είπε η νυσταγμένη αμοιβάδα κι αμέσως μια φιλία γεννήθηκε.
Τα έχουμε ξαναπεί (1), (2) και θα τα ξαναπούμε. Για την ουσία όμως διαβάστε εδώ αν δεν γνωρίζετε ήδη.
Την υπεράσπιση του κ. Τσιπρόπουλου την έχει αναλάβει ο δικηγόρος του, μιας και στο σημείο που έχει φτάσει η απίστευτα ηλίθια αυτή ιστορία, ο τελευταίος είναι ο καταληλότερος όλων μας.
Αυτό που -τουλάχιστον εμένα- με απασχολεί και το νιώθω περισσότερο τελευταία είναι το όλο και συχνότερο πετσόκομα πραγμάτων που τα θεωρρούσα στοιχειώδη στη ζωή μου. Παραδείγματος χάριν, να μπορώ να εκφράζω ανοιχτά την κρίση μου. Ακούγεται γελοίο ε;, αλλά αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας, μάλλον θα μαζευτούμε -έστω και ελάχιστα- με αυτα που συμβαίνουν και αυτό το βήμα της -έστω και ελάχιστης- υποχώρησης δεν θέλει και πολύ για να μετατραπεί σε άτακτη φυγή.
Κάμερες της τροχαίας που παρατηρούν μόνο όσους βγάζουν αριστερό φλας, εξαναγκασμό σε παραιτήσεις ακόμα και σε “ελεγχόμενες” επιτροπές, καταστροφικά δελτία ειδήσεων, τρομακτικότερα ενημερωτικά πρωϊνάδικα -περισσότερο και από τις ειδήσεις- με τύπους σαν τον αγκαλίτσα (εκ πρώτης όψεως) Αυτιά, τράπεζες που σε παίρνουν τηλέφωνο ό,τι ώρα γουστάρουν για να σου θυμήσουν πως τους ανήκεις και πόοοοοοοσα άλλα που δεν θυμάμαι ή δεν θέλω να θυμάμαι.
Ο φόβος και η ανάγκη της επιβίωσης είναι ο τέλειος συνδυασμός όπλων για να ελεγχθούν συμπεριφορές σε πρώτη φάση και με τον καιρό και ο τρόπος σκέψης. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και μισή τζούρα βλακείας (πόσο δε μάλλον αν προσθέσεις χούφτες ολόκληρες. βλ. Λιακόπουλος) τότε το μέλλον προβλέπεται δυσκοίλιο και μεταξύ μας καλό θα είναι να έχουμε μια βαλίτσα έτοιμη δια παν ενδεχόμενο.
Στην αρχή όλα είναι γραφικά στην χειρότερη και στην καλύτερη αδιάφορα.Μπορεί και το αντίστροφο. Δεν έχει σημασία πια. Το πείραμα πέτυχε σε αυτή τη γενιά.
Αι πρώην κομμουνισταί την κάνανε με ελαφρά από το σύστημα, μπουκάρανε στην ιερή γή της επαγγελίας (βλ. πατρίδα μου γλυκειά και λοιπά ποιήματα που θα βρείτε στο Ανθολόγιο του φίλου Βαγγέλακα) και ο εγκληματίας βαφτιζόταν Αλβανός και τούμπαλιν, αδιακρίτως. Στη διάρκεια αυτής της μανιέρας των ΜΜΕ, τα ίδια έσπρωχναν τον κόσμο να εμπιστευθεί τις οικονομίες που είχε (και δεν είχε, βλ. δάνεια) στο χρηματιστήριο κάνοντας τον να νιώθει δυο φορές προνομοιούχος, αφέντης, μάγκας και καταφερτζής. Το αποτέλεσμα γνωστό. Η μεσαία τάξη αποδυναμώθηκε, ρευστοποιήθηκε η γη της και σκλαβώθηκαν οικογένειες σε τραπεζικούς λογαριασμούς σε σημείο να κολλάνε στα ονοματεπώνυμα αντί του πατρωνύμου τους, την μπράντα του οργανισμού. Μήτσος Καραμπούμπουρας της Eurobαnk, για παράδειγμα. Και για να μη τους γαμήσουμε το κέρατο μετά από όλα αυτά (γιατί και η μαλακία κάποια στιγμή σταματά) μας πέταξαν ένα στόχο μεγάλο και λαμπερό…. Ολυμπιακοί Αγώνες (δεν νομίζω να ακούτε πρώτη φορά πως η μαλακία τυφλώνει). Και τυφλωθήκαμε. Και υπερ-υπερχρεωθήκαμε στους ίδιους και στους συνέταιρους αυτών.
