντα- χρόνο και προσωπική εργασία, για να βγεί ενα αποτέλεσμα που ζηλευουν πολλοί πολιτιστικοί σύλλογοι στην χώρα τα τελευταία 55 χρόνια.

Όταν με το καλό το Σάββατο το πρώϊ φτάσαμε οδικώς στην Καβάλα, το πρώτο πράγμα που ακούσαμε στην πόλη ήταν πως υπήρξε μια προσπάθεια η εκδήλωση να “καπελωθεί” να το πω; να σαμποταριστεί (εκ των έσω), να το πώ; Τέλος πάντων να χρωματισθεί με πράσινο (ΠΑΣΟΚικό) χρώμα, μιας και δυο μέρες πριν την εκδήλωση (όπως φαίνεται από τις ημερομηνίες άλλωστε σε σχέση με την αρχική που έγινε μια εβδομάδα πριν) βάλανε εμβόλημα προσκαλεσμενους ορισμένους bloggers από το ΠΑΣΟΚ, άτομα του Συνδέσμου που όμως δεν λειτουργήσαν ώς όφειλαν απέναντι στον Σύνδεσμο αλλά με την ιδιότητα του στελέχους της τοπικής του κόμματος. Τύφλα να έχει ο Δούρειος Ίππος. Θα μου πεί κάποιος “μα βρε αδελφέ είναι κακό αυτό;” Οχι φυσικά! Δεν είναι όμως τίμιο.

Η Κωνσταντίνα (όπως νομίζω και ο Πάνος) δε πιστευω πως θα συμφωνούσαν να πάνε σε μια εκδήλωση που την χρωματίζει τόσο έντονα το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ, το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ ή η Καμπότζη. Νομίζω πως είναι κατανοητό απ’ όλους μας αυτό. Ούτε φυσικά θα δεχόμουν να κάνω 6,5 ώρες ταξίδι Πειραιάς-Καβαλα για να συμμετέχω σε μια εκδήλωση χρωματισμένη κομματικά. Και αν ήθελα στο κάτω-κάτω της γραφής, λίγες μέρες πριν ρε πεταλωμένα γατόνια, τα συνέδρια ήταν 2 τσιγάρα δρόμος από το σπίτι μου. Τέλος πάντων, αυτό ήταν ένα ζήτημα των διοργανωτών που έπρεπε να λυθεί και αυτή ήταν η θέση μας όσο μας έπεφτε λόγος. Που μας έπεφτε.

Το δευτερο πράγμα που μάθαμε πίνοντας τον καφέ μας ήταν πως ακούστηκε στην πόλη πως η Κωνσταντίνα ειναι της νεολαίας του Τσίπρα. Αυτό το δέχτηκε με μεγάλη χαρά είναι η αλήθεια μιας και η λέξη νεολαία (χαχα) την έκανε να αισθανθεί πάλι ζωντανή και φρεσκια όπως το απόγευμα του ‘91 που βλέπαμε αγκαλιά τον Κ-Μαρούση να καίγεται αποκλεισμένοι κοντά στον ηλεκτρικό της Ομονοίας και τον μικρό Τσίπρα στα τσικό της ΚΝΕ να δοκιμάζει μαντίλια για τους αγώνες που θα έρθουν και θα γράψουν στην Τv. Αλλά Ok. Τολμώ να πώ πως ήταν ένα κοπλιμάν που το δεχθηκε με χιούμορ και αρκετή κατανόηση για την φαντασία των ανθρώπων που τους τρέμει το σκατό στον κώλο από την κομματική ανασφάλεια ακούγοντας τις λέξεις blogs και internet και στη συνέχεια βλέπουν ως εφιαλτικό ακόλουθο αυτού, τον Τσίπρα να κάνει παιδομάζομα στις IP. Tί να κάνεις και τί να πείς, βέβαια; Ο καθείς με τις αγωνίες του και ο Λουμίδης στους κεφτέδες. Τέτοια πετυχεσά!

Σε αυτό το σημείο έχω να πώ πως καλό θα είναι κάποιοι να αντιληφθούν πως δεν συμμερίζονται όλοι την ανάγκη ένταξης σώνει και καλά σε ένα κόμμα για να νιώσουν ασφαλής ή ευαισθητοποιημένοι. Σεβαστή η κομματική ταυτότητα και η ενεργοποιηση τους στα κοινά μέσω αυτής, αλλά συμβαίνει να ζεί, να αναπνέει και κόσμος και έξω αυτή δίχως να έχει το παραμικρό πρόβλημα λόγω έλλειψής της. Ελπίζω αυτό να μας το αναγνωρίζουν οι από μέσα.

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ

(τα παρακάτω είναι η ματιά μου μέσα από την εκδήλωση. Αν περιμένετε αντικειμενικότητα πηγαίντε στο press-gr.Χαχαχα)

