oups, u did it again…

“… και όσες οδηγίες και να του δώσω εγώ, να του δώσει η αστυνομία για αυτοσυγκράτιση και για ψυχραιμία δεν έχουν ισχύη γιατί είναι άνθρωποι. Είναι νευρικό σύστημα…”

Τάδε έφα Βύρων Πολύδωρας

Βιαστικά συμπεράσματα και ερωτήσεις.

α) … τότε κάποιος δε χρειάζεται και μπορεί άνετα να πάει διακοπές από τώρα. Πλήρης αχρηστεία… Σωστά Βύρωνα;

 

βού) … αν δηλαδή σαπακιάσω κανέναν μπόσικο από το σινάφι σου που μας πηδεί καθημερινώς, θα με δικαιολογήσεις ως νευρικό άνθρωπο και καθάρισα;

 

τρίτον) … τελικώς, είναι άνθρωποι ή ζαρτινιέρες; Αν βάλω 2-3 ζαρτινιέρες στο σπίτι, δε κινδυνεύω να με κλέψουνε;

 

delta) … πλάκα κάνω. Οι δικοί σου δεν κάνουν.

 

έπσιλο) … έχω περάσει βράδια στο τμήμα μικρός, με ψάχνανε 2 φορές και με μαζέψανε άλλες δυο από το σπίτι. ΠΟΤΕ δε μου φέρθηκαν άσχημα. ΠΟΤΕ δε με φόβησαν. Μήπως λοιπόν κάτι πάει στραβά με τις προεκλογικές υποσχέσεις της κυβέρνησης και τις προσδοκίες από αυτήν; Θυμάμαι πως το κλίμα 3 χρόνια πριν, ήταν πως τα σώματα ασφαλείας πια θα έχουν την στήριξη από μια κυβέρνηση που τους αξίζει. Κάνω λάθος; Εσείς δε θα αποκαταστούσατε τη χαμένη τιμή του έλληνα αστυνομικού και στρατιωτικού κλπ; Κάποιοι λοιπόν το παρεξήγησαν. Και είναι δουλειά του υπουργού (δημοσίας τάξεως στην προκειμένη) να μαζέψει τους “παραμυθιασμένους” πριν είναι πάρα πολύ αργά.

 

σιγματάφ) … το ξύλο σε όσους συλλαμβάνονται είναι κλιμακούμενο αναλόγως με αυτό που φέρονται να έχουν κάνει; Παράδειγμα: τσαντάκιας = 35 μπατσόλες (Μπατσόλα. Μονάδα μέτρισης ξύλου από αστυνομικό). Αρχίζω να φοβάμαι για τους συνεργάτες του Τσιτoυρiδη (αυτούς με τις χειροπέδες, αν δε κάνω λάθος) πως δεν υπάρχουν ελπίδες να τους δούμε ζωντανούς ξανά. (πάνω από 20 δις μπατσόλες με πρόχειρους υπολογισμούς)

 

ομάδα ζήτα) … Φοβάμαι -όπως συνηθίζουν να λένε οι πολιτικοί- πως το ποτάμι δε γυρίζει πίσω πια. Τα φαινόμενα αυτά κλιμακώνονται στο χρόνο και ξεσπάνε στο τέλος με πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα για τους ανθρώπους. Δυστυχώς… και δε κάνω τώρα πλάκα.

Τί θα γίνει…

αν αποφασίσει ο πλανητομαλάκας, να ψάξει το ρολόι του;

(ως πράξη πάντως… είναι Τέχνη και μάλιστα υψηλή)

Περί Τέχνης

[... Γεια χαρά νταν και τα κουκιά μπαγλαν.

Επειδής να πούμε τη σήμερον ημέρα πολύ θολούρα περί τέχνη, σινεμά και... μπουρμπούτσαλο, αμα λάχει να 'ουμ, δε μπορεί να 'ρχετε πάσα μια κερία να σου βγαίνει από ραδίου, τελεόραση και 'φημερίδα και να μας φλομώνει να ούμε, στο έτσι, στ' αλλιώς, στ' αλλιώτικο, στο πασαλιμανιώτικο, υπογραφή να πούμε τζίφος ναι μεν Κελεμίδης, Μαρία Απαυτοπούλου, Ράφος Βασαηλίδης, Δάνος Νανίκας να πούμε και άμα λάχει... Τί δουλειά κάνουμε εμείς, να 'ουμε; Ψάρια πουλάμε;

Διότι ο σινεμάς τη σήμερον ημέρα δεν είναι αυγολέμονο να κόψει. Ο σινεμάς πρόκειται περί αλισβερίσι. Ο καλλιτέχνης δώνει και ο λαός παίρνει. Και άμα δε του δώκεις ρε μάγκα του λαού, τί θα πάρει;

Όλα τα πιάνεις ρε μάγκα εσύ, μέσα είσαι. Ο δικός μου.

