Χρειάστηκε ο κυρ Γιάννης να τρέξει με την ψυχή στα δόντια τόσο όσο δεν έτρεξε με τέτοιο τρόπο, πότε. Ούτε καν στη σκέψη του. Συνταξιούχος, όμορφος, γλυκός και κάθετος. Τα δικαιούμαι Τάσο μου, μου λέει. Να, κοίτα τί πληρώνω στο ΙΚΑ χρόνια τώρα. Η αγαπημένη του σύζυγος, χρειάστηκε ξαφνικά δυο μαγνητικές…Ναι, αυτό. Δε το ονομάζει. Αυτό, το λέει.
- Πρέπει να κάνουμε μια μαγνητική.
- Τί ταμείο έχετε;
- ΙΚΑ.
- Ελάτε σε δυο εβδομάδες.
- Μα, ο γιατρός μου είπε πως πρέπει να την κάνω τώρα.
- Δυστυχώς, δε μπορώ να κάνω κάτι. Εκτός…
- Πείτε μου!
- Εκτός του ΙΚΑ. Ντούκου… 240€… Ευχαριστώ. Περάστε.
Αυτό συνέβη σε δυο διαφορετικά διαγνωστικά κέντρα. Το ένα στο Χαϊδάρι και το άλλο στην Ακτή Μουτσοπούλου στον Πειραιά. Στα υπόλοιπα δε συνέβη γιατί απλά δεν έκανε εκεί τις εξετάσεις. Στα υπόλοιπα η συζήτηση ήταν ακριβώς η ίδια χωρίς όμως να προλάβουν να ευχαριστήσουν για κάτι.
Τα μαγαζάκια αυτά λοιπόν εμπορεύονται με τρόπο εκβιαστικό την αγωνία του ασθενή και το φόβο του θανάτου του. Αργά ή σύντομα – μιας και όλοι θα χτυπήσουμε την κάρτα μας άλλωστε – θα ανταμώσω με δαύτα.
Αυτή τη φορά θα στοιχίσει πολύ ακριβά… η δική τους θεραπεία.
Η Κικίτσα έσκυψε με προσοχή και περνώντας με τα λεπτά επιδέξια δαχτυλά της τη σακούλα, σκέπασε το τριχωτό της κεφαλής του καθισμένου στην πολυθρόνα πελάτη της. Είναι η τρίτη φορά αυτό το μήνα, ψιθύρισε φεύγοντας προς το σεσουαρ που την περίμενε η μαντάμ με τα μπικουτί και την κάσκα. Μου έχει τελειώσει όλες τις blueblack βαφές μου, αλλά να με κάψει ο Θεός αν παραπονιέμαι κιόλας, σκέφτηκε ενώ έβγαζε τα διάφανα γάντια της.Η κυρία με τα ρόλεϊ και την κάσκα του Γκαγκάριν γύρω της να βουίζει, δυσανασχετούσε καθώς δεν τον διέκρινε από μακρυά και όλο έκανε να κουνηθεί, αλλά η Κικίτσα με το βλέμμα της κοφτά και επιτακτικά την πρόσταζε να ευθυγραμίσει το σώμα της με το σεσουάρ και το βλέμμα της να μην ξεκολλάει από το Life & Style που κράταγε με τα φρεσκομανικιουρισμένα δακτυλα της ακουμπισμένο στα μπούτια της. Αχ μωρή Κική, αυτός δεν είναι που βγαίνει κάθε μέρα στις τηλεοράσεις; Η κομμώτρια έγνεψε καταφατικά στραβόνοντας το στόμα και το φρύδι. Πολύ με αρέσει βρε. Τον κάνω πολύ γούστο έτσι όπως τα λέει. Η Κικίτσα τρομοκρατημένη στην τελευταία φράση της μαντάμ, έκλεισε γρήγορα το σεσουαρ και έβγαλε την μπικουτιασμένη από το μηχάνημα αμέσως. Η κυρία με το Life & Style στα χέρια σαστισμένη κοιτούσε στους καθρεφτες δεξιά και αριστερά την κουπ της, μην τυχόν και έπαθε κάτι αλλά η κομμώτρια την καθησύχασε πως το μαλλί της δεν ήταν το πρόβλημα. Το μυαλό σου όμως, στα σίγουρα, ψέλλισε γυρνόντας το πρόσωπο από την άλλη.