Ο κίνδυνος όμως να βαρεθείς τη μαλακία παραμονεύει πάντα. Για να μην διαμαρτυρηθούμε ξαφνικά οι με το ζόρι και μή, μαλάκες, το κόλπο ήθελε και μπαμπούλα. Σκάει κατα λάθος (?) μια βόμβα στο λιμάνι και εν μια νυκτί αποκτούμε την πιο σύγχρονη, γατίσια, βαρβάτη αστυνομία worldwide. Ποιός μαλάκας να κουνηθεί; Εν τω μεταξύ και αφού στην Σοφοκλέους χρεωκόπησαν μέχρι και οι κουλουράδες Ltd. οι τραπεζικοί οργανισμοί έδιναν δάνειο σε όποιον περίμενε στη στάση για το λεωφορείο. Τόσο εύκολα, τόσο ύπουλα.
Η μόνη αντίδραση του μαλάκα ήταν να αλλάξει μαέστρο (και δικαίως), ψήφισε άλλη κυβέρνηση και το tempo άλλαξε. Όμως έγινε πιό γρήγορο, παρόλο που ο καινούριος μαέστρος υποσχέθηκε ο ρυθμός να είναι σαν το “love me tender”… και για να μη χάνει τη φόρμα του ο τρισμάλακας, τον πλάκωσε με καινούριους φόρους με παραλλαγμένα ονόματα, μια εσάνς αστυνομοκρατίας, κάμερες στους δρόμους… και για αντάλλαγμα στους καλύτερους έδωσε και ένα πρωτάθλημα (άσχετο αλλά δεν άντεχα να μην το γράψω. Θα έσκαγα!) . Όταν τα πράγματα γίναν ζόρικα για τον μαέστρο και οι μαλάκες μυρίσανε μουνί, αυτός τους πέταξε (βοηθούμενος από την συγκυρία) την πυρηνική βόμβα….
Η πατρίδα δέχεται επίθεση. Τσάκω και μια σημαία στην οθόνη και περιπάτει… ή μάλλον, παίχτονα πιό δυνατά πατριώτη, συνέλληνα, αδελφέ… μαλάκα. Μύρισε ο κόσμος όλος καμμένο εγκέφαλο και χάθηκε η μουνίλα. Για να γαμήσουμε πλέον λέει, πρέπει να δουλευουμε μέχρι τα 95 και με μισθό μπουρμπουάρ. Οσοι δεν προλάβουμε, ας ελπίσουμε πως ο Χάρος θα έχει καβάτζες τίποτα ψόφιες για θα την βγάλουμε καθαρή έστω και στις καθηστερήσεις.
Μέσα σε αυτό το κλίμα υπήρξαν πολλοί που εκμεταλεύθηκαν την κατάσταση φόβου, ανασφάλειας και επειδή ο πνιγμένος πιάνεται από τα μαλιά, κάποιοι με σκούρα έντονη blue black αυστηρά οργωμένη κουπ με 37χτενη σκληρή τσατσάρα, άρχισαν δειλά δειλά να βγαίνουν στις οθόνες (ακόμα και μεγάλων καναλιών) λέγοντας για το τέλος του κόσμου στην τράμπα της χιλιετίας και άλλα τέτοια δοκιμασμένα παλαβά ευαγγελικού τύπου.
Μετά -και αφού όλοι επιβιώσαμε του ολέθρου, του Αρμαγεδώνα, της Δευτέρας Παρουσίας, του 4ου Ράϊχ και τους ξεχάσαμε γρήγορα- άρχισαν να μπλέκουν, δειλά στην αρχή, αρχαίους συγγραφείς με τον Νοστράδαμο και πιό έντονα στη συνέχεια όλα τα παραπάνω με την ορθοδοξη πίστη με δώρο ένα γουδοχέρι για αλλαγή.
