Fukc me, lingblog me, throw me to the rocks linkbrotha…

…και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Metablogin δε θέλετε;)

H Μανταλένα έχει μια άποψη περί monitor που δε με βρίσκει να την συνερίζομαι αλλά αυτό ΔΕΝ σημαίνει πως δεν θα την διαβάζω, πως δεν θεωρώ το blog της καλό και όλα αυτά τα χαριτωμένα που λέμε “εμείς” οι bloggers (αυτόν τον προσδιορισμό δεν τον κατάλαβα ποτέ, σε άλλη συνεδρία μας θα ασχοληθώ με το θέμα). Θα μου πει η κοπέλα: καλά ρε μπαγλαμα, και πότε σε είδαμε από τα μέρη μας και μιλάς για μένα; Δε πολύσχολιάζω παρά μόνο όταν έχω χρόνο και κέφι για πλάκα κυρίως.

Αυτό όμως που με ψιλοτρέλλανε σήμερα αλλά δεν είχα χρόνο και το γράφω τώρα, είναι η πεσιματική του Γρηγόρη στην απόφαση της Παριανής για την απόφαση της να φύγει από το monitor, να αλλάξει ταυτότητα, φύλλο, κάλτσες και ό,τι άλλο σκατά έχει δικαίωμα να κάνει και να γράψει ο καθένας μας. Το ξαναλέω για όποιον άνοιξε τώρα τον δέκτη του πως ΔΕΝ συμφωνώ με τηνΜανταλένας. Δεν!

Ο Γρηγόρης λοιπόν έγραψε ένα post :Όχι άλλη μαλaκία στο monitor που κατακεραυνώνει την απόφαση, την ίδια; Θα σας γελάσω.

Ένα στατιστικό έχω να καταθέσω αυτή τη στιγμή, σε αυτά που σοφά γράφει ο Γρηγόρης. Την 28η Ιανουαρίου (σας έχω πει ξανά αλλά δεν ακούτε πως εδώ κάνουμε ντεκαπάζ, όχι αστεία) δημιουργήθηκαν τουλάχιστον 4 λογαριασμοί για lingblog -τέσσερα, γιατί βαριέμαι να ψάχνω άλλο για τον συμπαθή Γρηγόρη, απλά μου είχε κάνει εντύπωση τότε- και linkάρισαν όλοι αυτοί ΠΡΩΤΑ στο post: Η κατάντια του Νίκου Δήμου. Με τη σειρά εμφανίζονται οι ακόλουθοι linkblogers:

Kakos, (πρώτο linkblog το παραπάνω πιασάρικο post, 28 Ιανουαρίου)

crashtest, (πρώτο linkblog το post του Γρηγόρη που λέγαμε, 28 Ιανουαρίου),

korina, (πρώτο linkblog το post του Γρηγόρη για το Δήμου, 28 Ιανουαρίου), έλα ρε!

womanonline, (πρώτο linkblog το post του Γρηγόρη, μην επαναλαμβανόμαστε, 28 Ιανουαρίου).Στην αρχή νόμιζα πως ήταν η Lili, αλλά μετά το χεσίδι μέσα στο post (να αγιάσει το στόμα της για την αγένεια του, θεωρώ πως δεν είναι αυτή εκτός και αν έχει και κείνει 2 λογαριαμούς εκτός του lili). Είπα ΕΓΩ να αγιάσει το στόμα της;)

gregxamogela, (πρώτο linkblog το post του Γρηγόρη Η κατάντια του Νίκου Δήμου -κουράστηκα ήδη- 28 Ιανουαρίου) Βάρδα μην είναι ο ίδιος ο Γρηγόρης!

Τυχαίο θα πει κάποιος. Πόσο ρε φίλε; θα πώ εγώ. Πάμε παρακάτω.