Το πρόβλημα λοιπόν είναι πως στη “δική μας” περίπτωση η αντίστοιχη Κικίτσα (βλ. ΕΣΡ) δεν προστατευει κανέναν, παρά ασχολείται μόνο με το αν ξέφυγε σε εκπομπή καμμιά παλιοκουβέντα ή θίχτηκε κανένα τσουτσέκι παρακείμενου υπουργικού γραφείου. Δεν τραβάει βλέπετε καμμιά κότα, καμμιά πρίζα. Καταλάβατε; Εσείς ναι. Αφού έχετε το τηλεκοντρόλ, θα μου πείτε… Αρχίδια! Δεν είναι η λύση το τηλεκοντρολ γιατί απλούστατα δεν είμαστε εμείς που καταλαβαίνουμε δυο-τρία πράγματα το πρόβλημα. Άλλοι είναι οι ευάλωτοι σε αυτη την ιστορία και μην το παίζουμε διανόηση και αρχίδια μάντολες τάχαμου.
Ποιός προστατεύει τη θεία μου τη Μαριγώ που αποχαυνομένη παρακολουθεί συνεχώς από το πρωί το χαζοκούτι; Ποιός προστατεύει τον μπάρμπα και τον παππού που κάθονται αμέριμνοι να “διασκεδάσουν”; Ποιά κουφάλα όταν εγώ είμαι στη δουλειά, θα προστατεύσει το παιδί μου σαν πατήσει τα 3-4 διαφορετικά κανάλια που ο βιβλιοστάτης επωάζει το αυγό του φιδιού, καθημερινώς;
Πως είπατε κύριοι του ΕΣΡ; Στα μπεγλέρια σας;
Βρε μπας και συμφωνείτε με τον πλασιέ και κάνετε το παγώνι;
Ερχεται λοιπόν τώρα σαν μάγκας, ο φρεσκοβαμμένος βιβλιοστάτης και διεκδικεί λέει κατάργηση της ανωνυμίας στο internet για τους “κακούς” γιατί τον κοροϊδευουν. Εντάξει, δεν είπε τον κοροϊδευουν γιατί θα γινόταν πολύ ρόμπα* ο λεμές, αλλά είπε πως τον συκοφαντούν και … τον εκβιάζουν. Μάλιστα. Ωραίο παιχνίδι βρήκαμε τώρα.
Μου θυμίζει μια ιστορία που μου έλεγε προχθες ένας φίλος. Προσλήφθησαν σε μια νέα -σοβαρή εκ πρώτης όψεως- εταιρία 20 άτομα με καλούς μισθούς και μετά από 3 μήνες που ήταν απλήρωτοι όλοι, ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους. Η απάντηση που πήραν ένας προς έναν στο γραφείο της διεύθυνσης ήταν: εσύ γιατί έκλεψες τον υπολογιστή;
Άντε να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας!
Κάτι τέτοιο κάνει και ο γκρούπι του γέροντα (+ευλόγισον+). Μας πετάει σκατά στη μούρη καθημερινά και όταν κάποιοι τον άρχισαν στο δούλεμα για τις μαλακίες που τσαμπουρνάει, τσαμπουκαλέφτηκε ο κιοφτές.
Τί σημαίνει ρε μπαγλαμά, εγώ βγαίνω με τη πρόσωπό μου και το όνομα μου στην τηλεόραση και κάποιοι κρύβονται στην ανωνυμία τους. Ποιοί είναι αυτοί οι ανώνυμοι που έχουν γεμίσει τα blogs και τα mail μας με προσφορές 10.000 Ευρώ για να αποκαλύψουμε ποιοί είναι πίσω από το blog που σου κάνει πλάκα; Ποιά ανώνυμα κοντοκουρεμένα τσουτσέκια αμόλησες εσύ και αυτοί που σε στηρίζουν;
Ευτυχώς για σένα, ακατοίκητα μυαλά έτοιμα να γεμίσουν με τα σκουπίδια που ανακαλύπτεις εσύ ο ίδιος στο internet υπάρχουν πολλά (σαν τον παραπάνω). Πουλάς ρε ξεφτιλισμένε 29 Ευρώ το Cd με τους λεξάριθμους όταν κυκλοφορεί στο διαδίκτυο εδώ και χρόνια δωρεάν ή ράβεις βιβλία με αντεγραμμένες μυθοπλασίες ηλιθίων που συχνάζουν σε forum επιστημονικής αφασίας και αυτοί ΞΕΡΕΙΣ πως αγοράζουν φυλετική ανωτερότητα.