Το οποίον η τέχνη μυστήριον, και όπου μυστήριον από δίπλα και η ασφάλεια προαστείων. Καθότι καθήκον της αστυνομίας να βρίσκει μυστήρια, πτώμα ακέφαλον αγνώστου ταυτότητος και λοιπών στοιχείων. Εσύ θα το κανες ρε μάγκα; Τί γραμματικάς γνώσεις έχεις περί κλοπή και δακτυλικών αποτύπωμα αμα λάχει να 'ούμ; Μόκο ρε μάγκα και περί ευχαριστώ το αστυνομικόν όργανο την κορόϊδα να ούμ. Ε, όχι. Αχαριστεία. Κι αρωτάω... Γιατί ρε μάγκα δε το εκτιμάς το όργανο, το αστυνομικόν και το κακολογείς να πούμε, μη σώσει και προλάβει το καθίκι και στους γιατρούς να φάει τα μισθά του... Δε κάνει! Υπάρχει και Θεός.

Γι' αυτό σου λέω. Μεγάλη ψυχή ο Άλκης Στέας. Βγήκε να πούμε εν μέσω φεστιβάλ το παλικάρι, και ευχαριστάω το μαέστρο, ευχαριστάω την ορχήστρα, ευχαριστάω τω λεχτρολόγο, ευχαριστάω τον κουλουρτζή, ευχαριστάω τους πυροσβέσται και τα τάγματα 'σφαλείας. Τό πε και καθάρισε. Ψυχούλα ο Άλκης Στέας! Ο μόνος που κατάλαβε το όργανο και τη σημασία του μυστηρίου. Διότι ρε μάγκα, το όργανον δια μίαν αναγνώρισην και ενα ευχαριστάω εργάζεται, να 'ούμε...]

[... Τρία πουλάκια κάθονται μονίμως στου διάκου το νταλαβέρι.

Καθότι Αρτέμης ίσον νόημα, Αρτεμης ίσον τέχνη, Αρτέμης ίσον κουλτούρα και η κουλτούρα ρε μάγκα, δεν είναι τυχαίο πράμα τη σήμερον ημέρα, αμα λάχει να πούμε. Και επειδής να πούμε δε πιάνει η δικιά σου η γκλάβα και δεν ανθίζεσαι, δε πα' να πει οτι δε πιάνει και τ' αλλουνού η γκλάβα άμα λάχει να 'ούμε. Καθότι τα ψηλά νοήματα δε θα ανθίζεται ο κόσμος. Δε τη ψιλιάζεται τη δουλειά, γουστάρει εγχώριο πράμα. Πώς λέμε να πούμε, της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα γαλανό. Σαμιώτισα σαμιώτισα πότε θα πάς στη Λέσβο, τί ζητάνε οι βούλγαροι στη Μακεδονία μας και τα τοιαύτα. Έτσι και του ρίξεις αψηλό νόημα, κομπλάρει.

Και ενώ εσύ του λές να πούμε μεταξύ των δυο οδών, συντομοτέρα η ευθεία, αυτός σου λέει Ταρζαν, γκαούρ και τσίτα. Κυκλοφοριακόν χάος. Ετσι όμως και του ρίξεις κλαρίνο, φουστανέλα και τελεμέ... καθάρισες. Κάνεις και την κονόμα σου κι είσαι και ο πρώτος άμα λάχει να 'ούμε. Καθότι εν ελλάδι, τέχνη ίσον κονόμα. Και τέχνη χωρίς κονόμα ίσον σάμαλι χωρίς τελάρο. Το οποίον εν ελλάδι κενεματογράφος ίσον ξεφτίλα. Γκόλφω. Γκόλφω και πάσης Ελλάδος αμα λάχει να πούμε και καλά να πάθετε και αντε να... μη χαλάσω και το στόμα μου...]

Και άλλο ένα ακόμα… (δεν αντέχω να γράφω όμως άλλο).

Τέλος, το postάκι θα κλείσει με τον Εθνικό ύμνο, σε ένδειξη σεβασμού απέναντι στη τέχνη.

