Ποιός έχει σειρά φέτος;

καλώστονα κι αυτόνανε!

(ετοιμάζεται μεγαλειώδης υποδοχή στο jet του Πατέρα σε λίγο -αφού το κότερο πέρσι δεν του βγήκε σε καλό. Πιο κάτω, μια μικρή τζούρα από την υποδοχή….)

* εντάξει, είναι παιχταράς (όχι σαν τον Τάτση, βέβαια, αλλά καλός παίχτης)

οι καλοί “λογαριασμοί”…. (και άλλα τέτοια τσιτάτα)

(click στην εικόνα)

Soy tu Aire/Labuat

Είναι κάποια πράγματα που σε κάνουν να χαλαρώνεις, να πετάς (όπως λέει και το τραγούδι), να νιώθεις τις μικρές μοναχικές στιγμές σου σαν παιδί. Μπήκα σε αυτό το site πριν λίγο. Μου το στείλαν με mail. Ενα υπέροχο site, μια υπέροχη ιδέα, καταπληκτική υλοποίηση, ευφάνταστη αλληλοεπίδραση (interactivity, που λεμε και στα χωριά μας, εμείς του χώρου).

(Κάντε click στην εικόνα)

………………………

Σε αντίθετη περίπτωση που τα νεύρα σας ζητάνε να γίνουν κρόσια ή τ’ αρχίδια σας τα έχει ζαλίσει ο διπλανός με το τηλέφωνο που ξεχνά να κλείσει… push here

Ιγκόγνιτο χθες ο Ερντοάν στην Αθήνα / Geldi Atina’da Erdoğan saklamış

Αλλά άμα έχεις σωστούς δημοσιογράφους, τον ξετρυπώνεις!

Ή αλλιώς, ειδήσεις…. “Μπαρμπα Στάθης”. Προτηγανησμένες από μας, για σας

Η πρώτη μου κοπάνα

Ήμουν, δεν ήμουν 7-8 ετών περίπου όταν η πόρτα στο προσφυγικό χτυπησε δυνατά. Ακολούθησαν φωνές, χαρά, τραγούδια, γέλια μα και κλάμματα. Είχε έρθει ο μεγάλος γιος της γιαγιάς μετά από χρόνια. Ο ξενητεμένος στην Αμερική, παράνομος μέχρι τα τελευταία του. Είχε φέρει και την αμερικάνα γυναίκα του να τη γνωρίσει στην μάνα. Βέβαια, στην πραγματικότητα ήταν μια υπερδραστήρια κορεάτισα -και αυτή μετανάστης- μόνιμη κάτοικος των ΗΠΑ. Τη Suzy. Στα μάτια ενός μικρού παιδιού η όψη της, μα κι η λαλιά της έμοιαζαν εξωτικά. Δεν καταλάβαινα τίποτα, παρά μόνο χαιρόμουν τις στιγμές, τα δώρα, τα ρούχα και τα παιχνίδια που μου έφεραν. Tο μόνο που άκουγα και μου ήταν οικείο ήταν μια λέξη… Acropolis.

Τις επόμενες μέρες, κανονίστηκε να πάμε στον βράχο. Υπέροχο. Μαγεμένος άλλη μια φορά με κάτι που δεν είχα ξαναδεί από κοντά, γύρισα στο σπίτι με καρφωμένη στο μυαλό την στιγμή που θα βρω ευκαιρία να ξαναπάω. Και ξαναπήγα μόλις έφυγαν. Μια καθημερινή δεν πήγα στο σχολείο. Άφησα τη σάκα μέσα στο μπαουλοντίβανο και με τα πόδια πήγα δυο στάσεις πιο μακριά από το σπίτι, για να πάρω το λεοφορείο που κατέβαινε στο κέντρο. Από τότε υπήρξαν ακετές οι φορές που την κοπάναγα από το σχολείο πηγαίνοντας βουβός και μόνος, μέχρι τη στιγμή που μια υπέροχη παρέα πριν λίγα χρόνια, αποφασίσαμε όλοι μαζί να μην πάμε για δουλειά. Θα πηγαίναμε όλοι μαζί μια βόλτα στην Ακρόπολη, την Αγορά και στα πέριξ με την συνδρομή μιας υπέροχης γυναίκας που ήταν αρχαιολόγος και φίλη. Όλες οι ιστορίες, τα κουτσομπολιά της εποχής, οι λεπτομέριες της αρχιτεκτονικής περνούσαν από μπροστά μας σα να συνέβαιναν εκείνη τη στιγμή. Είναι άλλο πράγμα να έχεις διαβάσει, να γνωρίζεις και άλλο να ακούς ανθρώπους που η ζωή τους είναι η επιστήμη αυτή. Δε θα ξεχάσω όταν μπήκαμε σε μια αίθουσα που δεν επιτρεπόταν εκείνη την εποχή να μπείς, μάλλον λόγω εργασιών συντήρισης. Η πομπή των παναθηναίων εξελισσόταν επιβλητικά μπροστά μας γιορτάζοντας για την τελική νίκη κατά των Περσών.

