εξαφανίστηκαν τα αλανιάρικα κοκόρια. Όλο και σε κάποιο “κοτέτσι” ανήκουν πλέον.
Περιμένω να δώ, πότε θα μας ανακοινώσουν οτι θα προτίθενται να πουλήσουν και την κλώσσα. Ελέος πιά με το κέρδος υπεράνω όλων!
(αντί για link, πάρτε τα τέτοια του κόκορα)
Πάρτε και link… και τα απ’ αυτά του κόκορα)
Έγράψαν για αυτό:
… και μή χειρότερα.
.
.
.
.
.
.
το post είναι μια προσφορά από τα κοτόπουλα ΒΟΚΤΑΣ my ass (μη ξεχνιώμαστε)
μπαίνουν πολλοί παναθαναϊκοί, παρόλο που τους πειράζω συνεχώς.
Υπόθεση.
Αν ερχόταν ο ραλίστας-πρόεδρος και μου έδινε λεφτ… (λάθος παράδειγμα). Πάμε πάλι…
Αν ερχόταν ο γραβατωμένος Παυλάρας (που τον γουστάρω) και μου έλεγε, ξέρεις κυρ κωλόγαβρε, επειδή στη σελίδα σου μπαίνουν δικοί μας, τσίμπα Χ ποσό και βάλε στην άκρη της τα νέα της βαζέλας ή το link του site μας ή το τριφύλλι ολόγιομο, πιστεύει κανείς πως θα γινόμουν παναθαναϊκός ή πως θα σταματούσα να πειράζω τους βαζέλες, αν το δεχόμουν;
Το πρόβλημα θεωρώ πως είναι στο πώς εισπράττει ο καθένας μια συναλλαγή.
Διάβασα τον τρόμο ορισμένων πως η διαφήμιση είναι μέρος του προβλήματος των Μέσων και κυρίως στην χώρα μας. Σωστά. Τα media νοσούν, άλλα μήπως σκέφτηκε κανείς πως είναι κατασκευασμένα να νοσούν εξ αρχής; Μήπως στήθηκαν (και μάλιστα γρήγορα) με αποκλειστικό σκοπό να στήσουν κώλο στην καθουμιλουμένη; Δε γίνεται σε ένα στημμένο μέσο που φτιάχτηκε για να παίξει το κομμάτι εξουσία που του αναλογεί, περιμένοντας ΟΠΑΠ, ΔΕΚΟ και άλλα διαφημιστικά χοντρά πακέτα για να επιβιώσει (που εξαρτώνται από άλλου είδους αποφάσεις για το που δίνονται και πως) να κατηγορεί την διαφήμιση για κατάπτωση των ηθών και της ποιότητας της ενημέρωσης και άλλα τέτοια χαριτωμένα τσιτάτα (σοβαρά μεν αλλά πολλές φορές τσίχλα στο στόμα μας). Αφού η ακροαματικότητα/ τηλεθέαση/ κυκλοφορία πρώτα, κανονίζει το ύψος του πακέτου της διαφήμισης. Όσο για τις παρεμβάσεις των εταιριών ή των διαφημιστικών πακέτων στα προγράμματα των μέσων έχει να κάνει με τον αρχικό σκοπό της ύπαρξης τους. Την εξουσία. Και μιας και είμαστε και μια γειτονιά όλοι μας, αντιλαμβάνεται κανείς πως όλο και κάπου θα συγκρούονται συμφέροντα και οικογένειες στο χώρο. Καλό θα είναι λοιπόν να μη το παίζουμε μωρές παρθένες όσοι κυκλοφορούμε τριγύρω στο χώρο και μυξοκλαίμε για το κακό που κάνει η διαφήμιση σε μας, γιατί πρώτοι εμείς έχουμε πουλήσει τη ψυχή μας στο διάβολο και η διαφήμιση έρχεται μετά, σαν το οξυγόνο που μας επιτρέπει να συνεχίζουμε να την πουλάμε.
Όμως αυτό πάνω-κάτω συμβαίνει στα παραδοσιακά μέσα. Εκεί τα πράγματα είναι κομμάτι μονοδιάστατα και ψευτομετρήσιμα. Στα blogs και όχι γενικότερα στο internet (που βρίθει από διαφημίσεις, για να μπορώ να έχω το blog μου) υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό στην επικοινωνία. Η κρίση και η άμεση ανταπόκριση ή αλλιώς η αλληλοεπίδραση που τα κάνει πολύ πιο διαφορετικά από τα παραδοσιακά (αγοράζω εφημερίδα και τέλος/ ακούω ραδιοφωνο και κουνάω το κεφάλι μοναχός κ.ο.κ.) και πιό ενδιαφέροντα.