Τα χτυπάμε όλα αυτά μαζί και βάζουμε λίγο από άρεια φυλή, ξανθό γένος, UFO, μπούφο, Καραπιπερίμ, Γιέλτσιν, αρχαιογκαγκά, την Αγιά Σοφιά, 2 σκελίθρες Σείριο, το μουνί της θειας μου από το Περού (αποικία της αρχαίας Πιερίας), μια κουταλιά της σούπας από το “ο Αγών μου”… δυο, τρείς… βάλτε το όλο, δε γαμιέται… και κατεβαίνουμε υποψήφιοι star στις δημοτικές/νομαρχιακές (τί σκατά, δε θυμάμαι καλά) εκλογές στην πρωτευουσα του Βορρά, μεγάλη φασιστομάνα (sorry καρντάσια. Όσοι με καταλαβαίνετε δε με παραξηγείτε. Οι άλλοι να πάνε να τον βάλουν ανάμεσα σε κανένα βιβλίο των Νεφελίμ και να τον παίξουν με ρυθμό στρατιωτικού εμβατηρίου).
Τελικά όμως δεν τα βρίσκει ο τηλεοπτικός star με την βουτηγμένη στην μπριγιαντίνη μαυρη γάτα στο κεφάλι με τον αρχηγό Καρατζαφέρη (μόνο με τον Πούτιν θα βάλει υποψηφιότητα ο βιβλιοστάτης) γιατί δεν τα συμφωνήσαν στη μαρκίζα. Κάνει το κομμάτι του αυτός, βγάζει κέντα ο Γιώργος ο αρχηγός.
Αποτέλεσμα; 2 χρόνια μετά, η βουλή εκτός από σαπίλα βρόμισε και σκατίλα. Μαγκιά τους; Όχι φυσικά! Μαλακία μας. Μαλακίας έργον, που σε συνάρτηση με τις παραπάνω καταστάσεις βγήκε ποίημα και άντε να τους ξεκολήσεις από κει μέσα τώρα.
Σήμερα λοιπόν το ζήτημα είναι το εξής. Απέναντι σε αυτή την εξώφθαλμη βλακεία αναγκάζομαι από φόβο; από άγνοια; μετά φόβου γνώσης; να τα γράφω αυτά ως kaltsovrako ακόμα.
Γιατί; Επειδή η δικαιοσύνη χαριεντίζεται με τη βλακεία και δεν έχει φροντίσει σε οφθαλμοφανέστατα χαζές υποθέσεις που τις λύνουν βρεφονηπιοκόμοι μόνο, να απαντά με ένα “δε μας χέζεις και συ βρε αδελφέ; Εχουμε και σοβαρότερα ζητήματα να ασχοληθούμε”.
Αντ’ αυτού τραβάει έναν άνθρωπο 2 χρόνια κοντά, από δίκη σε δίκη για ένα link και κάμποση γαρνιτούρα, τον έχει ξεφτιλίσει επαγγελματικά, προσωπικά και συνάμα τον έχει γονατίσει οικονομικά βοηθώντας ακούσια (?) το παιχνίδι του κ. Λιακόπουλου. Να τον εκβιάζει δηλαδή με το βασανιστικό πέρασμα του χρόνου για να μαρτυρίσει ποιός είναι αυτός ο funEL που τον έχει κάνει να μην καταδέχονται ούτε οι σκύλοι να κατουρήσουν στο μπατζάκι του και δικαίως.
Εδώ λοιπόν η δικαιοσύνη δίνει κατά τη γνώμη μου εξετάσεις. Όχι για να μας αποδείξει αν είναι αρεστή σε “μας” ή όχι. Για να δούμε πώς και πόσο ακόμα θα βαράει αυτό το βιολί ακόμα με το φόβο, τη βλακεία και την τρομοκρατία των ηλιθιών απέναντι στους απελπισμένους μαλάκες.
Σε λίγες ώρες λοιπόν θα ξέρω αν θα συνεχίσω να γράφω σε αυτό το χώρο ώς kaltsovrako -μιας και πολλοί με γνωρίζετε- ή θα την κάνω με ελαφρά και θα ανοίξω κάποιο άλλο “χώρο” με άλλο όνομα συνεχίζοντας να λέω αυτά που νιώθω κάποιες στιγμές και όσο μου επιτρέπω πάνω απ’ όλα εγώ.
Καλημέρα λοιπόν σε όλους (ελπίζω)
Πρόσφατα σχόλια