Σήμερα, ανοίγει το Μουσείο της Ακρόπολης. Θα το επισκευθώ σύντομα και για ένα ακόμη λόγο. Θα ήταν μεγάλη χαρά για την γλυκιά Χρυσούλα, την αρχαιολόγο, αν ήξερε πως μου αναπτέρωσε το ενδιαφέρον πάλι μετά από χρόνια, αν και μας άφησε πριν λίγο καιρό.

Blogs και άλλες τέτοιες τρίχες κατσαρές

(αυτό το post ξεκίνησα να το γράφω τέλη Φεβρουαρίου και συνεχίστηκε μέχρι που αποφάσισα να μην το δημοσιεύσω για δικούς μου λόγους. Αυτές τις μέρες αποφάσισα να το σουλουπώσω και να το δημοσιεύσω τελικά, με αφορμή το γνωστό άρθρο στο Βημα για τα “blogs”. Επιπροσθέτως, να τονίσω σε οποιονδήποτε κακοπροαίρετο ή απλώς μη γνώστη, πως δεν είμαι δημοσιογράφος. Δέκτης είμαι)

Προφανώς από τον τίτλο αντιλαμβάνεται ο καθένας πως η άποψη μου δεν είναι και η καλύτερη σήμερα (δεν είναι και η χειρότερη, αλλά στη σημερινή μας συνεδρία δεν είναι το πιο αισιόδοξο αυτό που θα εξετάσουμε).

Και πώς να είναι καλή; Λαμβάνοντας υπόψη εμένα πρώτα (για να είμαι δίκαιος, κυρίως απέναντι στον καθρέφτη μου), τη συμπεριφορά μου και έπειτα όλα τα άλλα blogs και όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις οθόνες τους. Όμως σήμερα δε θα μιλήσω για μένα. Την αυτοκριτική μου την έχω κάνει αρκετες φορές, έχω “ξεγυμνωσεί” τις σκέψεις μου, τα λάθη μου, τις αδυναμίες μου, τη στιγμή που αρκετοί κουνούσαν το δείκτη τους προσπαθώντας να νουθετήσουν, να πουλήσουν ιδεολογία, κουλτούρα [1] και καθωσπρεπισμό (της πούτσας) ή άλλες φορές προσπαθούσαν να δείξουν το σωστό το δρόμο (τον δικό τους, δηλαδή) ή ακόμα-ακόμα πλασάροντας τον αμπαλαρισμένο, με δανεικό περιτύλιγμα κατασκευασμένο εαυτό τους στη βιτρίνα που μόλις αγόρασαν (και τον ξαναγόρασαν, θεωρρώντας πως αυτοί πραγματικά είναι) πατώντας εκείνη τη στιγμή το κουμπί “Δημοσίευση”.

Είχα πολύ καιρό να διαβάσω το google reader που διαθέτω στο λογαριασμό μου. Για blogs που συνηθίζω να διαβάζω, ούτε λόγος. Τόσο που είχα χάσει τη ροή. Αν έγραφα κάτι τους τελευταίους μήνες συνήθως το ξεχνούσα και δεν ξανασχολούμουν ζεστά. Ούτε καν σχολίαζα στα δικά μου. Σημείωσα πολλά post για να τα παρακολουθήσω αργότερα. Διάβασα ακόμη περισσότερα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως έχουν αλλάξει πολλά, κυρίως όμως έχουν αλλάξει οι τρόποι που γράφεις κάτι. Εχει αλλάξει ο σκοπός και κυρίως γιατί το γράφεις και ποιός είσαι εσύ αυτός που το γράφει.