Στις 12 Φλεβάρη ανεβαίνει ένα κείμενο στο monitor, 2 φορές (μπορεί να παραείμαι κακός τώρα αλλά θα δείτε γιατί το γράφω) με τίτλο: Αγάπη μου ,δεν πρόλαβα να σε σκοτώσω! (ούτε με τη δευτερη δε την πέτυχε) ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΤΑΝΕ ΑΥΤΟ, το ανεβάζει το ίδιο κείμενο ΚΑΙ στο κοινόβιο με τίτλο: Το καλύτερο post της ημέρας – “Αγάπη μου ,δεν πρόλαβα να σε σκοτώσω!” (αμόλα πιο πέρα, θα μας πάρουν τα φλόκια και τσίμπα λίγο χαρτάκι να σκουπιστείς, ρε φίλε πια! Νισάφι). Η ιστορία με τα linkblog συνεχίστηκε με τον λογαριασμό skat_man (πρώτο linkblog στου Γρηγόρη, στις 28 του Ιανουαρίου, αυτός μου ξέφυγε από την παραπάνω λίστα!), dead69 (πρώτο linkblog στου Γρηγόρη, στις 8 του Φλεβάρη),maria 32 (πρώτο linkblog στου Γρηγόρη, στις 8 του Φλεβάρη). Πετύχε το κόλπο και του δίνουμε και καταλαβαίνει, λέω εγώ τώρα, ο μαλάκaς.

Όποιος έχει αντίρρηση να βρεί αυτούς τους λογαριασμούς και να πάει να δεί ποιά είναι τα πρώτα linkblogs τους και με τι συχνότητα ψωνίζουν τυρόπιττα από το μαγαζί του Γρηγόρη. Γιατί η γυναίκα του Καίσαρα -λένε- δεν πρέπει να είναι τίμια μόνο αλλά και να φαίνεται και στο σημερινό post του παλικαριού ταιριάζει το ρητό: θέλει η πouτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει.(όποιος πάρει τις λέξεις τοις μετριτοίς, να του καεί το motherboard).

Αυτά είναι στατιστική και αγανάκτηση απέναντι στην ανωτερότητα του Γρηγόρη μας, απένατι στην “μαλακία” ορισμένων blogers όπως η Μανταλένα. Σε πιστέψαμε Γρηγόρη, απλά κάποιοι είναι πιο παρατηριτικοί από όσο πρέπει μάλλον. Για την Μαριαλένα ειλικρινά δε με αφορά και πολύ, ούτε την ξέρω, ούτε καίγομαι να την γνωρίσω αλλά έλεος! Ε-λ-ε-ό-ς.
Τώρα ποιός μαλακίζεται με το monitor;

Για το linkblog την άποψή μου την γνωρίζουν οι περισσότεροι, για το monitor το ίδιο (παλαιότερα είχα τις αντιρήσεις μου και τους αντίστοιχους τσακωμούς μου ΠΡΙΝ ΜΠΩ στο πανηγυρι, αλλά πλέον πιστεύω πως αυτό το εργαλείο είναι χρήσιμο ΜΟΝΟ για να ανακαλύπτεις καινούριες σελίδες και αν το πάρεις “σοβαρά” (βλ. είμαι μεγάλος συγγραφέας, τροχονόμος της δασείας, την έχω πιο μεγάλη και μου βάζουν πιο πολλά linkblog κ.ο.κ.) παίζει με το μυαλό σου.

Και τελειώνω λέγοντας: Τόση ανασφάλεια , τόση φιλαυτία , τόση αυταρέσκεια , τόσος εγωισμός , τόσος θόρυβος για το τίποτα.

Τέλος έχω να δηλώσω πως από εδώ και πέρα όπου και όποτε πετυχαίνω μεγάλες γραμματοσειρές που κάποιοι -όπως αισθάνομαι- τις διατηρούν “μετα κόπων και βασάνων” ΘΑ ΤΟΥΣ LINKBLOGΑΡΩ και με τον δικό μου λογαριασμό: takostis.

Έτσι, για να την νιώθουν ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ, βοήθεια τους. (και παραγγελίες δέχομαι)

Πάρε και από μένανε ένα linkblog. Το αξίζεις αν μη τί άλλο!

Αφιερωμένο στη Verena

Με το καλό η ομαδάρα σου και στους 4 (μετά κούκλα μου, sorry αλλά σφίγγουν οι κώλοι φοβάμαι)

Άρτιων συλλογισμοί

γεμάτοι αισιοδοξία, σε αυτό το υπέροχο post.

Κυρίως, χαίρομαι που γνώρισα αυτό τον άνθρωπο.