Πριν ακόμη ξεκινήσουν να μιλάνε ο Πάνος με την Κωνσταντίνα φτιάχτηκε ένα blog παρουσία του κοινού που θα χρησίμευε κατ’ αρχήν για να δείξει πόσο εύκολα μπορεί να πραγματοποιηθεί και εν συνεχεία για τις ανάγκες άμεσου σχολιασμού στην αίθουσα απ’ τον κόσμο που παρακολουθούσε από το skype και το Mogulus. Αφού μίλησε ο Πάνος post-άροντας ταυτόχρονα το λόγο του στο blog του, συνέχισε η Κωνσταντίνα εξιστορόντας την εμπειρεία της με το μέσον, πως το ανακάλυψε, μέσα από ποιές συνθήκες, πώς πρόεκυψε μέσω ενός πολύ καλού φίλου και blogger η πρόταση να εκδώσει τα κείμενα της σε βιβλίο σε συνενόηση με την Μανίνα Ζουμπουλάκη και συνέχισε λέγοντας πως ο χώρος αυτός είναι χώρος ισότητας, μιας και πίσω από ένα ψευδώνυμο της δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσει με επιστήμονες, καλλιτέχνες και τέλος πάντων ανθρώπους που δεν θα μπορούσε να συναντήσει μέσα σε ένα ψιλικατζίδικο αν μη τί άλλο. Στη συνέχεια το λόγο και το μικρόφωνο πήρε ο kostas chouvardas οπου καθόταν αρχικώς στο κοινό, κινήθηκε να ανέβει με ολίγον αμήχανο, άτσαλο εώς άκομψο τρόπο στο πάνελ αλλά τα καλώδια και οι λιγοστές θέσεις δεν του επέτρεψαν τουλάχιστον να εκτεθεί (από την φαινομενική σε μένα τουλάχιστον έπαρση) κατεβάζοντας τους ομιλητές για να κάτσει αυτός. Παρόλα αυτά αναφέρθηκε για την ελευθερία του λόγου, τον ακτιβισμό φέρνονατας όμως ατυχώς ως παράδειγμα μεταξύ άλλων και το Press-gr (ρωτήστε βρε χάπατα πόσες φορές εκβιάστηκαν μέλη ΚΑΙ του ΠΑΣΟΚ από δαυτους) πράγμα που έκανε την Κωνσταντίνα να διαφωνήσει πως δεν μπορεί να είναι παράδειγμα blog αυτό (όχι πως δεν είναι blog που κάποιοι νόμισαν πως είπε). Ο ομολογουμένως μεγάλος μονόλογος του διακόπηκε από ερώτηση του κοινού που πήρε το μικρόφωνο και ω του θαυματος ο ίδιος πήγε στον άνθρωπο που ρωτούσε, πήρε το μικρόφωνο πίσω, γύρισε σε θέση πίνακα (σαν το δάσκαλο στο σχολείο) και συνέχισε να απαντά με το ύφος και μαστοριά παιξίματος του μικροφώνου που θα ζήλευε κι ο Μενιδιάτης. Δευτερη ερώτηση από το κοινό και το μικρόφωνο, ξαναπηγαίνει στον παίχτουρα. Ξαναπαντά με το ίδιο τουπέ και ξερολισμό γράφοντας στα παπάρια του με τεράστια άνεση τους ομιλητές. Κάπου εκεί φάνηκε το καπέλο να μπαίνει στην εκδήλωση και οι άνθρωποι της βιβλιοθήκης και ορισμένοι από τον Σύνδεμο δυσανασχέτισαν με αυτήν την απρέπεια. Την αμαρτία μου θα την πώ. Εγνεψα να του βουτήξουν το ματζαφλάρι από τα χέρια γιατί δε θα τη βγάζαμε καθαρή. Δε θα μίλαγε κανένας άλλος έτσι που το πήγαινε το θέμα. Είχε αυτοανακυρηχθεί και συντονιστής και ομιλητής. 3η ερώτηση, ξανά το ίδιο μέχρι που ζήτησα να μου φέρουν το μικρόφωνο προσποιούμενος πως θέλω να ρωτήσω κάτι μπας και αλλάξω το βιολί που είχε αρχίσει. (Τελικά είχα δίκιο να το πιστευω αυτό, μιας και όπως διάβασα απόψε στο κείμενο που ανέρτησε θεωρρούσε πως ΤΟΥ έκανε ερωτήσεις το κοινό!) Είπα μια μαλακία, δε θυμάμαι τέλος πάντων και έτσι μας τελείωσε γρήγορα (μια κουβέντα είναι το γρήγορα) ο επόμενος Αλιάγας (έμαθα βεβαια πως στεναχωρηθηκε επειδή λέει του πήραν με φασιστικό τρόπο το μαραφέτι από τα χέρια. Ναι δε ξέραμε να το χρεώσουμε με 108 κιόλας! Ελα Χριστέ μου, λές και ήταν για χόρταση).

Κάπου εκεί η παρέα που καθόταν μαζί με τον κ. Χουβαρδά αποτελούμενη από τον κ. Πάρη Ανανιάδη και την ομόσταυλη blogger αυτού, Μαρίζα Τσακαλέρου από το mapa105.blogspot.com συστήθηκαν στην αίθουσα αυτοπροσδιοριζόμενοι επί λέξη ως “πράσινα blogs, εκπροσωπόντας το ΠΑΣΟΚ και με οικολογικές ευαισθησίες”. Αυτά ήταν τα λόγια της αγαπητής κατά τα άλλα και μέχρι εκείνη τη στιγμή, απαστράπτουσας νεαρής, ενώ συνέχισε δευτερολογόντας και μετά από παρένεση του διαδικτυακού κοινού -κυρίως- πως δεν ακούγεται και να βάλει το μικρόφωνο εγγύτερα στο στόμα της, λέγοντας πονηρά πως … δεν πάει άλλο μέσα! Βαρυσήμαντη δήλωση, άκρως πολιτική και βαρύγδουπη, όσο ένας αναστεναγμός τραγουδιάρας πάνω από φτηνό ουίσκι ποτισμένο ναμπερόν επαρχιακού μπουζουκομάγαζου ξημέρωμα καθημερινής. Το οτιδήποτε άλλο είπε δεν το συγκράτησα να πώ τη μαύρη μου αλήθεια, μιας και το μυαλό μου προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει αυτή τη φράση manifesto του σύγχρονου σοσιαλισμού και ταυτόχρονα του τόσο βαθυστόχαστου νοήματος που ο Σύλλογος Γραμματων, Τεχνών και η Δημοτική Βιβλιοθήκη είμαι σίγουρος πως θα μοιράσουν άμεσα τα άπαντα της Xaviera Hollander στο κοινό τους δίχως άλλο.