Οικιοποιήθηκε από πολλούς επαγγελματίες η φράση “η άποψη των πολιτών” (or something), οι οποίοι θυμήθηκαν πως είναι ΚΑΙ πολίτες, μεταξύ άλλων. Θυμήθηκαν ακόμα περισσότεροι από δαύτους πως εκτός από επάγγελμα (καθ’ όλα σεβαστό) η δημοσιογραφία είναι ΚΑΙ λειτούργημα. Άλλοι πάλι, ανακάλυψαν πως τα blog δημιουργήθηκαν για να ανακαλύψουν μέσα τους ορισμένοι πως η πουτάνα η μοίρα ή η άτιμη κοινωνία δεν τους επέτρεψε να γίνουν αυτό για το οποίο γεννήθηκαν και πως τώρα πια, με τα δάχτυλα καρφωμένα στα πληκτρολόγια, θα αναγεννηθούν μέσα από τα σκουλικοπερπατημένα χώματα που περίσσεψαν από το κουφάρι του Bernstein (inside joke, για τους παλιούς bloggers) και επιτέλους θα πάρουν στα χέρια τους αυτό το πούλιτζερ με τυπωμένο το nickname τους φαρδύ-πλατύ. Σε ένα “κόσμο” που χωράει τα πάντα, η δημοσιογραφία -ή καλύτερα η “δημοσιογραφία”- έχει καταφέρει να περισσεύει.

Γιατί περί αυτού πρόκειται να μιλήσω γράψω. Για το λειτούργημα της δημοσιογραφίας στα blogs (ξαναλέω, όχι το επάγγελμα)…

Αφορμή για να τα γράψω αυτά μια δυο μέρες νωρίτερα απ’ όσο μου επιτρέπει ο χρόνος μου, στάθηκε το κείμενο αυτό, του Μάνου Αντώναρου, καθώς και ορισμένων σχολιαστών του… “Φτού κακά“, “δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ίδιοι” είναι μερικές φράσεις που μας δίνουν την κεντρική ιδέα – σκούντημα, ή φράσεις όπως “Οποιος συμφωνεί με αυτόν που πυροβολεί, σημαίνει ότι θέλει να πυροβολήσει και αυτός. Τελεία!”… Τί λέτε ρε; Ανατρίχιασα! Ισιωτική στις πουτσότριχες τα λόγια σας αυτά!

Σαφώς και γνωρίζω, αγαπώ και εκτιμώ ανθρώπους από το χώρο της δημοσιογραφίας, αυτό όμως δεν αρκεί για να μην γράψω αυτά που αισθάνομαι. Ποιός έχει την ευθύνη που οι κάθε λογιώ σέχτες κυκλοφορούν, τρομάζουν, εκβιάζουν, σκοτώνουν και “κάνουν παιχνίδι” τέλος πάντων, έχοντας σαν στόχο ΚΑΙ τους δημοσιογράφους; Εγώ; Η θειά μου; Ο σιδεράς εδώ απέναντι; Ποιός φταίει που η πρώτη αυθόρμητη λέξη που έρχεται στο νου ενός ανθρώπου ακούγοντας το λήμα “δημοσιογράφος” είναι… άντε να μην πώ; Οι ίδιοι δημοσιογράφοι, κύριοι. Εσείς. Ναι, εσείς οι καθαροί (δίχως ίχνος ειρωνίας) δεν φταίτε; Βγήκατε ποτέ μπροστά, δείξατε το δρόμο ή αφήσατε τα πράγματα να εξελιχθούν έτσι και έπειτα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, βγήκατε να εξασκήσετε το εθνικό σπορ, την καταγγελία εξ αποστάσεως και στα σίγουρα ενώ τόσο καιρό κουνούσατε τις χαρούμενες ουρές σε αυτό το σύστημα;

Και μιας και μιλάμε εδώ μέσα, στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στα blogs, ποιός φταίει που η πρώτη σκέψη που μπορεί να έρθει στο νου ενός ανθρώπου -που είναι αποστασιοποιημένος σε γενικές γραμμές- ακούγοντας τη λέξη blogs είναι κάτι σε καφέ και βρωμερό; (να τα φάς εσύ, ρε!)

Διάβασα ένα άρθρο στο zougla.gr του Ταρζάν και έπειτα… μύδρους κατά αυτού από πολλούς blogers. Διέκρινα μια λυσσαλέα άμυνα από ορισμένους, λες και μια μεγάλη σκατόμυγα έκατσε με θόρυβο στο κούτελο τους. Τί λάθος έγραψε, κύριοι; Προσέξτε, δεν εξετάζω τα γύρω-γύρω του Ταρζαν και αυτόν καθ’ εαυτόν. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα τον υπερασπιστεί! Και στο κάτω-κάτω της γραφής αυτός παίζει στα ίσα. Βγαίνει και λέει, κύριοι εγώ δεν είμαι εδώ για το θεαθήναι. Είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος (με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό, γι’ αυτόν σήμερα) και πληρώνομαι -και μάλιστα αδρά- από διαφημίσεις (τουλάχιστον).

