Δεν παθαίνουν τίποτα…

… δεν αλλάζει τίποτα.

Άλλοι πηδάνε μάντρες…

… και κάποιοι κλάνουν μέντες.

Με ποιους να πρωτογελάσεις;

Βρε χάπατα, τί φοβηθήκατε και σβήσατε το “να πας να γαμηθείς”;

Τον μοντελοπνίχτη; Και όχι μόνο αυτό, αλλά την ίδια στιγμή που κάνετε αυτό, παραπέμπετε κατ’ ευθείαν στο λογαριασμό μου, στο flickr σαν γνήσιοι ρουφιάνοι.

Ου, ρε χεστρόλες!

Τσου ρε λάκηδες!

Όλοι οι άλλοι ελευθερα, ε;

Y.Γ.1

Συγκεκριμένα εσείς ΚΑΙ MONO, δε θα ξαναπάρετε (όπως τότε) από το λογαριασμό μου στο flickr τίποτα χωρίς να ρωτήσετε (ειδικά όταν δεν ξέρετε ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ έχει φτιαχτεί).

Y.Γ.

Για να γίνω και λίγο πιο κακός… Aυτά τα αποκλειστικά με τις μασχάλες και τους αόρατους αφαλούς τα διαβάζουμε και από άλλα αλλοδαπά blogs (δε βάζω link, μας διαβάζουν και τ’ ανήλικα του Αλέξη και δεν κάνει). Έτσι καϊνάρια μου; Δε ζούμε στη μπανανία. Στο διαδίκτυο είμαστε όλοι. Τα φιλιά μου στο Prince Oliver και προπάντων στην αδέσμευτη και άφοβη δημοσιογραφία και τα ρέστα παγωτό.

Μπου…

…. ο Κούγιας! χαχαχαχα

Αποκλειστικό! Βγήκε η απόφαση…

Είναι αυτό παιδεία;

.

.

.

.

.

.

.

χάθηκε ένα άλλο σκουφάκι βρε αδελφέ; )

Ο Πρετεντέρης….

πρέπει να είναι ό,τι πιο αντιπαθητικό και γλειώδη έχω δει και ακούσει τελευταία. Ασε που είναι ατάλαντος στο να παίζει τον βλάκα στο γυαλί. Ευχαρίστως αυτές τις μέρες θα τον πέρναγα με το αυτοκίνητο… και θα βαζα και όπισθεν (τα καλά της μεικτής ασφάλειας. χοχοχοχο).

.

.

.

.

.

.

.

Ναι, κι από τον Τράγκα και από τον Προτοσάλτε (αν και για τον τελευταίο παίζεται)

Διαλέγετε και παίρνετε

Αυτό…

ή αυτό…

……………………………………………………………………………..

Κύριε πρωθυπουργέ, ήσασταν μια απογοήτευση.

Δε φταίω εγώ για τα συμπεράσματα.

…………………………………………………………………………………………………………..

Αυτές οι εικόνες [1, 2] με βρίσκουν 100% σύμφωνο και οφείλω να συγχαρώ τον Αρκουδο για την συνολική δουλειά του τόσο καιρό.

δειλός

Τα βλέφαρα μου τρεμοπαίζουν. Ασταμάτητα. Θα περίμενε κανείς πως αυτές τις μέρες, αυτες τις ατελείωτα φωτεινές μέρες από τις φωτιές, διαβάζοντας το, θα πίστευε πως τα χημικά θα φταίνε. Τζίφος.

Η μικροαστική τσίμπλα μου είναι παράγωγο της δουλειάς. Της ασταμάτητης. Της συνεχούς. Της αξημέρωτης. Ανασφαλής, μοναχικός, δουλεύω από ό,σο με θυμάμαι -δίχως ίχνος υπερβολής. Ενστικτο προφανώς. Περνούν συνεχώς οι φόβοι της παιδικής μου ηλικίας -μιας ηλικίας που όσοι με έχουν ζήσει, ξέρουν πως ονομάζεται έτσι μόνο και μόνο για να προσδιορίσουμε εκείνα τα χρόνια με κάποιο τρόπο. Τρόμος. Μουγκαμάρα και μια συνεχής παρακολούθηση της ίδιας μου της ζωής έξω από την υποκειμενική γωνία θέασης μου. Περιμένοντας να πληρωθεί η μάνα από το εργοστάσιο μεντεσέδων κάθε μήνα, να αγοράσουμε ένα τέταρτο σαλάμι. Αυτό το ωραίο. Το πικάντικο. Θεέ μου. Τί νόστιμο. Αυτό θυμάμαι πιο έντονα από την παιδική μου ηλικία. Αυτό θυμήθηκα και δάκρυσα μπαίνοντας τον περασμένο Αύγουστο σ’ εκείνο το φαρμακείο που πριν δεκατρία περίπου χρόνια ήταν όρθιο το καμαράκι που ζούσα. Στάθηκα περίπου εκεί που υπήρχε τότε το ξύλινο παράθυρο που το κλεινε μια Αγγλική οβίδα, απομεινάρι του βομβαρδισμού του Πειραιά,  και κοιτούσα το δρόμο, όπως τον κοιτούσα τότε με το σαλάμι στο στόμα. “Ενα κολλήριο”  ζήτησα, “κι ένα Depon” που έτσι κι αλλιώς χρειαζόμουν.

Γι’ αυτό μάλλον δουλευω έτσι. Και τί καταλαβαίνεις; Δε τελειώνει ποτέ, ρε! Τί θα τα κάνεις τα λεφτά; Χαχαχαχα. Τηλεόραση Plasma, γυαλιστερή και τσίλικια, ρε! Να βλέπω τον Παυλόπουλο να σηκώνει το φρύδι, να σουφρώνει τα σαρκώδη ερωτικά του χείλη,  λέγοντας λόγια στρόγγυλα και πομπώδη με αυτό το εντέχνως δουλεμένο κρυφο-ειρωνικό ύφος. Να σιχτιρίζω βρίζοντας και καταριώντας όχι το γάλα της μάνας που τον πρωτόθρεψε, αλλά το σαλάμι που παραμπουκώθηκε από μικρός. Ναι, εκεί αρχίζει και τελειώνει η σημερινή μαχητικότητα μου. Μπροστά από μια τηλεόραση. Γι’ αυτό κλαίω σήμερα. Επειδή είμαι δειλός. Επειδή έγινα πια δειλός. Δεν υπάρχει χρόνος για να μιλήσω με την συνείδησή μου. Εκπαίδευσα τον εαυτό μου πιά. Γι’ αυτό κλαίω. Γιατί αυτά τα πιτσιρίκια που βγήκαν σήμερα στους δρόμους δεν έχουν πλέον την ανάγκη να γευτούν από εκείνο το γαμημένο σαλαμάκι.