Στα blogs (και συγκεκριμένα στο “δικό μου*”) όποτε μου τη βαράει γράφω τη παπαριά μου, ποστάρω καμμιά εικόνα που μου ‘ρχεται στη γκλάβα μου και αυτό είναι όλο. Δεν εξαρτώ τίποτα στη ζωή μου από αυτό και στα παπάρια μου αν δε γράψω και μια βδομάδα. Θεωρώ πως κάπως έτσι σκέφτονται και πράττουν πολλοί που διατηρούν ιστολόγιο (ή τουλάχιστον στην πλειονότητα τους). Αν για κάποιο λόγο ζητηθεί σε κάποιον ιστολόγο να συνεργαστεί με ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, βάζοντας ένα διαφημιστικό banner στο χώρο αυτό, θα έχει συμβεί για ένα και μόνο λόγο. Την επισκεψιμότητα και την προβολή που θα λάβει ο ενδιαφερόμενος από αυτήν. Και η επισκεψιμότητα έρχεται με το content, το περιεχόμενο που λέμε στην ημεδαπή. Αυτό είναι η προίκα που κάνει τους γαμπρούς να θέλουν σαν τρελοί την νύφη. Το περιεχόμενο λοιπόν είναι αυτό που μεγαλώνει την αλληλοεπίδραση και κάνει ένα blog ενδιαφέρον (ή αλλιώς δημοφιλή). Δε νομίζω λοιπόν πως στα ιστολόγια το περιεχόμενο είναι διαπραγματεύσιμο, για να φοβούνται τόσο πολύ ορισμένοι από εμάς πως θα γίνουμε έρμαιο των διαθέσεων των κορνφλέϊκς. Εκτός και αν αισθάνονται πως είναι η πρώτη -και μοναδική, εξού και λυσσαλέα- άμυνα τους απέναντι στο δαίμονα που έχει μπεί στο κεφάλι τους, οπότε ας παραδώσουν τα όπλα πρώτοι να τελειώνουμε με τις υποκριτικές σοφιστίες τους.
Αν το περιεχόμενο αλλάξει, διαφοροποιηθεί ή αλοτριωθεί εμφανώς με φτηνά διαφημιστικά τρυκ και χοντράδες, το πιθανότερο είναι η επισκεψιμότητα να πέσει σε τέτοιο σημείο που η “επένδυση” του διαφημιζόμενου να αποβεί φούσκα. Θεωρρεί κανείς πως αυτό δεν το αντιλαμβάνονται οι διαφημιστικές εταιρίες ή ο ίδιος ο blogger;
H διαφήμιση είναι εδώ, πριν από εμάς. Όσοι κάνουμε πως δε την βλέπουμε ή πως δεν την ασπαζόμαστε ως πράξη, ας σβύσουμε όλα τα αγαπημένα μας links, ας πάψουμε να αγοράζουμε ή να δουλεύουμε εφημερίδες, ας σταματήσουμε να βλέπουμε τηλεόραση και να ακούμε ραδιόφωνο και τότε ίσως να σταματήσουν να υπάρχουν. Θα πρότεινα επίσης και ένα ευχέλαιο, μπας και ξεκουμπιστεί μια ώρα αρχίτερα ο διαφημιστικός δαίμονας από το κεφάλι σας αλλά φοβάμαι μη με περάσετε πως προμοτάρω την αρχιεπισκοπή και τα τοιαύτα.
Ακολουθεί διαφήμιση (εγκεφαλικής αποσυμφόρησης και άκρως δροσιστική):
**
Εν κατακλείδι, μή φοβάστε φίλοι παναθηναϊκοί. Δε θα σας προδώσω ποτέ. Κυρίως τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου που έχετε κτήσει ισχυρή παράδοση τα τελευταία 2 χρόνια με το μοναδικό σκόρ 0-2. (βάλε τώρα Παυλάρα που γυρίζει), Χαχαχα
Η διαφήμιση για κάποιους είναι τέχνη, είναι δημιουργία, είναι πρόκληση. Μεταξύ μας υπάρχουν πολλοί αξιολογοι bloggers και επαγγελματίες του χώρου. Άλλοι έχουν προβάλει από εκεί τη δουλειά τους ή την τέχνη γενικότερα. Εγώ έχω αποφασίσει να μην το κάνω. Δεν άνοιξα αυτό το blog για αυτό το λόγο άλλωστε. Αρκετά με απασχόλησε και με απασχολεί η δουλειά μου όλη τη μέρα- ακόμη και τώρα που είμαι άνεργος- για να γράφω και εδώ για αυτό. Άλλωστε η δουλειά μου δε θέλω να γίνει η ζωή μου.
