Οι πόρτες είχαν κλείσει πια για τα πράσινα πούλια. Ο Γιώργος χαμογέλασε. Ήξερε πλέον πως είχε χάσει το στοίχημα. Ο κουμπάρος του, ο Σταύρος που τον είχε παντρέψει με την πρώην γραμματέα του, μια πανέμορφη Πειραιώτισα με πράσινα μάτια, γελούσε ξέροντας πως το έπαθλό του ήταν η ομάδα του λιμανιού που και οι δυο αγαπούσαν, σαν άνθρωποι της θάλασσας. Το τάβλι έκλεισε με τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν τα πούλια όταν χτυπούν το ξύλο. Αυτά λέει ο μύθος.
25 χρόνια μετά, πολλοί έχουν αλλάξει γνώμη για το ποιός βγήκε κερδισμένος. Περισσότεροι έχουν βλασφημήσει και αργότερα έχουν ευχαριστήσει τη θεά τύχη όταν τα ζάρια κάθονταν στις εξάρες και τα ντόρτια.
Η πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια έχει καταλήξει να βγάζει ένα και μόνο αποτέλεσμα. Τα πράσινα πούλια και ο ιδιοκτήτης τους να χάνουν τις παρτίδες τη μία πίσω από την άλλη και μάλιστα διπλές. Το χειρότερο απ’ όλα για τα πράσινα πούλια είναι πως η τύχη δεν ήταν αυτή που σημάδευε το παιχνίδι μα ο παίχτης.
Όταν τα ζάρια γέλασαν στον καπετάνιο, αυτός σαν κλασσικός ξεροκέφαλος θεώρησε πως ο Τζόρτζεβιτς ήταν καπέλο στην αγορά του βαζέλα Γιαννακόπουλου από τον πρόεδρο του Πανηλειακού. Αποτέλεσμα, το δίδυμο Γιαννακόπουλος –Τζόλε να αφήσουν τόσα πρωταθλήματα στον καπετάνιο όσες και οι τρίχες στα κεφάλια και των δυο μαζί.
Ο καπετάνιος παρ’ όλα αυτά συνέχισε να παίζει τάβλι με την λογική «δε πα να φέρνουν ότι θέλουνε τα ζάρια, εγώ θα παίζω όπως θέλω» μιας και το μοτό της οικογενείας του ήταν πάντα «όλοι όσοι μιλάνε ελληνικά μου χρωστάνε χάρη», μέχρι που κάποια στιγμή κουράστηκε να χάνει και άφησε τον μικρό ανηψιό του μα συνεχίσει την παρτίδα.
Όμως το αίμα νερό δεν γίνεται. Σε μια παρτίδα που όλα έδειχναν πως τα κόκκινα πούλια θα έχαναν διπλό το παιχνίδι, ο μικρός ανηψιός-σωφέρ ελευθέρωσε την μαμά και την παραμαμά που με κόπο είχε πιάσει από αυτά. Αποτέλεσμα: Μιχαλάκη, Αντωνάκη είστε τρέλα κλπ, κλπ.
<>Το μάθημα δεν έγινε πάθημα για τον ραλίστα. Να πει κανείς πως δε φαινόταν! Μπαμ έκανε χρόνια τωρα. Ο Δημητράκης, από μικρός γαυράκος –καθώς λένε- βρέθηκε από σπόντα, σχεδόν αβλεψία, Ουκρανού προπονητή του λιμανιού μπροστά στην πόρτα της Παιανίας. Μπαλαδόρος και ψημένος στην Ινγκλαντέρα έπεσε με τα μούτρα τρώγωντας το χορτάρι του τερέν και μαζί τους αντιπάλους. Κάποια στιγμή του ζήτησα να μου δώσει ένα αυτόγραφο για τον μικρό άρρωστο βάζελο βαφτισιμιό μου –μη μου φωνάζετε σύντροφοι, ήταν στη συμφωνία να τον κάνω βαζέλα, δυστυχώς- και κείνος μου υπέγραψε σε μια φωτογραφία του. Ο μικρός μόλις είδε την αφιέρωση και φορώντας την μόλις αγορασμένη φανέλα του, θυμήθηκε τον προσφάτως χαμένο Μιχαλάκη και μου είπε: «Νονέ, δε πιστέυω να τον πάρετε και αυτόν του χρόνου»; γεμάτος φόβο για τις ικανότητες του παίχτη με τα κόκκινα πούλια, γνωστού ως και Ντίλιγκερ και τις μη-ικανότητες του λάτρη του WRC. Tί να απαντήσεις στον μικρό;
<>Του απάντησε ο ίδιος ο σωφέρ, λίγους μήνες αργότερα και αφού είχε χάσει άλλη μια παρτίδα. Διπλή μάλιστα. Ο Δημητράκης έφυγε από την ομάδα, παρόλο που ήταν το πιο πολύτιμο απ΄τα κοκκάλινα πούλια, μόνο και μόνο γιατί θεώρησε πως πρέπει να πληρώνεται όσο και κάποια άλλα πούλια που έπαιρναν ήδη περισσότερα και ας ήταν πλαστικά.
<>Το λάθος του μικρού Γιαννάκη που στην πραγματικότητα του άρεσε πίοτερο να παίζει με τα αυτοκινητάκια του παρά με το ποδόσφαιρο, ήταν πως παθιαζόταν -όταν παθιαζόταν- με το αν ξεχείλωσε η τσέπη της οικογενείας τόσο όσο δεν επιτρέπει το μοτό της. Οι οπαδοί δεν τον ενδιέφεραν, παρά μόνο όταν ήταν να πουλήσει διαρκείας μα και πάλι μόλις περνούσε λίγο ο καιρός, ούτε ως πελάτες τους έβλεπε. Γιατί τους πελάτες πρέπει να τους έχεις ικανοποιημένους και αυτό δεν συνέβη ποτέ. Απ’ την άλλη ο Σώκρατες- killer, κέρδιζε για έναν και μόνο λόγο. Ειχε ψύχωση μόνο με τα κόκκινα πούλια. Αυτό ικανοποιούσε τους φίλους τους, που έρχονταν να βλέπουν τα παιχνίδια. Ο μικρός σωφέρ αυτό δεν θα το καταλάβαινε ποτέ.
Το τάβλι και το ποδόσφαιρο παιζεται με πάθος.
Πρόσφατα σχόλια