Γίνομαι κακός; Θα μπορούσα να πώ: εντάξει βρε αδελφέ, είπε μια μαλακία το κορίτσι για να σπάσει ο πάγος. Και ‘γω είπα έτσι και αλλιώς μπούρδες μεταξύ άλλων Γιατί κάνεις έτσι; Η συνέχεια όμως θα αποδείξει του λόγου της κακίας μου.

Η διαδικασία παρόλα αυτά και κάνοντας πως δεν ακούσαμε συνεχίστηκε με το χαμόγελο του Cpil που φώτησε την αίθουσα από το μακρυνό και εξωτικό προάστειο των Εξαρχείων. Μίλησε για το πως έφτιαξε τις υπέροχες ταινίες του και τις μοίρασε στο κοινό του διαδικτύου, πως του ήρθε η ιδέα να το ξεκινήσει, ποιά ήταν η αφορμή, απάντησε σε ερωτήσεις και δέχθηκε με χαρά την ευγενέστατη πρόσκληση της προέδρου του Συνδεσμου κας Βυζοβίτης για να προβάλει ο ίδιος το έργο του στην Καβάλα. Ταυτόχρονα ο δαιμόνιος Chaca-Khan μέσω σχολίων στο blog που είχε στηθεί από την αρχή πάσχιζε να “βγεί” στην οθόνη που καταλάμβανε ο Cpil για να παρέμβει με την πλούσια κόμη του. Όταν πια το πλάνο άλλαξε και έδειξε Παγκράτι και Chaca το κοινό ενθουσιάστηκε, μην πώ ερωτεύθηκε (χαχα) και ρώτούσε σχετικά με την προσφατα δημοσιοποιημένη έρευνα που έκανε για τα ελληνικά blogs. Η συζήτηση συνεχίστηκε με διαφωνίες και εντάσεις, με ομορφες παρεμβολές από παιδιά από 14 ετών έως και ομορφότερα παιδιά 75 χρόνων και μάλιστα υπέρμαχων της ανωνυμίας στο διαδίκτυο…. και πάνω που η κα Βυζοβίτη πήρε το ζαλισμένο μικρόφωνο (τί συμμετοχή! Απίστευτο κοινό!) για να αναγγείλει την λήξη της εκδήλωσης (ήταν κοντά έντεκα το βράδυ) ευχαριστώντας τον κόσμο την βιβλιοθληκη και τους καλεσμένους…………………. πετάχτηκε το δωδεκάποντο δετό μποτίνι “Tsakiris Mallas off season” όρθιο, έτσι ώστε να φανεί η γυμνή πλην όμως σοσιαλιστική μεσούλα μεταξύ του κολάν και του σκούρου δε θυμάμαι τί πανωφοριού να πεί δυνατά τί; Τί; Όχι πείτε μου; Πώς όλη η εκδήλωση έγινε για να διαφημίσουν οι δυο bloggers τα βιβλία τους και πώς πήραν χρήματα με απόδειξη αυτού η ίδια τους η παρουσία στην εκδήλωση! Με τίναξε το ρευμα! Άρχισα να κάνω νοήματα, χειρονομίες, παράτησα τον υπολογιστή που είχα “χρεωθεί” να χειρίζομαι στην εκδήλωση. Ο κόσμος μουδιασμένος άρχισε να σηκώνεται σιγά σιγά και δεν είδα σε πρώτη φάση ούτε τον Πάνο Ζερβα να αντιδρά καθόλου άλλά ούτε και την Κωσταντίνα να ξεστομίζει κουβέντα. Πρόλαβα να απαντήσω εγώ. Είπα κάτι σε γαλλικό αλλά στο μαζεμένο (βλέπεις δεν έπαιζα στην έδρα μου. Ημουν φιλοξενούμενος από υπέροχους ανθρώπους και θα ήταν αγένεια να αντιδρούσα όπως συνήθως αντιδρώ σε προσβολές).

Το ίσο κατάμαυρο μαλλί αλά Ζωζώ Σαπουντζάκη (στο σοσιαλιστικό του όμως, μη ξεχνιώμαστε) τίναχτηκε στους όμους της και το τακούνι χτύπησε το πάτωμα 7 φορές σε ενάμισσυ δευτερόλεπτο…. δεν έχω μικρόφωνο να απαντήσω, φώναξε και τότε και μόνο τότε κατάλαβε η Κωνσταντίνα πως έπρεπε να απαντήσει όπως έιχε προλάβει κατηγορηματικά να διαψέυσει ο Πάνος. Δώστε της το μικρόφωνο παρακαλώ, φώναξα (βάζοντας την εικόνα του μικροφώνου στο μυαλό μου, ελαφρώς πιο μέσα , αντε και λίγο ακόμη από την προηγούμενη προσπάθεια της) όρθιος πηγαίνοντας προς τον Ανανιάδη που έμοιαζε να την συνοδευει με την συγκαταβατική σιωπή του μέχρι εκείνη την ώρα και τότε είπε το αμίμητο. “Δεν είναι δυνατόν μια αμόρφωτη να προβάλεται με αυτόν τον τρόπο” κάνοντας την Κωνσταντίνα να απαντήσει σαστυσμένη και αμυνόμενη στην έδρα ενώπιον 80 ανθρώπων όντας φιλοξενούμενη πως για σενα ναι λοιπόν, είμαι αμόρφωτη.