Πολιτικού αλητεία, 10 χρόνων μνήμη

Το μαγαζί είχε μπουρλοτιάσει ώς συνήθως και τα τραπέζια είχαν ποτίσει πια από το μείγμα ποτού και λιωμένου πάγου ανακατεμένου με τεστοστερόνη. Ο κόσμος είχε "σπάσει" και οι εναπομείναντες θαμώνες άραζαν πια στα δυο μπαρ κοντά στην θάλασσα παρέα με ότι είχαν "ψωνίσει" εκείνη τη βραδιά. Άλλοι δεν άντεχαν τη θέα της αμμουδιάς και έβγαζαν τα παππούτσια τους πριν ακόμα κατέβουν από την ξύλινη αποβάθρα. Εμείς αποκαμωμένοι από τη δύσκολη νύχτα, μετρούσαμε τα τυχερά μας για να τα μοιράσουμε στα παιδιά. Συνήθως είμασταν 2-3 που βγάζαμε πάντα τα πιο πολλά και αυτό γιατί παίζαμε πολύ με τον κόσμο, τις παρέες και ξέραμε πλέον τα γούστα του κάθε πελάτη.

Ένας από μας, ο Γιώργος, πασαλιμανιώτης δουλευταράς ξεκίνησε απο βοηθός μου, μα ήταν τόσο κοινωνικός και καλός στη δουλεια του που έγινε την επόμενη σεζόν σερβιτόρος με την προϋπόθεση-παρότρυνση προς τον μετρ, να δουλεύουμε δίπλα-δίπλα, μιας και είχαμε γίνει αυτοκόλλητοι σαν παρέα και σαν συνάδελφοι. Ήταν λαϊκό παιδι και είχε χάσει πριν από λίγα χρόνια τον πατέρα του ο οποίος είχε μια βιοτεχνία στο Ρέντη και απ' ότι θυμάμαι ο Γιώργος -με την μητέρα του πια- μετά, αναγκάστηκε να την κλείσει λόγω του σκληρής πολιτικής Μητσοτάκη στις μικρομεσσαίες επιχειρήσεις. Έτσι αποφάσισε να γίνει σερβιτόρος.

Βρισκόμασταν στο σκοτάδι με κλειστά μάτια και οι θαμώνες πολλές φορές μας μπέρδευαν αφού ο ένας έκανε τα "κενά" του άλλου. Άλλοτε ο Γιώργος θα τσιλιμπούρδιζε με κανένα κοριτσόπουλο, άλλοτε εγώ θα έπινα τεκίλες σε τραπέζια φίλων. Εκείνο το βράδυ θυμάμαι είχαμε να μοιράσουμε στον καθένα μας από 45 χιλιάρικα (απ' τα παλιά) και αφού τα τραπέζια είχαν πλέον αδειάσει αποτραβηχτήκαμε στο bar που έβλεπε στη θάλασσα. Στην κυρίως σάλα το τοπίο ήταν βομβαρδισμένο από αυτό που είχε συμβεί και 'μεις πιο χαλαροί πια βλέπαμε τα άστρα και κανονίζαμε να γυρίσουμε παρέα με τις μηχανές στον Πειραιά μετά το σχόλασμα. Αλλά η μέρα που είχε ξημερώσει δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα λέγαμε: άλλη μια μέρα.

Η μουσική ακουγόταν πλέον πιο απαλή και τα φώτα ήταν λίγο πιο δυνατά όταν δυο αντρικές φιγούρες αγκαλιασμένες με γρήγορο, χαρούμενο βηματισμό έρχονταν προς το μέρος μας. "Τάσο, φτιάξε ένα τραπέζι στον υπουργό (πρώην) και περιποιήσου τον". Ήταν ο έχων την επιχείρηση, γνωστό λαμόγιο της παραλιακής και μετέπειτα συλληφθείς από το λιμενικό για λαθρεμπορία.(σήμερα είναι έξω φυσικά!). Απρόθυμος μιας και η ώρα ήταν για να την κάνουμε, βλέπω να μου στρογγυλοκάθονται και οι δυο μαλάκες στα τραπέζια μου. "Ασε ρε, θα πάω εγώ. Εσύ δούλεψες για όλους απόψε" μου είπε ο Γιώργος και έτρεξε με το γνωστό του χαμόγελο προς τον πρώην Υπ. Δημ Ταξεως πια, μιας και τα πράγματα είχαν αλλάξει πλεον από τα τέλη του '92 και τον σαχλαμάρα τον ιδιοκτήτη. Πήρε παραγγελία, μα αντί να πάει να την φέρει, ο Γιώργος γύρισε προς το μέρος που έπινα το ποτό μου δίχως το χαμόγελο του. "Τάσο, πήγαινε εσύ την παραγγελία σε παρακαλώ". Δεν ρώτησα, άφησα το ποτό μου, είπα σε ένα βοηθό να ετοιμάσει το τραπέζι και έφερα το Dimple στον κυρ Θόδωρα που αστειευόταν σαν μικρό παιδί με το λαμόγιο και τους σέρβιρα.