Μάθε τέχνη κι άστηνε…

και άμα μυρίσει εκλογές, πιάστηνε. (παλαιό ρητό γερμανοτσολιάδων)

Greek Blogger Camp ‘07

Αυτή τη φορά η συγκέντρωση είχε και καλεσμένους από άλλες χώρες, ανθρώπους που ασχολούνται με το διαδίκτυο πιο δημιουργικά από μένα που απλώς γράφω την παπαριά μου και την πετάω στο χάος. Αυτό είχε μια αξία για μενα, με την έννοια πως γνώρισα και εκτίμησα καλύτερα τη δουλειά αυτών, για να μπορώ να postάρω ότι παπαριά μου κατέβει με εύκολο και κατανοητό τρόπο. Το Ios Palace ήταν μια πολύ καλή επιλογή, μιας και το επίπεδο του service ήταν πολύ καλό και το προσωπικό άψογο και φιλικότατο. Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς πως δε θα ήταν δυνατον να έρθουν αυτοί οι άνθρωποι αν -ας πούμε- η συγκέντρωση γινόταν σε ταβέρνα στη Καλαμαριά ή στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα. Πόσο δε μάλλον με δικά τους έξοδα. Δε μας “δάγκασε” κανεις, δε μας πούλησε στο σκλαβοπάζαρο της παγκοσμιοποίησης, ούτε χαρίσαμε τη ψυχή μας στο Σατανά. Όσοι δεν ήρθαν μπορούν να κάνουν εικασίες ακόμα και για βουντού, ανθρωποθυσίες μέχρι και παρτούζες με τοπικούς ψαράδες με ταυτόχρονη videowall προβολή της εκπομπής του Λιακόπουλου. Δικαίωμα τους.

Λοιπόν, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Από πολλές πλευρές αν και ήμουν κομμάτι μαζεμένος καθώς πήγαινα. Ο Τιτάνας το οργάνωσε, το πρόσεξε ως την τελευταία στιγμή και οι μόνοι που μπορούν να τον κρίνουν είναι αυτοί που συμμετείχαν. Στην αίθουσα η συζήτηση ήταν πιο επαγγελματική, πιο επικεντρωμένη στο τεχνικό κομμάτι αλλά όλη την υπόλοιπη μέρα οι παρέες εναλλάσονταν σε πρόσωπα και θέματα σχετικά με το bloggin. Εδώ θα ήθελα να επισημάνω την ευγένεια όλων να μιλούν αγγλικά μπροστά στον Μatt, στην Glenda, τον Steve και την Carrie, τον Leonid και να ζητήσω συγνώμη απ΄όλους για την παρέμβαση μου στα ελληνικά για τα θέματα που μίλησε ο Vrypan.

Ελπίζω την επόμενη φορά που θα οργανωθεί κάτι αντιστοιχο, να υπάρξει μεγαλύτερη ακόμα συμμετοχή και λιγότερη εκ του μακρόθεν και βιαστική κριτική, μιας και αν δε συμμετέχεις σε κάτι δε μπορείς να θέσεις και την ατζέντα,άλλωστε. Εμείς τουλάχιστον μια χαρά τα είπαμε και θα μπορούσαμε να πούμε κι άλλα, ως απλοί bloggers. Νext time -που λένε και στο χωριό μου- οι ζυμώσεις θα είναι ακόμη καλύτερες.

(θα ακολουθήσει και post με παρελειπόμενα και πιπεράτες λεπτομέριες.

Γι’ αυτούς που μένουν…

… για ‘μας τους ίδιους.

Καμμιά καριόλα πολιτεία που απαιτείς να σταματήσει τα φακελάκια και την ανισότητα αντιμετώπισης των ασθενών δε πρόκειται να σε ακούσει. ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ. Εσύ το δίνεις, δεν είσαι αμέτοχος στο έγκλημα.

Για μένα τα πράγματα είναι απλά. Μου το ζητάει, δε το δίνω. Αν το δώσω, μου δίνει το δικαιώμα να τον δείρω μέχρι να φτύσει αίμα. Υπερβολή; Βίαιο; Απολίτιστο; Στ’ αρχίδια μου. Πεθαίνω ρε!

Χέστε το κράτος και τους αρμόδιους φορείς λοιπόν. Όσο “μας” άκουσαν ποτέ, θα “μας” ακούσουν και τώρα. Εμείς έχουμε το καρπούζι στα χέρια και οι γιατροί-λαμόγια το μαχαίρι. Αν δεν το δώσεις να το κόψουν, ας κόψουν το λαιμό τους.

Ελπίζω η Αμαλία -η μία από τους εκατοντάδες ανθρώπους καθημερινά που δεν έχουν blog για να τους οικειοποιηθούμε ως “δικούς μας”- να ευαισθητοποιήσει ΕΜΑΣ την επόμενη φορά που θα βρεθούμε σε αντίστοιχη θέση. Ελπίζω μονάχα, η Αμαλία να μη γίνει μια ημερομηνία και μόνο.

Το μόνο που ζητάω είναι να θυμάμαι να είμαι αξιοπρεπής, μέχρι το τέλος. Όλα τα άλλα είναι μπλα, μπλα …. μπλόγκερ.

ΣΙΓΑ ΜΗ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΜΑΤΟΛΟΓΗΣΩ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ.