Απέναντι μου χόρευαν δεμένα τα καϊκια μέρες τώρα. Ο ήλιος έκαιγε το δέρμα, μα το καταλάβαινες μόνο από την διαφορά του χρώματος βλέποντας το άσπρο των πισινών σου όταν κατεβαζες τα παντελόνια σου στο “μέρος”. Ο αέρας λύσσαγε, η άμμος και η σκόνη χόρευαν γύρω σου και δεν επέτρεπαν ούτε λεπτό να ανοίξεις ηδονικά τις εφημερίδες που τόσο περίμενες με το πρώτο πλοίο στο γραφικό καφενεδάκι του λιμανιού. Καριόλη Αίολε, και ‘συ εδώ ήρθες για διακοπές;
Το καφενεδάκι, παλιό σπίτι μπροστά στο λιμάνι, είχε γίνει όλες αυτές τις μέρες το ησυχαστήριο από την ένταση πολλών χρόνων συνεχόμενης δουλειάς και φορτιστής του σώματος και του μυαλού για τον επόμενο χρόνο. Άφηνα τις σκέψεις να μπαίνουν έτσι, άγουρες στο κεφάλι μου χωρίς να τις φιλτράρω, δίχως να ξορκίζω το “κακό” τους νόημα. Δεν μιλούσα παρα μόνο αν ήταν ανάγκη, δεν απαντούσα σχεδόν ποτέ. Πείσμα! Θα αδειάσω -πίστευα-, θέλω να νιώσω σαν την αίσθηση που έχει ένα άδειο δωμάτιο.
Έλα όμως που στο δωμάτιο αυτό, η ηχώ κάνει πάρτυ και τα πρωτοσέλιδα δεν ήταν και ό,τι καλύτερο μπορεί να δεί ανθρώπου μάτι. Άρχισαν από τους αιχμαλώτους ισραηλινούς στρατιώτες. Σκέφτηκα τα νιάτα τους βλέποντας την φωτογραφία του ενός και φαντάστηκα τη μάνα μπαϊλντισμένη από το κλάμα. Να πάρει ο διάολος εκεί δεν αστειεύονται, σκέφτηκα ενθυμούμενος το πώς στήθηκε το κράτος του Ισραήλ. Οι άνθρωποι ζούνε με το Galil στο χέρι. Έτσι έχουν μάθει να αντιδρούν. Και η δράση φέρνει αντίδραση κ.ο.κ. Βάλε και ότι η κουλτούρα των περισσοτέρων είναι ποτισμένη με τον όδοντα του απέναντι και έδεσε. Μετά μια σκέψη μπήκε στο ήδη “πυροβολημένο” μυαλό μου εκείνη τη στιγμή. “Κοίτα να δεις ρε! Φαντάσου τί αίσθημα εισπράττει σε πρώτη φάση, ο μέσος (sic) Ισραηλινός πολίτης βλέποντας να κινητοποιείται όλος αυτός ο μηχανισμός για τα παιδιά του”. Το απέκρουσε μια φλασιά που είχε σαν κύριο χαρακτηριστικό την προβοκάτσια αλλά και πάλι το αναίρεσε μια μόνιμα εκούσια άρνηση να μην βλέπω τα πράγματα εκ του πονηρού. Τουλάχιστον στην αρχή. Το άδειο μυαλό μου άρχιζε ήδη να γεμίζει με αστράκια του Δαυίδ, Merkava που κάνουν θόρυβο και την απορία μου αν πέθανε ποτέ ο Sharon, όταν η σκέψη αντικατέστησε τα παραπάνω με δικέφαλους αετούς και Leopard. Tί θα συνέβαινε στην περίπτωση που το Κόσσοβο έπαιρνε φωτιά, ο UCK ξυπνούσε, 10 μαλάκες Τσάμηδες πιστολίζαν μερικούς “δικούς μας” στο κέντρο της Άρτας και οι τηλεοράσεις έλεγαν την λέξη “Αλβανός” ανά sec, περισσότερο και από το “αμήν” σε όλη τη Θεία λειτουργία; Πώς θα ζητούσαμε να ενεργήσει η δική μας πλευρά και κυρίως μετά από την εμπειρία της Κύπρου; “Μαλακίες σκέφτεσαι Τάσο” είπα και πήρα στα χέρια μου το ΦΩΣ. Μα ποιός γαμεί τις μεταγραφές, εδώ χάνεται κόσμος και ξανάπιασα την “σοβαρή” στα χέρια. Η Χεζμπολάχ λέει, βομβαρδίζει πόλεις από μεγαλύτερη απόσταση. Αυτός είναι ο λόγος της εισβολής στο Λίβανο. Η απαγωγές ήταν η αφορμή. Τα πονηρά σενάρια ξαναμπήκαν στο κεφάλι μου, με τις ΗΠΑ αυτή τη φορά να έχουν “στήσει” το σκηνικό, σε αντίθεση με το Σουέζ που δεν πήραν χαμπάρι τί τους είχαν στήσει οι Αγγλογάλλοι με τους -”νεαρούς” τότε- Ισραηλινούς. Οι μαχητές της Χεζμπολάχ, επίσης είναι ορκισμένοι σε ένα πράγμα. Να αφανίσουν το Ισραήλ. Έχουν χάσει οικογένειες σε σφαγές και μάχες, έχουν ξεσπιτωθεί με το έτσι θέλω αντικρίζοντας την κάνη θολά – τόσο κοντά- μπροστά στα δυο τους μάτια. Έχουν στερέψει από ζωή. Ο Λιβανικός στρατός από την άλλη δεν είναι πουθενά, ούτε μια αντίδραση. Μόνο η Χεζμολάχ υπάρχει. Παράξενο, σκέφτηκα πονηρά. Οι άνθρωποι εκεί – και από τις δυο πλευρές- έχουν μεγαλώσει με την οσμή του μπαρουτιού να είναι ένα με τον ιδρώτα τους. Εγώ κάθομαι και φιλοσοφώ στο όμορφο καφενεδάκι της Σερίφου μακριά από έναν κόσμο που καταστρέφεται και ενώ είναι τόσο κοντά, η μόνη μου έγνοια είναι πώς θα ξεκουραστώ. Πφφφ! Σταμάτησα τις σκέψεις εκεί. Μαχαίρι. Δεν είχα άλλη λύση. Έπιασα συζήτηση για πιο ανάλαφρα θέματα και δεν ξαναμίλησα για αυτό μέχρι σήμερα. Ο αέρας δεν σταμάτησε ποτέ, οι σκέψεις έμπαιναν πάλι στο κεφάλι μου αλλά αυτή τη φορά έκανα το “γαϊδούρι”.
Ένα μόνο φοβάμαι πια, απόψε που τα φέρνω στο νου μου.
Μην τυχόν και βρεθούμε στη θέση να σημαδεύουμε άνθρωπο που μας απειλεί με άλλο όπλο. Γιατί ο πόλεμος -η βία, γενικότερα- μας κάνει να λειτουργούμε με το ένστικτο και όχι με τη λογική. Τότε παίρνει τα ηνία το κτήνος που η “ευζωία” το κρατά βαθεία κοιμισμένο μέσα μας. Την κρίση συνήθως την έχουν οι “θεατές”, οι τρίτοι και αυτοί τις περισσότερες φορές μετά το αποτέλεσμα του μακελιού. Κάτι τύποι στο καφενεδάκι με τον αέρα να τους ενοχλεί. Τρομάρα μου.
)))
Πρόσφατα σχόλια