Όταν ξαναγύρισα στο ποτό μου, εκεί στο bar που είχε γίνει πλεον στέκι τέτοιες ώρες για όλους μας, είδα τον Γιώργο δακρυσμένο και τα άλλα παιδιά κουμπομένα κάπως."Τί έπαθες ρε μαλάκα;" τον ρώτησα και αυτός μου είπε: "Με ξέρεις τι σκατόψυχος είμαι ώρες-ώρες, αλλά αυτό ρε Τάσο δεν το άντεξα. Πήγα να πάρω παραγγελία και άκουσα το παιδοβούβαλο να λέει στον δικό μας: Φέρε ρε ένα Dimple να πιούμε, να γιορτάσουμε, ψόφησε επιτέλους ο κερατάς".

Απόψε, πάνε 10 χρόνια ακριβώς από τότε και δεν θα ξεχάσω την έκφραση του Γιώργου.

Airyanem Vaêjô και τρίχες βατράχου

Που θα μας πεις κιόλα, ο αγαπητός -παρότι βάζελος- J95 πως δεν ξέρουμε τί εστί Airyanem Vaêjô.

Μην είν' η πατρίδα μας, μην είν' οι κάμποι, τα "βουνά", οι λόφοι, και τα γάργαρα νερά που τρέχουν ολούθε στο κορμί της (τώρα έχω οίστρο, μη με διακόπτετε), μην είν' ο πόθος μας γιαυτήν, πατρίδα μας είναι μια και ο μπακλαβάς γωνία. Γιαυτήν τα "ξίφη" μας κουνάμε στον αέρα, τον πόθο μας γι΄αυτην με θάνατο πληρώνουμε, τυφλοί σαν από παρωπίδες μέσ΄της μάχης το αίμα κολυμπάμε.

<>Airyanem Vaêjô γλυκιά μου πατρίδα, εσύ. Για σένα πολεμώ, να σε ελευθερώσω πάντα προσπαθώ αλλά με στενεύει το καβάλο μόλις τον κώλο σου θορώ

Επίσης στην περίπτωση που -1 στις 1000- κάνω λάθος, για να μη μας περάσει ο νεαρός J95 για αστοιχείωτους, κάναμε μια έρευνα (γιατί εμείς εδώ κάνουμε ντεκαπάζ) και βρήκαμε την μικρή Airyanem Vaêjô (Arianna Vagina) πολύ καλό κορίτσι, την γνωρισα έξω από τον Αγιο Σπυρίδονα, κόρη του γνωστού ιδιοκτήτη της "Αιρ- Η Ανέμ" σε μια φωτο, που μου άφησε κάποτε στο κομμοδίνο μου με λίγα κατοσταδόλλαρα πριν από πολλά χρόνια όταν περνούσαν τα δολλάρια και η μπογιά μου (δε θέλω κουτσομπολιά, θα εκτεθούμε κύριοι), για μια νύχτα που της χάρισα τον καλύτερο μου σκύλο. Τί νομίζατε ρε; Είμαι σοβαρός ανθρωπος. Εδώ του κάνει χαρούλες. Ο βατραχος είναι φίλος του σκύλου που τον είχε φέρει ο J95 μπας και τον φιλήσει (τον βάτραχο,ε) αλλά από τότε χάσαμε τα ίχνη της και μας μείναν τα λεφτά που τα….. (άστα, θα τα πούμε σε άλλη συνεδρία, είναι και αργά, πάω και να κοιμηθώ. Να θυμηθώ τα χεράκια έξω απ΄την κουβέρτα, σχετικό αλλά άσχετο)

Mundial. My point of view. Μέρα 4η(updated)

Μέχρι στιγμής Μουνι-άλ, γαμώτι μου

Ο καναπές μου -και ουχί ο πισινός μου- έχει βγάλει κάλους δυο μέρες τώρα βλέποντας μπάλα. Για το φαγητό, να μη μιλήσω μιας και έχει μουδιάσει η μασέλα μου σαν από ένεση οδοντιάτρου. Καλή φάση.