Η ψηλή λιγερή και έμορφη Μαρίζα, ο στοιβαρός και κουστουμαρισμένος σαν από συνέδριο της ΔΑΠ (κι όμως) Ανανιάδης κι εγώ πιάσαμε ψιλή κουβέντα κοντά στο ασανσέρ της αίθουσας με το νευρικό τακούνι των δωδεκα πόντων να έχει χτυπήσει κόκκινο με συχνότητα χτυπήματος στο έδαφος που θα ζήλευε χειριστής κομπρεσέρ και με μια μανία να τραβά φωτογραφίες τα παπούτσια μου ενώ εγώ ζητούσα εξηγήσεις για την προσβολή αυτή. Ο Ανανιάδης (ο οποιος σημειοτέων δεν τολμά να σχολιάσει με το link του blog του λες και ντρέπεται μην ανακαλύψει κάποιος οτι είναι ΠΑΣΟΚ και τον κακοχαρακτηρίσει) ήρεμος μου έλεγε ένα ποιημα πως η Ψιλικατζο τάχαμου πήρε λεφτά για την εκδήλωση, πως ήρθε στην Καβάλα να πουλήσει το βιβλίο της και το παίζει αθώα και κάτι παλαβά που με έκαναν να σκεφθώ πώς αυτή η ρουφιάνα μου κρύβει λεφτά!

Κατάλαβα πως άκρη δε θα έβγαζα μιας και το φρυδάκι του κολλητού ήταν ελαφρώς ανεβασμένο όταν μίλαγε με σιγουριά Τριανταφυλόπουλου, η Μαρίζα την έκανε γρήγορα με το ασανσέρ και θα ήταν κρίμα μα την στήσει ο κατές στο ισόγειο. Ζήτησα συγνώμη (άλλος μαλάκας, γαμώ την όψιμη ευγένεια μου μέσα) που κατάβε λάθος ο ΠΑΣΟΚικό κοινό (τί να πείς ρε πούστη μου, τί να πείς;). Ίσως να έφταιγε η Κωνσταντίνα αποκρίθηκα, έτσι που τα είπε και το αντιληφθηκατε λάθος αν και παρόλα αυτά τόνισα πως ακόμη και αν ο σκοπός της εκδήλωσηε μεταξύ όλων ήταν να γίνει και διαφήμιση των βιβλίων των παιδιών από τα blogs πάλι δεν θα ήταν κάτι το μεμπτό και το αθέμιτο. Που όμως ΔΕΝ ήταν. Στο κάτω κάτω της γραφής τα βιβλία ήταν ακουμπισμένα σε κάτι καρέκλες στην άκρη και μάλιστα δεν ήταν μονάχα των δυο προσκεκλημένων αλλά και από άλλα blogs που είχαν εκδοθεί. Μου απάντησε φεύγοντας (περίμενε βλέπεις και η γυμνή μεσούλα στην είσοδο του κτιρίου με το κρύο να κάνει τα τακουνάκια ν’ ακούγονται σαν συρμός του ηλεκτρικού 20 χρόνια πριν) πως έπρεπε να μιλήσουμε περισσότερο για θέματα που άπτονται το χώρο της πολιτικής, του ακτιβισμού και άλλα τέτοια κουστουμαρισμένα σαν του λόγου του. Η απάντηση πέρναγε από μπροστά μου. Ο κ. ΔΚΚΠΝΧΤΚΣ* Χουβαρδάς. Τον έπιασα από το μπράτσο, και τον έδειξα στον Ανανιάδη που ήδη είχε αργήσει να πάει στο ισόγειο που είχαν μαζευτεί τα πιό καθαρόαιμα τακούνια φλαμένγκο της Βορείου Ελλάδος. Τον βλέπεις του έδειξα τον κ. Χουβαρδά παρμένος. Αυτός άλλαξε την ατζέντα της συζήτησης. Εσύ γιατί δεν το έκανες παρά τώρα παραπονιέσαι σε μένα; Πάρε το μικρόφωνο και παίξε μπάλα. Κάπου εκεί με μαζεψαν κάτι φίλοι γιατί είχα κοκκινήσει ολόκληρος και με πήραν για τσιγάρο στισ σκάλες κοντά.

Ο κ. Χουβαρδάς λοιπόν, όχι μόνο ψέυδεται πως πήρε θέση εκείνη την ώρα αλλά θα το πώ σοσιαλιστικά, όπως αρμόζει στην ψιλοτάκουνη κουλτούρα που κουβαλάγανε τα καλυνυχτάκια. Ποίησε την νύσσα. Το βούλωσε, όπως φρόντισε να εξαφανιστεί μετά την προσβολή της Μαρίζας προς τους δυο ανθρώπους που βρίσκονταν στην έδρα. Κοινώς κότα και μάλιστα λυράτη.

Τουλάχιστον θα προτιμούσα να έπερνε θέση όπως ο Ανανιάδης -που προς τιμή του- προσπάθησε να καλύψει την σύντρόφισσα του. Αν μη τί άλλο αυτή τη γαμημένη την αλήλεγγύη όταν μάλιστα παρουσιαζεστε ως “μπλοκ blogs πράσινων ΠΑΣΟΚικών με οικολόγικές ευαισθησίες” να την έχετε και στις στραβές και όχι όταν σας τηλεφωνούν από τα κεντρικά και από το κόμμα την επομένη να λέτε πως καταδικάσατε τάχαμου την αστοχία της συντρόφισσας όταν το μόνο που έκανες σύντροφε Χουβαρδά ήταν ένα νευμα τύπου “τον πούλο αρμ, συντρόφια”

*Δεν Κάθομαι Κάτω Που Να Χτυπάτε Τον Κωλο Σας

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (θα ακολουθήσουν και άλλες)

Τα παραπάνω ονόματα τα έμαθα απόψε ψάχνοντας που γύρισα σπίτι μου

Αυτό που εγώ ξέρω είναι πως μας επιτέθηκαν με υπόνοιες περί χρηματισμού και χαρακτηρισμούς άνθρωποι που προσδιορίστηκαν στην αίθουσα ως “μπλοκ πρασινων blogs -δηλαδή του ΠΑΣΟΚ-, με οικολογικές ευαισθησίες” επί λέξη.