Το άρθρο όμως λέει αλήθεια; Συμβαίνουν αυτά; Και αν συμβαίνουν, από τί blogs συμβαίνουν; Μα φυσικά από τα “αποκαλυπτικά”, τα “ενημερωτικά”, αυτά που γράφουν “την άποψη των πολιτών που δεν εχουν που να τα πουν”. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως σας θυμίζει τις “επιστολές” στις εφημερίδες που γουστάρουν τα μεγάλα και αποκαλυπτικά σκάνδαλα; Επιστολές που γράφονται κατά πολύ μεγάλο ποσοστό από μέσα ή ακόμα και από τους ίδιους τους εκδότες;  Α, στο διάλο ρε Τάσο, τί λές τώρα! Σας πείραξε μήπως που μιλά για ανωνυμία; Συμφωνώ, μα το θέμα μας δεν είναι αυτή τη στιγμή η ανωνυμία, αλλά αν θέλετε να την υπερασπιστείτε (και σωστά, σωστότατα) να μάθετε πως η αξία αυτής, δεν είναι φυσικά το ποιός βρίσκεται από πίσω, αλλά τί γράφει! Σαφές αυτό; Αυτή είναι η δύναμη της ανωνυμίας σε μια κουτσή δημοκρατία σαν την σημερινή.

Την ιστορία με το pressgr τη ζήσαμε, την κουβεντιάσαμε, τα μαζεψανε ορισμένοι, άλλοι από αυτούς ανοίξανε άλλα blogs (με το όνομα τους, πια. Λες και μασάμε χόρτο οι γνωρίζοντες) και γενικώς μόλις αποκαλύφθηκαν δυο τρία-πράγματα, όλες οι κότες ξαναμπήκαν στο κοτέτσι τους (παραδοσιακά ΜΜΕ, που ήταν από την αρχή ένας από τους στόχους μαζί βέβαια με το ενδεχόμενο πως θα τσιμπήσει και κανένα θύμα από εκβιασμό-δημοσίευμα) και δεν ξανακακάρησαν. Πολλοί μπήκαν στον πειρασμό να τους αντιγράψουν στα blogs. Δημοσιογράφοι, φοιτητές, ΚΥΠατζίδες, groupies του Παπαθεμελή και των παπάδων, μεγαλοκομματόσκυλα ενθεν κακείθεν (μαλάκα μου, πρώτη φορά τη γράφω αυτή τη φράση. Ανεβαίνω level!) σκεφτόμενοι να πάρουν τα πρωτεία αυτοί (τη μεγάλη γρμματοσειρά, που λέγαμε παλιά στα blogs) αλλά ποτέ δε σκέφτηκαν πως αυτό που κάνουν, συνεχίζει να είναι κακής ποιότητας, ανήθικο και κυρίως δεν μπορεί να είναι δημοσιογραφία. Και άντε πες, να πά να γαμηθεί η δημοσιογραφία! ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ!!!! Δεν έχουν γράψει ούτε μια φορά μια άποψη, βρε αδελφέ! Αναμασάνε ό,τι μαλακία, μα ό,τι μαλακία γράφει ο κάθε παπάρας, ανεβάζουν βιντεάκια από τις αρχές της δεκαετίας του 90 που παίζαν από τότε στις τηλεοράσεις… και τέλος πιστεύουν αποκαμωμένοι από την τεράστεια αυτή προσπάθεια να λαστιχοποιήσουν τη βάλανό τους, πως είναι πλέον δημοσιογράφοι και μάλιστα… έγκυροι! Νισάφι πιά με αυτή τη φάρα που ανταγωνίζεται τους πολιτικούς στο ποιός είναι αντιπαθέστερος, λες και τό χει βάλει σκοπό!