Ευτυχώς για σένα τα χρήματα αυτών έχουν ακριβώς την ίδια αξία με αυτων που εχουν έστω τη στοιχειώδη κρίση.
Ευτυχώς για σένα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο γύρω μας δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για να σπείρεις την βλακεία και το φόβο στους απελπισμένους.
Όμως δυστυχώς για σένα, το διαδίκτυο είναι ένα χώρος που λειτουργεί από ανθρώπους που έχουν κατα πολύ πιο αναπτυγμένη την κρίση από τα ζόμπι που σε παρακολουθούν στο χαζοκούτι… και άκου και το καλύτερο. Όσο περνα ο καιρός την καλιεργεί κιόλας.
Δυστυχώς για σένα (και επειδή κουνήθηκες, πανάθεμα σε) θα ασχοληθούμε ακόμη περισσότερο. Και όχι κάνοντας σου δυσφήμιση όπως νομίζεις ή εκβιάζοντας όπως λες (ρε ουφάκια, έχεις πολύ μεγάλη ιδέα για την πάρτη σου και μάλλον για μαλάκες μας περνάς). Θα σε λυσσάξουμε στη πλάκα και στο δούλεμα τόσο που ούτε σκύλος δε θα καταδέχεται να κατουράει στο μπατζάκι σου.
Θα ήθελα όμως και μια χάρη από σένα, τώρα που είπαμε και δυο κουβέντες παραπάνω. Άκου λοιπόν. Την ημέρα της δίκης, εκεί ψηλά είναι ένας ταλαιπωρημένος άνθρωπος 2000 ετών κοντά. Μην τον αποτελειώσεις με τις μαλακίες που θα πεις. Το υπόσχεσαι;
Μάθανε οι άρχοντες πως το μουνί σέρνει καράβι και πήγανε και δέσανε το δικό τους/μας στο μεγαλύτερο μουνί της Ευρώπης. Τους πέταξε και ένα “από σήμερα περίοδος τέλος, γαμιέστε ελεύθερα” και αποσύρθηκε στα περίχωρα της Αλεξανδρούπολης παρέα με την μακριά ψωλή που του πριμοδοτήσανε/με.
ΣΑΒΒΑΤΟ
Πάνε τέσσερα χρόνια από την τελευταία φορά που γελάσαμε με τις ιστορίες της εποχής που βάζαμε ρεφενέ για ένα πακέτο Memphis. Tέσσερα χρόνια, ρε μαλάκα. Η κόρη σου μεγάλωσε. Κοπέλα κανονική. Το γιό σου θα τον αναγνώριζα ανάμεσα σε δεκάδες παιδιά και ας μην τον έχω δει ποτέ μου. Ίδιοι.
Νύσταξε. Βάλαμε το μικρό στο πίσω κάθισμα και κάναμε τη διαδρομή για το πατρικό σου. Είδα το Νεκτάριο -μου είπες- μετά από χρόνια και μόνο για σένα λέγαμε. Χαχαχα. Ναι ρε Νάσσο, έτσι είναι. Μη κοιτάς που δε τα λέμε συχνά. Και ‘γω με τον παλαβιάρη, την κουβέντα σου έχουμε όταν βρισκόμαστε… Δε στο ‘πα. Η διαδρομή με το αυτοκίνητο δυο τσιγάρων δρόμος αλλά ορισμένα πράγματα δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες για να αντιληφθούν δυο φίλοι τί συνέβη τον καιρό που μεσολάβησε. Αυτό που γουστάρω ρε, είναι πως έχουμε να τα πούμε χρόνια και νιώθω πως τα λέγαμε μόλις χτες. Φτάνει να είμαστε καλά και ας κάνουμε χρόνια να βρεθούμε. Άνοιξε την πόρτα, έβγαλε τον μικρούλη από το καρεκλάκι του στο πίσω κάθισμα και ξαναγύρισε ανοίγοντας στο ραδιοκασσετόφωνο βιαστικά. Άκου ρε, για να θυμηθείς τα χρόνια της ανεμελιάς και της μαλακίας δίχως κόστος. Πάτησε το play και πήρε ξανά αγκαλιά τον μπόμπιρα ανεβαίνοντας στο πατρικό του και αφήνοντας με, με μόνη παρέα στο αυτοκίνητο τον (τότε) Θεό μας. Χαιρετισμούς στους δικού σου ρε. Μη το Ξεχάσεις!