Το ΠΑΣΟΚ πώς ανέχεται πρώτον, να κυκλοφορούν άνθρωποι του και να χαρακτηρίζουν άλλους με χυδαίες εκφράσεις προτάσοντας ΜΟΝΟ την κομματική τους ταυτότητα;

Δευτερον, πώς ανέχεται το ΠΑΣΟΚ το κάθε κομματικό τσουτσέκι να φέρεται ως περιοδεύον χουλιγκάνος μπροστά σε δεκάδες πολίτες, κινδυνεύοντας να χάσει την αξιοπιστία του (λέμε τώρα και καμμιά κουβέντα βαριά, ε) βάζοντας συνέχεια αυτογκόλ όταν γίνεται της πουτάνας με τη ΝΔ, μόνο και μόνο επειδή το κάθε μαλακισμένο που του δώσατε μια ταυτότητα φίλου ή μέλους και δε ξέρω τί σκατά παίρνουν από τα κόμματα έχει όνειρο ζωής μια θεσούλα στην τοπική; Αυτό είναι το όραμα για τον τόπο;

Τρίτον, αν ρε μαλάκες έχετε αυτή τη κρυφοελιτίστικη νοοτροπία και εσείς ως κόμμα, βγείτε πείτε το να τελειώνουμε με τα παραμυθάκια.

Από τη στιγμή όμως που με ενοχλήσατε (sic) ΕΣΕΙΣ ως φορέας του ΠΑΣΟΚ (με λίγα λόγια το ΠΑΣΟΚ) και όχι ως μεμονομένα άτομα -που τώρα τρέχουν να τα μαζέψουν, λέγοντας οι χαλβάδες που αμολήσατε να σας αντιπροσωπευουν πως ήταν επί προσωπικού) απαιτώ να ξεκαθαριστεί με τί σκοπό ήρθαν εκεί από τη στιγμή που άφησαν να εννοηθεί ΨΕΥΔΩΣ στην Καβάλα πως η Κωνσταντίνα είναι της νεολαίας του Τσίπρα (μπορώ να σας πώ πλέον και ονόματα που το ανέφεραν σε ανθρώπους της Καβάλας).

Τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν λοιπόν για εσάς.

Ή ήταν οργανωμένο από το ΠΑΣΟΚ (δε νομίζω όμως γιατί με τον Παναγιώτη γνωριζόμαστε και πιστευω υπάρχει μια αλληλοεκτίμηση) ή ήταν προβοκάτσια ή έχετε για τον πούτσο ανθρώπους στην Καβάλα και το παιχνίδι θα το χασετε πραγματικά από εκεί που φοβάστε τελικά.

Επίσης για να προλάβω τυχόν προσπάθειες καλουπώματος της ιστορίας, τυχόν διευκρινήσεις πλέον από τους πρωταγωνιστες των πράσινων blogs που μας πρόσβαλλαν με τέτοιο χυδαίο τρόπο δε θα δεχθώ, (μή σας πώ πως θα κράξω περισσότερο, δε μου κοστίζει άλλωστε) γιατί αν αυτές θα έπρεπε να δωθούν κάποια στιγμή, αυτή ήταν όταν ζητούσα εξηγήσεις και σαν απάντηση έβλεπα σηκωμένα φρυδάκια, νευρικά τακούνια και κοτούλες να κοιτούν το πάτωμα δίχως να βγάζουν μιλιά ΣΕ ΜΕΝΑ και σήμερα το παίζουν μωρες παρθένες. Αυτά και άλλη φορά να ρωτάτε.

Αντε, βαράτε βιολιτζίδες, εγώ πάω για δουλειά πια…………

P.S. Ζητώ συγνώμη από τον Πάνο για κάτι που έγραψα και δεν είχε πέσει στην αντίληψη μου ακριβώς. (να μην χa;iρονται ορισμένοι. Δεν είναι καθε μέρα του Αη Γιαννιού)

Η εμπειρία του Blogging

Ο Σύνδεσμος Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας με τη συνεργασία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Καβάλας διοργανώνει εκδήλωση με θέμα ‘Η εμπειρία του Blogging’.

Ομιλητές θα είναι οι bloggers Κωσταντίνα Δελημήτρου (Ψιλικατζού) και Πάνος Ζέρβας (Η καλύβα ψηλά στο βουνό).

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 22 Μαρτίου 2008 στις 8:00 το βράδυ στην αίθουσα της Δημοτικής βιβλιοθήκης.

Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει χρήση νέων τεχνολογιών, όπως τηλεδιάσκεψη και ζωντανή μετάδοση της εκδήλωσης στο internet και αποτελεί την πρώτη από ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων με τίτλο «Νέος Λόγος - Νέοι Δρόμοι».

Περισσότερες πληροφορίες στο http://stegh.blogspot.com

Η πρόεδρος του ΣΦΓΤΚ

Ζωή Βυζοβίτη

Σιγά ρε κώλοι, μή γίνω και μέλος της ΕΣΗΕΑ

Σε μια πρόσφατη έρευνα που οι λεπτομέριες της μου διαφεύγουν –μάλλον επίτηδες μιας κι ΕΓΩ ΔΕΝ ΟΦΕΙΛΩ να κάνω ρεπορτάζ- έδειχνε πως η διαφημιστική αγορά τον περασμένο χρόνο στην Αγγλία στράφηκε δυναμικά προς το διαδίκτυο, γυρίζοντας ταυτόχρονα την πλάτη της στα ξεπερασμένα πιά για το δυναμικό αγοραστικό κοινό των 18-45 των παραδοσιακών Μέσων μαζικής ενημέρωσης (ή μαζικών μέσων ενημέρωσης που στην προκειμένη θεωρώ σωστότερο). Αυτό από μόνο του κάτι λέει και αν κάποιος δεν το ακούει μπορεί να συνεχίσει να ψάχνει εσσαεί τα ίχνη του «ανώνυμου» που τον είπε χαζοβιόλη.