Χρησιμοποιούν τις πλατφόρμες της blogspot ή του wordpress, μόνο και μόνο για να λέγoνται bloggers, οι τσίπηδες, ενώ μπορούν πανεύκολα και με λίγα χρήματα να φτιάξουν ένα site που θα βάλουν κι όση διαφήμιση θέλουν (που δε θα βάλουν ΠΟΤΕ σοβαρή διαφήμιση με αυτά -και κυρίως με τον τρόπο- που γράφουν).
Και τί πρεσβευουν αυτά τα “blogs” ή τέλος πάντων τί ευαγγελίζονται πως πρεσβεύουν; >>>>>>>>>> Μα τα “καλύτερα/μεγαλύτερα/δημοφιλέστερα ελληνικά blogs”. >>>>>>>>> Που τί σημαίνει στο τέλος της ημέρας; >>>>>> Την εικόνα των blogs για τους “έξω”. Άρα, γιατί τα βάζουμε με τον οποιοδήποτε θα πεί κάτι κακό για τα blogs και δε τα βάζουμε με αυτούς που έχουν την κύρια ευθύνη για την εικόνα “μας”; (για όσους βλέπουν τα blogs και τους bloggers ως ένα πράγμα και τον εαυτό τους μέσα. Τί αφέλεια, τί iQ=κονσέρβας μπιζελιών!).

Παραδείγματα, άπειρα! Είπε αυτό ο τάδε υπουργός για τα blogs; “ΝΤΡΟΠΗ, Ο ΧΑΡΤΟΓΙΑΚΑΣ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ BLOGGERS! ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ”, είπε ο Μικρούτσικος κακή κουβέντα για τα blogs; “ΠΟΥ ΝΑ ΘΕΣ ΝΤΟΥΚΟΧΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΟΥΚΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΒΑΦΗ, ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙΣ ΚΑΚΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ BLOGGERS!”… Δε γίνεται έτσι δουλειά όμως! Βλαμμένα δεν είμαστε! Μπορούμε να καταλάβουμε πως ΣΑΦΩΣ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ τουλάχιστον ο κάθε μαϊντανός που βγαίνει και λέει την παπαριά του για τα blogs. ΕΣΕΙΣ ΑΠΑΝΤΑΤΕ στον κάθε τρίβλακα που λέει μια μπουρδα (ή σωστό πολλες φορές) για τα blogs. Κι αυτό επειδή ο δικός σας πάτος συστέλεται και διαστελεται με συχνότητα που θα ζήλευε ο Θεός της ταχυπαλμίας (αν υπήρχε), μιας και θα ήθελε να ακουμπά στην καρέκλα που κάθεται ήδη ο κώλος του τρίβλακα. Η σκατόμυγα που λέγαμε πριν.

Τακτικές που οι παλαιότεροι τις ζήσαμε επί monitor, τις αναγνωρίζουμε σήμερα σιωπηρά, μόνο που αντιλαμβανόμαι πως πλεον το παιχνίδι δεν είναι για το ποιός έχει την πιο μεγάλη δημοφιλιά μόνο από καπρίτσιο. Το παιχνίδι παίζεται χοντρά (αντε να τους ανεβάσω λίγο) στη διαφημιστική πίτα. Πάνε κοντά δυο χρόνια κιόλας που είχα γράψει γι αυτό,  όμως με τη διαφορά πως είχα αναφερθεί στη φύση των blogs σε σχέση με την προσδοκόμενη διαφήμιση (Aν και το κείμενο εκείνο γράφτηκε με αφορμή την δαιμονοποίηση της διαφήμισης σε αυτό το χώρο… από δημοσιογράφους/blogers). Με τον καιρό η χρήση του μέσου άλλαξε, άλλαξαν και οι “bloggers” οπότε και βρέθηκα πέρσι να σιχτηριάζω γράφοντας  το “σιγά ρε κώλοι, μή γίνω και μέλος της ΕΣΗΕΑ”.

Θα μου πεί κάποιος γιατί τα γράφω όλα αυτά; Επειδή ορισμένες “κυρίες” του χώρου το παίζουν μωρές παρθένες, ενώ την επόμενη στιγμή ξεκατινιάζονται σαν καλεσμένες σε μεσημεριανή ζώνη ιδιωτικού καναλιού για το ποιά είναι η πιο έγκυρη, με στόχο άλλοτε το μπαγιόκο, άλλοτε για να δουν χαϊρι από το αφεντικό τους (βλ. εκδότης, αρχισυντάκτης, διαφημιστής) και για όποιον δεν κατάλαβε…