* της wordpress δηλαδή. Μή ξεχνιώμαστε
** όποιος πει πως έκατσε το μάτι του περισσότερο στο κείμενο παρά στο μεζέ, είναι τουλάχιστον ψεύτης. Χαχαχα
Η εικόνα στην πολιτική παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Τόσο, που πολύ συχνά ο χρόνος των ανθρώπων της αναλώνεται όλος στο image making και ξεχνά εντελώς την ίδια την πολιτική ως πράξη. Το καθήκον, το λειτούργημα, την πραγματική ζωή εν τέλει.
Ο κ. Μανώλης και ο κ. Γιακουμάτος από το άγχος του κομματικού καθήκοντος -ξέχασαν πως ο καλός Θεούλης το στοματάκι, τους το έδωσε για να τρώνε και μόνον- είπαν λίγο ώς πολύ, πως οι φωτιές μπαίνουν από το ΠΑΣΟΚ, για να πλήξουν την εικόνα της αντιπολίτευσης και να σκεπάσουν την ανυπαρξία τη δική τους (ή την ανικανότητα).
Αυτή την χιλιοπιπιλισμένη καραμέλα δεν μπορεί να την σέρνετε από στόμα σε στόμα και απο μυαλό σε μυαλό, κύριοι.
Φταίνε οι προηγούμενοι, το παλαιό κράτος, 20 χρόνια παλαιότερης διακυβέρνησης… και τ’ αρχίδια μου κουνιούνται! Μαμά, δε το ‘σπασα έγώ το βάζο. Ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης το έκανε! Τέτοιου επιπέδου μαλακίες μας τσαμπουρνάτε και τόσο μαλάκες είμαστε πολλοί που τις τρώμε κιόλας!
Κυκλοφορούν και αρρώστιες -στην προκειμένη, η δικιά σας -και δεν χρειάζεται να μολύνετε τον κόσμο με την εκφυλιστική νόσο του εγκεφάλου σας. Κάποια στιγμή, γαμώ το μουνί που σας έβαλε την ιδέα να ασχοληθείτε με τα κοινά, πρέπει να κυβερνήσετε σαν ενήλικες και όχι να κατηγορείτε το ΠΑΣΟΚ, την τύχη σας τη μαύρη και δε ξέρω ΄γω τί σκατά άλλο μπορείτε να σκεφτείτε (παίζεται αυτό), με την πρώτη στραβή. Δε μπορώ άλλο ρε μαλάκες. ΔΕ ΜΠΟΡΩ! Πείτε όπως είπε ο Πολύδωρας, την πατήσαμε. Πιο λογικό είναι (ασχέτως πως ο Βύρων δεν είναι) αυτό και κυρίως πιο τίμιο. Τί φοβάστε να αναλάβετε ευθύνες; Γιατί σας ψήφισε ο κόσμος νομίζετε; Για να σας βάλουμε βιτρίνα και να σας θαυμάζουμε, ρε κωλοπαιδαράδες; Πάει το ΠΑΣΟΚ! Πέρασε. Τώρα είστε εσείς και συγνώμη που σας ξυπνάω απότομα.
Ακου το ΠΑΣΟΚ βάζει τις φωτιές! Βρε, ούτε αυτό είναι ικανοί να κάνουν. Όπως εσείς δεν ξέρετε ούτε τον αναπτήρα σας να σβήσετε. Τόσο γελοίοι έχετε καταλήξει.
Κ. Καραμανλή, αν έχετε την καλοσύνη και την λογική παραιτηθείτε τώρα μαζί με όλο το συνάφι σας. Η χώρα πάει και από μόνη της έτσι.
Αντε γαμηθείτε λοιπόν καλοκαιριάτικα, μπας και ξελαμπικάρει το μυαλό σας.
Το ζητούμενο ήταν να μετρηθούμε. Όχι μεταξύ μας. Να μας μετρήσουν οι “απέναντι”.
Και ήμασταν λίγοι τελικά.
το κουβαδάκι μου και σ’ άλλη παραλία, αλλά έχει καταντήσει δύσκολο και αυτό πια.
“τα οικονομικά της ελληνικής οικογένειας, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την οικονομία της χώρας” Με λίγα λόγια ο κ. Αλογοσκούφης μας είπε απόψε στη βουλή πως ανάλογα με την οικονομική ευμάρεια του κράτους, μια οικογένεια στην Ελλάδα (ή ελληνική οικογένεια -αυτό δεν το διευκρίνησε) θα λάβει τα ανάλογα. Σωστό ακούγεται… για κράτος επαιτών και κυβερνήσεις φιλανθρώπων. Δηλαδή, το κράτος κάνει τον πολίτη ή οι πολίτες το κράτος να αναπτυχθεί; Ρωτάω για να καταλάβω τί μεταλαγμένη κυβέρνηση έχουμε, σύντροφε Αλογοσκούφη.