Αυτά τα λεφτά υπάρχει κάποιος αφελής που να πιστευει πως θα αφεθούν στην τύχη τους; Όχι φυσικά! Αυτοί που τα «χάνουν» θα προσπαθήσουν να τα επαναφέρουν στα ταμεία τους φτιάχνοντας «μαγαζάκια» -κατά τον κ. Κακαουνάκη- αλλά και τις συνθήκες για να λειτουργούν. Και το ζουμί είναι στις συνθήκες. Αυτοί που κόπτονται και ουρλιάζουν όψιμα για ρυθμίσεις, αυτορυθμίσεις και τρίχες κατσαρές είναι οι ίδιοι που είτε δουλεύουν σε τέτοια μέσα, είτε άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα blogs και –ω του θαύματος- είναι συνήθως ΚΑΙ δημοσιογράφοι. Ακούγεται πονηρό και συντεχνιακό; Ας το μαλακώσω λοιπόν. Αυτός που έχει ανάγκη να ρυθμίσει κάτι που ελέγχει ο ίδιος, μοιαζει σε μένα μικρός και εξαρτημένος…. Δεν το μαλάκωσα, ε; Άλλη μια προσπάθεια. Όποιος αναζητά την αυτορύθμιση μέσα από θεσμούς, έχει μάθει να λειτουργεί έτσι. Είναι στη φοβισμένη φύση του και λυπάμαι πολύ, όσο αυτό με ακουμπά. Και επειδή ακόμα δεν με ακουμπά, ok. Πριν όμως με αγγίξει δε θα διστάσω να μην ξανασχοληθώ με τα blogs. Επειδή πολύ απλά τα blogs ΔΕΝ είναι αυτοσκοπός. Για μένα είναι το μέσον. Τόσο απλά. Θα εφευρεθούν κι άλλοι τρόποι για να εκφραστώ, όπως ακριβώς γίνεται χιλιάδες χρόνια τώρα. Και τέλος αδελφέ, τί είναι αυτό το διαφορετικό που χρειάζεται κανόνες για να γραψεις εδώ, από αυτό που τόσο καιρό ΔΕΝ γράφεις στο μέσο που εργάζεσαι; Αφου στο διαδίκτυακό σου χώρο ορίζεις και το παραμικρό, έτσι και αλλιώς!

Το είχα γράψει και παλαιότερα πως αυτός ο τηλεοπτικός καθωσπρεπισμός είναι η μεγαλύτερη πολιτιστική φούσκα. Εχουμε μάθει να μετράμε τον άλλο από το πόσο στρογγυλά μιλάει, πόσο ατσαλάκωτη είναι η γραβάτα του, χάνοντας την εστίασή μας από το ίδιο το πρόβλημα που μπορεί να είναι μια γραφική φιγούρα δίπλα, που παρακαλά να βρεί το δίκιο της με «λάθος» τρόπο. Δηλαδή, μή τηλεοπτικό. Ο αυθορμητισμός της αλήθειας έχει σκεπαστεί από τη μεζούρα της οθόνης. Μέ τέτοιους κανόνες λοιπόν, επιχειρείται μια δαιμονοποίηση του μέσου, τσουβαλιασμένου με άλλα κακά της φύσης του. Δεν υπήρξε αναφορά για τα blogs από εφημερίδες, κανάλια, ραδιόφωνα που να μην συμπεριλάμβαναν λέξεις όπως, ασυδοσία, κίνδυνος, παιδεραστία, εκβιασμός. Με ενόχλησε αφάνταστα ο τρόπος που ο κ.Χατζηνικολάου προχθες ρωτούσε με επιτακτικό τρόπο τον κ. Καψαμπέλη: «Ποιοί είστε; Πείτε μου! Συμμορία είστε και κρύβεστε;» Ήταν φανερό πλέον πως ο πανικός των παραδοσιακών ΜΜΕ εχει ξεχυλίσει. Από άγνοια; Πιθανόν. Γιατί οι κανόνες στο χώρο αυτό κ. Νίκο δεν είναι οι ίδιοι με τους κανόνες που έχετε μάθει και πολύ περισσότερο δεν μπαίνουν από εσάς και το συνάφι σας. Είναι τελείως διαφορετικό αυτό που κάνω εγώ εδώ (όπως διαφορετικό είναι αυτό που κάνει ο κ. Καψαμπέλης από εμένα). Δεν οφείλω να υπογράψω την αλήθεια μου. Τη νιώθω και την καταθέτω. Το αν την υπογράψω ως kaltsovrako ή σαν Μήτσος Καραμπούμπουρας δεν την αλλάζει στο ελάχιστο. Δεν δίνω εξετάσεις, δεν έχω αρχισυντάκτη και μπορώ να κάνω ό,τι μου επιτρέπει η ηθική και η αξιοπρέπεια μου σε αντίθεση με άλλους που κάνουν ό,τι τους επιβάλει το παχυλό συμβόλαιο τους.

Το τί είναι blog δεν έχω καταφέρει ακόμη να το ορίσω και πιθανόν να μη με ενδιαφέρει. Αν με ρωτήσει κάποιος, το μόνο που μπορώ να αποκριθώ είναι «αυτό που θες εσύ να φτιάξεις». Αλλούς ορισμούς και manifesta μπορεί να τους βρεί και να τους υιοθετήσει αν νιώσει την ανάγκη της ένταξης. Κανόνες δε βάζω, δεν ακολουθώ. Δεν νιώθω πως τους χρειάζομαι. Αν ξεφύγω έχω Φίλους που μου τραβάνε το αυτί και συνεχίζω.Στο blog αυτό είμαι εγώ την ώρα της χαζομάρας, την ώρα της δειλής αυτοκριτικής πίσω από το ψευδόνυμό μου, οι ενοχές μου, οι επάρσεις μου και διάολε ό,τι ακόμα δεν έχω συναντήσει. Αλλά δεν είμαι όλος. Αλίμονο! Είμαι άνθρωπος με δυο πόδια, δυο χέρια σαν όλους μας.