Kentucky Rain
Πότε θα τα ξαναπούμε ρώτησες, γελώντας λίγες ώρες μετά. Γελάς γιατί με ξέρεις. Θα τα πούμε ρε μαλάκα, δε χρειαζόμαστε τα τηλέφωνα για να επιβεβαιώνουμε αν είμαστε φίλοι. Όταν. Δε χανόμαστε.
ΤΕΤΑΡΤΗ
Ξαφνικά γέμισε κόσμος την Τετάρτη μου. Τί τιμή! Ήθελα να γονατίσω. Δεν άντεχα τόσο συναίσθημα. Βάλ’ τη μάσκα, τώρα, άκουσα… ή είπα, δε καταλάβα. Δεν είσαι ικανός να το δώσεις πίσω αυτό, σκέφτηκα. Μια ζωή γαϊδούρι ήσουν. Ζήλεψα το συναισθηματικό τους κιμπαριλίκι. Αυτό που εισέπραξα εκείνο το βράδυ ήταν πολύ για μένα. Φόρεσα το χαμόγελο του χαβαλέ και συνέχισα κρυμμένος. Kατά βάθος θα ήθελα να ήμουν σαν αυτούς.
Σαν εσένα
ΚΥΡΙΑΚΗ
Πετάχτηκα ως την Αγγελική. Έχω κάτι για σένα μου, είπε στο τηλέφωνο. Δέκα λεπτά στη βεράντα είπαμε τα κλασσικά. Τί κάνεις, τί γίνεται, μηχανικές κουβέντες. Πετάχτηκε μέσα για λίγο. Σε λίγο ήμουν μπροστά στη πόρτα φιλώντάς τη και κρατώντας δυο λογιών ταψιά φαγητό. Ευχαριστούμε είπα βιαστικά ανοίγοντας την πόρτα. Άντε και του χρόνου μου λέει. Δαγκώθηκα. Ρε μάνα…Γελώντας μου έπιασε το αυτί. 3 χρόνια τώρα στο θυμίζω εγώ, βρε. Κοίταξε του χρόνου να το θυμηθείς εσύ. Έφυγα σκυφτός, με το χαμόγελο της σκανταλιάς και με το λαιμό μου κόμπο. Η Αγγελική τουλάχιστον- σκέφτηκα- ξέρει να γιορτάζει τη γιορτή της μητέρας.
Φέρτε πίσω τα λεφτά.
Συνθήματα που μέχρι τραγουδιστής επαναλήψεως φτάνουν, για να ξεθυμάνουν και αυτά. Μέχρι εκεί. Το κυριλίκι μας, δε το επιτρέπει παραπάνω. Τα έχουμε ξαναπεί άλλωστε.
- Και τί να κάνεις ρε Τάσο, θα μου πείς. Θα σου κουνήσω τον ώμο ξανά. Όμως…
Η τέταρτη εξουσία (δεν έχω χάσει το μέτρημα, σωστά;), μου χτυπησε κάπως άσχημα να “τιμωρεί” τους υπαίτιους με την 24ωρη σιωπή της. Αν κάτι χρειάζεται σε αυτή την ιστορία είναι η πληροφόρηση. Επιπλέον. Ξάστερη. Διπλή και τρίδιπλη. Πιό πέρα απ’ τα δικά σας μονάχα. Όλων και μαζί και τα δικά σας. Από σας περιμένουμε να μάθουμε που να πάρει ο διάολος. Κάντε τέτοιο ρεπορταζ στις απεργίες σας. Κάντε την απεργία σας ρεπορτάζ.
Αν αδικώ, είναι που δε ξέρω καλά. Τον ώμο μου ξανασηκώνω και σας ζητώ συγνώμη.
Από αυριο τους ελέγχετε και πάλι. Σωστά;
Θα μου επιτρέψετε να μου αφιερώσω απόψε αυτό το τραγούδι…
Χαλαρός και ήρεμος στο σπίτι παίζω με το τηλεκοντρολ της τηλεόρασης ενώ ταυτόχρονα φτιάχνω το βιογραφικό μου στον υπολογιστή. Την τηλεόραση την χρησιμοποιώ σαν ραδιόφωνο. Δε τη βλέπω, μονάχα την ακούω και αν κάτι με τσιγκλίσει γυρνάω σαν μεξικάνος την ώρα της σιέστας. Αλλά αυτή τη φορά το πληκτρολόγιο πετάχτηκε στο ταβάνι.
Ο κ. Αλευράς, βουλευτής του Π.Α.Σ.Ο.Κ. και καθώς είναι καλεσμένος (γράφω real time) στην εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου επιτέθηκε (γι αυτόν, μάλλον αμύνθηκε) σε μια κυρία, η οποία της ζητήθηκε από τον παρουσιαστή, να πει την άποψη της για όλα αυτά τα σκάνδαλα που ακούγονται. Δε πρόλαβε να αρθρώσει πολλές προτάσεις. Είπε απλά πως αισθάνεται πως οι πολιτικοί τα παίρνουν…
Εεεεε ρε κακόμοιρη, τί ήθελες και το είπες. Ο κ. Ντινόπουλος από τη μία και ο -καθόλου- κύριος Αλευράς από την άλλη να της την πέφτουν σαν μανιακοί -και με το φρύδι σε σημείο που το botox ακόμη δεν έχει καταφέρει- σε στυλ “δεν ανέχομαι ούτε να το ακούω αυτό, εσείς δεν ξέρετε τίποτα, αφήστε τους ειδικούς να γνωρίζουν” και κάτι τέτοιες συντεχνιακού τύπου πίπες, με ένα ύφος απαξίωσης και με μια μανία, που από το Νασούλη, να πω την αλήθεια μου δεν το περίμενα.
Μωρή χέστρα καβατζωμένη, έτσι να τα πεις στον κόσμο έξω ρε, στο δρόμο. Όχι σε τηλεοπτικό πάνελ, αληταρά. Που θα μιλήσεις με τέτοιο τρόπο σε έναν άνθρωπο που ψηφίζει και εκλέγει ανθρώπους σαν κι σένα (και ενδεχομένως και χειρότερους). Τί; Στα τέτοια σου; Είσαι βουλευτής από τζάκι; Αυτά ρε χαρτογιακά με κληρονομικό δικαίωμα να τα πεις έτσι στους ψηφοφόρους σου και με τέτοιο τρόπο. Τσάμπα μάγκα.
Σκατά στα μούτρα σας, φρεσκοσιδερωμένες σοσιαλιστάρες. Τίποτα πλέον δεν ακούτε από τον κόσμο. Τίποτα. Επαναλαμβάνω λοιπόν τη φράση της γυναίκας: Aισθάνομαι πως οι πολιτικοί…
Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης.
Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chatroomπου αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chatroom, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα emailσου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CDκαι ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.
Αν σε έλεγαν TruongQuocTuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…
Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με emailαπό τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το emailδημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.
Αν το όνομά σου ήταν ShiTao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.
Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον TruongQuocTuan και τον ShiTao. Μπορείς!
Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!
Eπίσης από την πλευρά μου θα πρότεινα μια “βόλτα” και από εδώ:
(Clickαρε πάνω στη φωτό). Από καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας του Πόρτο Ρίκο.
Κανονικά, θα έπρεπε στον τελικό της Αθήνας να είναι η ομάδα του Σωκράτη (έτσι τουλάχιστον έλεγε ο “προγραμματισμός”, Xοχοχοχοχο-χο) και η ομάδα του Κοντίνιο (συμφωνα με το παρακάτω ντοκουμέντο)
Αυτοί οι Εγγλέζοι, μια ζωή μας κάνουν μπουρδέλο τα σχέδια για το μέλλον.
Πρόσφατα σχόλια