Η ιστορία με τον αρχιεπίσκοπο με έχει προβληματίσει πολύ. Κατα το Χριστοδουλικό λεγόμενον, δε τον πάω. Αντιλαμβάνομαι ως ένα σημείο τη χρησιμότητα του ως ποιμένα μιας τεράστιας εθνικοκρατικής πελατείας με κοντινή ημερομηνία λήξεως και μεγάλου πορτοφολιού (Θεού θέλοντος), αλλά η συμπόνια μου ως προς τον αρχιεπισκοπο συναγωνίζεται τα ποσοστά να βρείς φρέσκο ψάρι στην Καμπούλ. Όμως σαν Παρασκευαϊδης, μου είναι πράγματι λυπηρό γι’ αυτό που περνά και κρίμα για τον καθένα. Και εκεί είναι που μπαλατζάρω.
Θα ‘ξομολογηθώ κάτι. Δε θα με πειράξει αν φύγει ο αρχιεπίσκοπος. Εχουν φύγει τρισεκατομύρια άνθρωποι ανά τους αιώνες και σίγουρα σημαντικότεροι από αυτόν. Θεέ μου συγχώρα με και άμα δε θέλεις πάλι… να.
Αυτός όμως ήταν που σαν αρχιεπίσκοπος τα τελευταία χρόνια έσπειρε με συστηματικό τρόπο το ρατσισμό μέσω της ελληνικότητας. Αυτός είναι που σαν αρχιεπίσκοπος έκανε τις εκκλησιές κομματικά γραφεία ανάλογα με τις ανάγκες της αντιπροσωπείας του. Αυτός είναι που σε κομβικό σημείο της ιστορίας μας και μετά από μια γεννιά καθαρή από μνήμες επταετίας ξανάβαλε λογικές και φρασεολογία τύπου: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Αυτός επώαζε το αυγό του φιδιού μέσα στην ιερή τράπεζα και με δάκρυα έβγαινε στον κόσμο και τις εύκαιρες κάμερες να φωνάζει τρεμάμενος ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ για αλύτρωτες πατρίδες τη στιγμή που ο ρόλος του θα έπρεπε να ήταν συγκαταβατικός και γεμάτος αγάπη για τον πλησίον του. Το ρόλο αυτό στην κοινωνία τον έχουν επωμισθεί ο κ. Καρατζαφέρης σήμερα, ο κ. Μιχαλόπουλος παλαιότερα, ο κ. Πλευρης αρχαιότερα κ.ο.κ. Δε χρειαζόταν να μας πεταχτεί η σκιά ΚΑΙ από τις αγιογραφιές. Γι’ αυτό λέω πως είναι πολύ μεγάλο το μερίδιο ευθύνης αυτού του ανθρώπου ως αρχιεπισκόπου στην έξαρση του ρατσισμού τα τελευταία χρόνια και αυτό δε θα το ξεχάσω ποτέ… άλλωστε δε διάβασα ποτέ μου, για να ξεχνάω τόσο ευκολα. Αυτό λοιπόν που μου μεγαλώνει τις τύψεις των σκέψεων μου είναι πως αυτό το βιολί που παίζει τόσα χρόνια θα σταματάει μόνο με έναν τρόπο. Να πάψει να είναι αρχιεπίσκοπος… και οι αρχιεπίσκοποι ξέρω πως είναι μέχρι τέλους.
Για τον προστατευόμενο εθνικό δρυμό της Πάρνηθας δεν αντιλύφθηκα ποτέ μου την χρησιμότητα του άμεσα. Φοβάμαι πως θα το καταλάβω τα επόμενα χρόνια. Αυτό μέχρι τη λύπη. Από την οργή και κάτω, ελπίζω μαζί με τον αργό θάνατό μου να βρούν γρήγορο σκοτωμό οι μελλοντικοί κατασκευαστές που θα χτίσουν και θα πουλήσουν άπνευστα όνειρα πάνω στο καμμένο δάσος. Δε θα τους αξίζει λεπτό ζωής παραπάνω.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
(θα ήθαλα να πω περισότερα για το δάσος και με άλλο τρόπο -κομμάτι σκληρότερο- αλλά φοβάμαι πως θα με ψάχνουν για τρομοκράτη και είναι άδικο και για αυτούς που θα με ψάχνουν και για εμένα)
|
Πρόσφατα σχόλια