Η αίσθηση που έχω από “blogs” τύπου proktiko/pressgr, κλπ. (όποιος τα γουστάρει μπορεί να προσθέσει και τα δικά του, ελεύθερα) είναι πως  πρόκειται είτε για παραρτήματα κλασσικών media που δεν θέλoυν να τρώνε αγωγές κάθε τρεις και λίγο, είτε για εργαζόμενους σε αυτά, που καβλαντίζουν φτιάχνοντας μαγαζάκια πιστεύοντας πως θα αγοραστούν αύριο-μεθαύριο από τους εργοδότες τους ολόκληρα ή έστω να “αναγνωριστεί” η προσπάθεια για μαχητική δημοσιογραφία που κάνουν με έναν καλύτερο μισθό ή με ένα εγγύτερο γραφείο στου αρχισυντάκτη. Από την άλλη όμως σκέφτομαι πως μπορεί να είναι τίποτα κατεστραμένα με -την κακή έννοια- επαρχιακή νοοτροπία παιδάκια που βγάζουν τη βλακεία τους και την μπούρδα που υπάρχει γύρω τους στον αέρα του διαδικτύου ελεύθερα, πιστεύοντας πως κάνουν κάτι ή γίνονται κάποιοι.

Τρανά παραδείγματα σοβαρής δημοσιογραφίας είναι ένα μνημιώδες post τον περσινό χειμώνα που έγραφε… “αυτή τη στιγμή βρέχει στην Άρτα!”, ή στις 13 Φλεβλαρη έγραφε “Πριν απο λίγο έπεσε χαλάζι στο κέντρο της Αθήνας ενώ στην Τριπολη χιονίζει”. Επίσης ένα οπτικοποιημένο παράδειγμα…

Aνατριχιαστικό ρεπορτάζ, ε! Συνεχίζω.
“Μποτιλιάρισμα στην Κατεχάκη στο ρεύμα προς Αθήνα” Τετάρτη 8 Απριλίου, 6: 25 π.μ.!!!!! Πρωτοφανές.
Άλλο είδος ρεπορτάζ που γίνεται στο τροκτικό και στα συμπαρομαρτούντα είναι το “ποιανής είναι αυτη η ιδρωμένη μασχάλη“ (το οποίο για όσους τους ξεφεύγει πως το internet είναι παγκόσμιο, το βλέπουμε κι εδώ), ή “ποιανού χέρι είναι αυτό που κρύβεται στο παντελόνι”, αντιγράφοντας blogs σαν και το gutteruncensored (δε δίνω link) σε ό,τι έχει να κάνει με πιπεράτο κουτσομπολιό.
Επίσης δίνει βήμα στον κάθε κολημένο, αναδημοσιεύοντας και δίνοντας οδηγίες σε γκάου-μπίου τύπους για χίλιες δυο μαλακίες που ρωτούν, είτε από mails, είτε αναδημοσιευσεις που ζητούνται από κατόχους άλλων (κολλημένων, δίχως ίχνος hummor) blogs (για μερικά hit/αναγνώρισημότητα παραπάνω), ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που παραποιούνται πράγματα, που κλέβονται κείμενα και δημιουργίες ανθρώπων και δεν αναφέρονται στις πηγές. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι αυτό, που μου είναι κιόλας αρκετά οικείο. Mούγκα για την πηγή. Κι αν δεν γνωριζεις την πηγή, σαν “δημοσιογράφος” του διαδικτύου θα έπρεπε να γνωρίζεις πως δεν είναι δύσκολο (αν όχι καθήκον) να το googl-ίσεις (sic) και να είσαι “ωραίος”. Παρόλα αυτά, αν ο ΑΝΤ1 (για παράδειγμα) δημοσιεύσει κάτι από blog και δεν αναφέρει την πηγή ή το γαμω-υδατογράφημα (θου, Κύριε)… γίνεται της πουτάνας! Αλλά άμα το κάνουν αυτοί…

Και όλα αυτά στο τρομακτικό αριθμό των 235 δημοσιευσεων Μ.Ο. την ημέρα (απ’ όσο μου λέει το google reader)! Ανάθεμα κι αν υπάρχουν τόσα πράγματα για να ασχοληθεί ο άνθρωπος ημερησίως. Ανάθεμα αν μια δημοσιογραφική ομάδα ασχολείται με όλα αυτά τα σκουπίδια. Αν το κάνει δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν πολυχρησιμοποιημένο σκουπιδοντενεκέ σε κεντρικό σημείο… Κάπου εδώ τελειώνει και η δικιά μου καθημερινή συνεισφορά των 235 hit (Μ.Ο.) μέσω του google reader (παρόλο που θα πάρουν από το post μερικά)

Κάπως έτσι εξηγείται η γενικότερη αηδία που μπορεί να νιώθει κάποιος απέναντι στο “λειτούργημα”. Αν κατηγορούμε τους τηλεπαρουσιαστές των ειδήσεων για μανιπουλάρισμα, τους αρθρογράφους των παραδοσιακών ΜΜΕ πως επειρεάζονται από την εργοδοσία τους, τότε γιατί να μην κατηγορηθούν και όλοι αυτοί που το παίζουν δημοσιογράφοι για όλα αυτά μαζί, τη στιγμή που έχουν δώσει δείγματα τέτοιων συμπεριφορών και μάλιστα δίχως την δυνατότητα απάντησης/ανταλλαγής επιχειρημάτων σε ένα χώρο που η δυνατότητα αυτή είναι θεμελιώδης; Γιατί λοιπόν θα κατηγορήσουμε την επόμενη φορά που η οποιαδήποτε σέχτα θα στοχοποιήσει το οτιδήποτε μοιάζει με δημοσιογραφία; Πού είναι λοιπόν οι δημοσιογράφοι να καθαρίσουν τον στάβλο που λέγεται “η δημοσιογραφία των πολιτών” και άλλες τέτοιες αυτοανακυρισόμενες πίπες στο διαδίκτυο από κάποιους που τους βρωμίζουν το επάγγελμα ακόμη περισσότερο; Τί φταίω “εγώ”, ο “απέναντι”, η “θειά” μου να τρώει ό,τι μαλακία σερβίρεται άκοπα, δίχως ίχνος κριτικής σκέψης και μετά να κατηγορούμαστε για τον ξεπεσμό της κοινωνίας και λοιπές προσερβιρισμένες αηδίες.

Και ερχόμαστε στο πρόσφατο άρθρο στο ΒΗΜΑ του Δ. Γαλάνη[2] που διάβασα στο tvxs του κ. Κούλογλου (κάντε κλικ να δείτε πόση ηλιθιότητα κυκλοφορεί στο troktiko. Θεωρούν πως οι Νοτιοκορεάτες είναι όλοι… κομμουνιστες!). Προσωπικά εμένα δε μου φαίνεται πως επιτίθεται στα blogs. Ίσα – ίσα. Γράφει κάποια γεγονότα. Ισχύουν; Φυσικά. Είναι λοιπον βολικό κάποιοι των ΜΜΕ να έχουν ανοίξει παραμάγαζα μέσα στα blogs για να μην τους πιάνει ο νόμος; Ή ακόμη χειρότερα για να διαβάλουν τον ελεύθερο λόγο με προβοκατόρικο τρόπο, έτσι ώστε αυτη η περιβόητη αυτορύθμιση να γίνει επιτακτική ανάγκη το συντομότερο προς τέρψην ορισμένων καλοθελητών; Για σκεφτείτε. Θέλετε να μου πείτε πως είναι εδεχομένως πόλεμος συμφερόντων; Πάσο! Η ουσία όμως δε διαφέρει. Τα blogs είναι η ουσία, το δικαίωμα της ανωνυμίας στην άποψη, όχι ο κολημένος looser ανώνυμος που θα στείλει με το πραμικρό καταγγελία στο troktiko και θεωρείται πως έκανε κάτι σημαντικό και τέρμα. Εγώ λοιπον δε “ψαρώνω” με τη μία για τον απλούστατο λόγο, πως δεν βαζω το δικό μου blog μαζί με το pressmme., troktiko, κλπ. Όποιος θεωρρεί πως η αισθητική του ταιριάζει με τα παραπάνω, με γειά του και χαρά του και ας προσβληθεί όσο γουστάρει. Δε γίνεται ρε παιδί μου (ξαναλέω) κάθε φορά που κάποιος τη λέει στους δημοσιογραφικούς σκουπιδοτενεκέδες να θεωρείται πως την πέφτει συλλήβδην σε ΟΛΑ τα blogs! Λίγο λογική ρε!

[1] με την έννοια που είχαν δώσει οι χουντικοί. Άλλωστε ο καθένας μας έχει την κουλτούρα του, όποια κι αν είναι αυτή.

[2] τον οποιον θεωρώ φίλο μου, για να είμαι καθαρός απέναντι στον οποιονδήποτε

“Να τι παθαίνει όποιος μου βγάζει γλώσσα”

Ασχέτως αν έχεις δίκιο ή άδικο, το να ξεστομίσεις γράψεις κάτι τέτοιο, εμπεριέχει στο “πακέτο” της περσόνας του εαυτού σου κάτι που θα έκανε την κάθε καλή πίστη που θα είχε κάποιος απέναντί σου να μεταμορφωθεί σε εκτοξευμένο ξερατό στα μούτρα σου. Όλα τα άλλα για μένα (ξέρω, χέστηκες για τη γνώμη μου) είναι δευτερευούσης σημασίας, που λέτε κι εσείς οι συνάδελφοι του Κούγια.

Αν ψάχνετε το blog του Θέμη Λαζαρίδη greekuniversityreform.wordpress.com, δυστυχώς, έβγαλε γλώσσα στον e-lawer (Βασίλη Σωτηρόπουλο).

p.s.
Όσον αφορά την (À la carte) αυτορύθμιση των blogs που ευαγγελίζονται ορισμένοι… μην ανυσηχείτε! Την ανέλαβε κι αυτήν ο δικηγόρος! Χωρίς εσάς, για εσάς.

Κατά τα άλλα, νίκησε το ΠΑ.ΣΟ.Κ…..

Δυστυχώς, αυτοί είναι οι μεγάλοι νικητές των ευρωεκλογών. Όποιος δε το βλέπει, εθελοτυφλεί.

Σεβαστό

Δε μπορεί να βουτάνε ορισμένοι κάθε μέρα και μετά οι ίδιοι να ζητούν από τους υπόλοιπους να μην βουτήξουν. Κατανοητό;

Τα “μηνύματα” δεν έχουν αποδέκτη μόνο την Νέα Δημοκρατία (έτσι κι αλλιώς αυτοί είναι χοντρόπετσοι. Ούτε με λοβοτομή γίνεται κάτι). Σημαντικότερο μήνυμα πρέπει να πάρει -θεωρώ- ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. οποίος νομίζει πως μιλάει στους πολλούς, πως μιλάει στο κογιότ, μιλάει στον μη-προνομοιούχο και τον αγωνιστή. Πρώτον, δε μιλά στους πολλούς. Μιλά στο 4,5% περίπου απ’ ότι φαίνεται. Δε μιλά στο κογιότ, επειδή οι περισσότεροι ΔΕΝ θέλουν να είναι το κογιότ (ή με το κογιότ). Δε μιλά (σωστά) στον μη-προνομοιούχο και τον αγωνιστή, γιατί πολύ απλά αν μιλούσε θα τον άκουγαν και δεύτερον -και σημαντικότερο, κατ’ εμέ- δεν μπορεί να βγαίνεις και να αγωνίζεσαι στους δρόμους επειδή οι δημόσιες τουαλέτες δεν έχουν σήμανση στα πακιστανικά ή να τα κάνουν πουτάνα καθημερινά ορισμένοι επειδή οι μπάτσοι δεν φοράνε ροζ που τους ταιριάζουν. Κάποιοα στιγμή ο κόσμος θέλει να ζήσει κιόλας. Να ζήσει ήσυχα. Κουράστηκε να “αγωνίζεται” κάθε μέρα. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται πως η χύτρα σφύριξε, πρόβλημά του. Από την άλλη, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν πιστευω πως έπεισε αρκετούς περισσότερους ψηφοφόρους να προτιμήσουν αυτό από τη Νέα Δημοκρατία. Απλώς η Νέα Δημοκρατία έπεισε περισσότερους να μην ψηφίσουν αυτήν. Α, συγχαρητήρια στον ΛΑ.Ο.Σ. (σκατά στο στόμα μου).

Παρατήρηση Αλφα.
Ο κ. Τραγάκης -έτσι όπως τον βλέπεις, ρε παιδάκι μου- βγαίνει βουλευτής… με μέσον. Στανταράκι. (η φράση διαβάζεται μεταφορικά αλλά και μη. Το λέω σαν πολίτης στη Β’ Πειραιώς)

Παρατήρηση Βου.
Το ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΡ για τις Ευρωεκλογές είναι 8-8 ή κάνω κάποιο σοβαρό λάθος; Εκτός και αν απόψε άλλαξε καμμιά κυβέρνηση.

Τελείωσε το πρωτάθλημα.

Αρχίζει η καλύτερη εποχή! Καλοκαιρινές “μεταγραφές”

[click για μεγαλύτερη ανάλυση]

Αυτά είναι πρωτοσέλιδα… και άσε τα γατάκια να νιαουρίζουν.

χαχαχαχα

Με σύμμαχο εσένα. Δύναμη ευθύνης (υπογραμμισμένο κιόλας)