Η ανωνυμία και ποιός φοβάται την αλήθεια της

Το τρόμερότερο όλων όμως είναι πως τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν τα blogs ψευδονύμως, οι πολιτικοί και οι παραθυράτοι παρατρεχάμενοι αυτων, τους δαιμονοποιούν ως συκοφάντες και δίχως στοιχεία (νατοι πάλι οι «κανόνες» του σιναφιού) επειδή δεν βάζουν την υπογραφή τους με ονοματεπώνυμο. Γιατί ρε καριολάκο φτύνεις την ψευδώνυμη –έστω- άποψη τους τώρα, ενώ σε διάστημα 4 χρόνων θα ζητήσεις την κρυφή ψήφο τους και θα πανηγυρίσεις για αυτή, γνωρίζοντας πως στην καλύτερη των περιπτώσεων είναι επιεικώς ανάπηρη; Εκεί λοιπόν θα δεχθείς με βουλιμία το μονοκούκι του χουλιγκάνου, του «κομματικά άρρωστου», του μαλάκα, κ.ο.κ. Όχι λοιπόν. Θα τα ακούς, θα τα διαβάζεις και ας μήν είναι ρεπορτάζ. Ας μην έχουν ονοματεπώνυμο από κάτω. Στο κάτω-κάτω της γραφής δε λέγεται τίποτ’ άλλο από αυτό που συζητιέται στις παρέες, στα παγκάκια και στις στημένες ουρές για τις συντάξεις. Μόνο που να, εγώ μπορεί να τα λέω κομματι πιό ευγενικά.

Για το press-gr δεν έχω να πω πολλά. Μύριζε καιρό τώρα, ακόμα και ποιοί ήταν από πίσω. Κάποιοι ήξεραν, εκείνοι το είχαν παραδεχθεί με τις πράξεις και τις συμπεριφορές τους, ακόμη και αν σήμερα το αρνούνται επειδή το αγγούρι είναι παγωμένο στον κώλο τους. Αυτό το αγγούρι του δήθεν μεν, αγγούρι δε, σύμφωνα με την οπτική τους. Σέβομαι την όποια αλήθεια τους, το δικαιώμα της ανωνυμίας τους αλλά δεν ασχολήθηκα ποτέ ξανά από την στιγμή που πρωτοείδα την αισθητική τους. Μου έφτανε αυτό. Και ξανατονίζω. Δεν έχει να κανει με τον αν υπογράφει κάποιος ακόμα και με τον αριθμό μητρώου της ταυτότητας τους. Δε μου ταίριαζαν.

Το οτι κάποιοι το πήραν και το ανέδειξαν σε μείζον ζήτημα μου μοιάζει όπως ένας κουβάς στην άκρη του δρόμου. Άλλοι θα τον δουν σαν σκουπιδοντενεκέ. Κυρίως αυτοί που νιώθουν έτσι. Και αν νιώθεις σκουπίδοντενεκές, είναι λογικό είναι να μαζεύεις σκουπίδια και ρακοσυλλέκτες. Άλλοι μπορεί να δουν τον γεμάτο σακουπίδια κουβά σαν τεχνη. Άλλοι όμως μπορεί να μην τον χρειάζονται καν και να τον προσπεράσουν. Αυτές τις μέρες άκουσα πολλά σκουπίδια να πετιούνται από πολλούς που θεωρρούσαν πως κάναν τέχνη και ακόμη περισσότερους ρακοσυλλέκτες να σκύβουν και να τα μαζεύουν. Περιττό να πώ πως ποτέ δεν έδωσα μεγάλη σημασία στον press-gr.

Όσο για τον κ. Καψαμπέλη, θα ήθελα να πω πως καλό θα είναι πέρα από το τί μας λέει κάθε φορά ο δικηγόρος μας να μην υποτιμούμε τη νοημοσύνη αυτών που παρακολουθούν. Δηλαδή αφού έχεις κάνει που έχεις κάνει τις μαλακίες σε αυτό το έκτρωμα (έστω… συμμετέχεις), τί σκατά βγαίνεις και ζητάς ΤΩΡΑ να μπουν κανόνες; Φοράς φουστάνια κι είναι κοντινό το πλάνο ή έχεις χάσει το μέτρημα στην κατηφόρα της αξιοπρέπειας σου; Μονάχα που, να. Λυπάμαι γιατί χάνεις στο παιχνίδι της επικοινωνίας. Εκμεταλεύονται το οτι είσαι φάτσα υστερικιά και νευρική (όπως και γω, δε κρύβω) και βάζοντας σε, δίπλα σε ψύχραιμους και εμφανώς κρυφοχαμογελαστους, τάχαμου σίγουρους δημοσιογράφους-ανακριτές… χάνεις. Μετρας λιγότερος στο υποσυνείδητο του κάθε καθωσπρέπει εκπαιδευμένου τηλεθεατή και παίρνει η μπάλα και μένα και τον δίπλα στα μάτια του. Γι’ αυτό η κ. Στάη είπε τρείς φορές απόψε τη φράση “για να καταλάβει και η θειά μας”. Να καταλάβει τί, γιατί και για ποιανού λογαριασμό να κοφτεί;