Καλή φάση όταν λέμε, εννοούμε την κατάσταση γιατί από καλές φάσεις, χέστα. Στην cache του κεφαλιού μου έχουν μείνει 2-3 φιγούρες και κανα δυο καλά μπαλάκια.

1) Το πιο φρέσκο, αυτό που με σιχτήριασε -τον αντίχριστό του μέσα- ήταν αυτή η αλλαγή του Ανρί Μισέλ. Βγάζεις βρε πρώην σκόλικα, τον Καλού για να βάλεις αυτόν τον κλόουν τον Ντιντάν; Τον Ντιντάν; (δεν τον ήξερα,αλλά τον είδα και κατάλαβα πιά). Βγήκα από τα ρούχα μου με τον μαλάκα. Μια, ΜΙΑ φορά, δεν έκανε μια σωστή πάσα, μια ντρίμπλα, ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ! Καταλάβατε πως γούσταρα Ακτή Ελεφαντοστού, με χίλια (Οε, οε, οε, οεεεε, Yaya Toureeeee). Αυτός ο μαλάκας θα πρέπει να σταματήσει να νυστάζει πάντα μέσα στα ματς και να ρυθμίσει τις "σχέσεις" του γιατί η "πρώτη" με τη "δευτέρα" είναι πολύ μακρινές. Ξαναγυρνάμε στον Ντιντάν. Τί μαλάκας παίχτης ρε! Μας κατέστρεψε (ως Ακτός Ελεφαντοστού, ομιλώ).

Στη φωτό, ο εν λόγω σεντρε φορ- bodybuilder και τα παπούτσια του. (δεν εξηγείται αλλιώς)

2) ΠαραWhy ρε Γκαμάρα; Γαμώ την Ινγκλαντέρα τους! Aυτός ο μαλάκας ο Κράους το ψιλόλιγνο παιδί, άγιο είχε που δεν τράκαρε με τα matrix του γηπέδου. (Ρε τι μου θύμισε αυτή η σκιά στο χόρτο από τα matrix! Tην παρόμοια στο παιχνίδι της Ινγκλαντέρας [μπλιάχ] με τον Μαραντόνα στο Μέξικό). Το καλύτερο στο παιχνίδι-μαρτύριο ήταν η μακαρονάδα που έφαγα με όλη μου την άνεση δίχως να σηκώσω τα μάτια από το πιάτο. Τέτοια αγωνία. Α, και η μπριγιαντίνη στο μαλλί του ρέφερι. Ο Tony Montana των τερέν. Αυτά να βλέπεις και να ζηλεύεις Κάκκο, κωλοβάζελε. Χαχαχα.

Στη φωτό ο εν λόγω διαιτητής Μarco Rodriquez. Eεεε; Ταμάμ!

3) Δεν είδα και τον Μπόρχα, γαμώ το φελέκι μου.

4) Tζόν Αλοϊσι, Αυστραλός στράικερ. Ρε τί μου θυμίζει, τί μου θυμίζει..

Κρίμα πραγματικά για το το παλικάρι.

Όπως θα έλεγε και μια ψυχή: Μπου χαχαχα

Θείου… Αποκάλυψις!

Δεν έχουν περάσει, ούτε 2 χρόνια

… από τότε που οι Ολυμπιακοί Αγώνες διοργανώθηκαν στα ίδια γήπεδα με αυτά που χθές κάποιοι πέρασαν όπλο μέσα.

Ούτε μια αναχαίτηση

μα και καμμία φαντασία…

Δεν πάει άλλο!

ΤΩΡΑ!!!!!!!!

Γαμιέται το Quark

 Αυτό και καλό μήνα.