151 και κάτι ψιλά

Είναι άξιοπρόσεκτο πως σε μία χρονική περίοδο που έχει τεθεί ζήτημα συγχώνευσης ασφαλιστικών ταμείων (μεταξύ άλλων και των δημοσιογράφων) από μια κυβέρνηση σχεδόν οριακής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, που φέρεται να μαστίζεται από οικονομικά σκάνδαλα με σεξουαλικές προεκτάσεις που μοιάζουν να ακουμπάνε ό,τι πιο χοντρόπετσο έχουμε γνωρίσει ως πρωθυπουργό, να υπάρχει τόσο έντονη, διαρκής και πρωτοκλασσάτη κρίση στην δημοσιογραφία. Ύποπτο; Σε άλλες εποχές μπορεί και να έβαζα το χερι μου στη φωτιά. Τώρα δεν το βάζω. Είναι τέτοια η ανικανότητά της ή η ικανότητα να μοιάζει ανίκανη, να χειριστεί ακόμη και τα αυτονόητα που τείνω να πιστεψω πως μάλλον, της έχει έρθει βολική η συγκυρία της διαμάχης για τον έλεγχο -μεταξύ άλλων και- του διαδικτύου από τους μεγάλους οργανισμούς και κάνει τον τροχονόμο. Μή ξεχνάμε κιόλας πως σε λίγους μήνες λήγει το ΚΠΣ –και τον Κύριο όποιος πρόλαβε, είδε, όπως μου ειπώθηκε από «αετήσιο γαλάζομάτη»- και ξεκινά το ΕΣΠΑ.

Αλλά και πάλι, αυτό το αβίαστο εκ πρώτης όψεως συγχωροχάρτι που μοιάζει να της δίνω, το παίρνω πίσω γρήγορα αναλογούμενος τις παραδοσιακές πρακτικές της παράταξης που αναγνωρίζω δίχως τον παραμικρό ενδοιασμό να συμβαίνουν γύρω μου. Για προσωπικά δεδομένα και την προστασία τους -που πριν από λίγους μήνες κανείς τους δεν ήξερε αν είναι η ονομασία ενός μόλις παραιτημένου διοικητικού συμβουλίου (και μάλιστα ελεγχόμενου) ή το ροστερ ποδοσφαιρικής ομάδας- ξάφνου όλοι τους έχουν άποψη και θέση.

Ίσως γιατί τέτοια δικαιώματα έχει πλέον μόνον ο πρωθυπουργός, η οικογένεια, οι φίλοι και οι συνεργάτες του.

Τα Blogs ΔΕΝ είναι…

… έτσι γενικώς και τσουβαλιασμένα

Το blog -αυτό τουλάχιστον και όσο μου επιτρέπεται να ξέρω- είναι ό,τι θέλω ΕΓΩ.*

Όλα τα άλλα που έχουμε μάθει να ακούμε και να παρακολουθούμε…

είναι αυτά που μας επιτρέπει η τηλεοπτική δημοκρατία να πιστευουμε.

* Αυτό, για το manifesto.

Θα ακολουθήσει συνέχεια, όταν βρώ χρόνο. (Σύντομα)

ΑΣΧΕΤΟ ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΟ (από άσχετους)

Mόλις άκουσα τον Χαλβατζή να μιλάει για την υπόθεση του press-gr. Είπε λοιπόν: Μή ξεχνάτε πως στο διαδίκτυο αναπτύσσεται μεγάλο κύκλωμα πορνογραφίας”….και λοιπά όμορφα και χαριτωμένα.

Ε, ΤΗ ΓΑΜΑΣ ΡΕ ΜΑΣΤΟΡΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ!

(έχουν μαζευτεί και άλλοι “σχετικοί” στον Χατζηνικολάου. βλ. Βελόπουλος. Αϊντεεεεεεεεεέ)

Παπαγιάννης είπε πριν λίγο (22:24) “είμαι μεσα στους 3 καλύτερους bloggers στην Ελλάδα” o Πιτσιρίκος είναι; το Βατραχοκόριτσο ή ο McManοus? Να, με τί θα ασχοληθούμε αύρο. Χοχοχοχο

Μια ωραία πρωτοβουλία

Στο metablogging απόψε στις 22:00 ο οικοδεσπότης θα προβάλει ένα ντοκυμαντέρ που ασχολείται με τον περιορισμό των ελευθεριών στην Αγγλία μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Θα ακολουθήσει συζήτηση. Κουλουράκια, καφέ, τσάϊ ή ουϊσκάκι… επιβάλλονται.

Λυπάμαι, χάσατε.

Είναι αρκετά πιασάρικη η έκφραση «Είναι υποχρέωσή μας απέναντι στην ιστορία του Ολυμπιακού αλλά και απέναντι στη νομιμότητα να καταθέσουμε ένσταση», αλλά η ιστορία γράφεται ΚΑΙ σήμερα και επιπροσθέτως ο οπαδός δεν “αγοράζει” υπηρεσίες ή προϊόν για να απαιτεί νομιμότητα κατά περίσταση. “Αγοράζει” συναίσθημα και σε αυτό κύριοι της ΠΑΕ Ολυμπιακός φανήκατε λειψοί.

Καληνύχτα

βρε ούστ, από ‘δω!

Στην ΠΑΕ Ολυμπιακός αν επιχειρήσει να πάρει το ματσάκι στα χαρτιά και στον Κοντίνιο που ψάχνει να βρεί που είναι η πολιτεία. Αμα ρωτήσει άλλες 44 φορές… μπορεί και να πάρει απάντηση.

(όποιος βρεί τη λευκή πετσέτα που πέταξε ο Ντέμης, παρακαλείται να την παραδώσει στον Ρίμπο. Αυτός ξέρει)

Τα χαμένα αρνητικά

To the small group of photography experts aware of its existence, it was known simply as “the Mexican suitcase.” And in the pantheon of lost modern cultural treasures, it was surrounded by the same mythical aura as Hemingway’s early manuscripts, which vanished from a train station in 1922.

The suitcase — actually three flimsy cardboard valises — contained thousands of negatives of pictures that Robert Capa, one of the pioneers of modern war photography, took during the Spanish Civil War before he fled Europe for America in 1939, leaving behind the contents of his Paris darkroom