Κοίτα τώρα -εδώ θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τι θέλουμε να ισχύει. Είτε όποιος βρίζει τους χλαπάτσες δημοσιογράφους δεν εννοεί όλους τους δημοσιογράφους (και το ίδιο θα ισχύει με τα μπλογκς), είτε η μπάλα τους παίρνει όλους, πάντα.

Εγώ τώρα, σαν δημόσιος υπάλληλος το έχω περάσει αυτό “οι δημόσιοι τα ξύνουν, είναι χαραμοφάηδες που τους πληρώνουμε” και σε κάθε κουβέντα πρέπει να απολογούμαι.

Ξέρεις γιατί; Επειδή το έργο λέγεται “Κοινωνία του Θεάματος”. Αυτό που φαίνεται μπερδεύεται με αυτό που είναι και στο τέλος το “φαίνεται” γίνεται “είναι”. Απατηλό μεν, αλλά “είναι”.

Γι΄αυτό αποφάσισα χρόνια τώρα να σταματήσω να σκέφτομαι αλτρουιστικά και καλοπροαίρετα.
Λέω λοιπόν, όποιος μιλάει έχει την ευθύνη των λόγων του κι όποιος πράττει έχει την ευθύνη των πράξεών του.
Όταν ο κ. Γαλάνης έχει τίτλο “ο ύποπτος ρόλος των μπλογκς” αναφέρεται και στο δικό μου μπλογκ -ή θα μου εξηγήσει τι εννοεί ή να πάει να γαμηθεί.
Όταν ο Ζούγκλας γράφει για το βρισίδι που θα μείνει για πάντα στο διαδίκτυο επειδή κάποιου του κάρφωσε να βρίσει τον Σκούρτη, να μας πει τον “κάποιο”. Αλλιώς είναι μαλάκας (που είναι δηλαδή…)

Πιάνουν αύριο έναν Κρητικό με κουμπούρι που σκότωσε τη γκαρσόνα της καφετέριας επειδή του έφερε πετιμέζι τον φραπέ. Βγαίνει η φυλλάδα και τι λέει; “Ο στυγνός Σήφης Παπαδομανωλάκης μπλα, μπλα, μπλα”. Αν βγει η φυλλάδα και πει “Οι στυγνοί Κρητικοί κουμπουροφόροι” δεν θα πέσουν όλοι να τη φάνε;

Τα ίδια λέω κι εγώ.

Τελειώνοντας να πω κάτι ακόμα. Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους δημοσιογράφους, αλλά έχω πολλά εναντίον του ρόλου του δημοσιογράφου όπως αυτός λειτουργεί στη σημερινή κοινωνία. Άλλαξε το “δημοσιογράφος” με “μπάτσος” -το ίδιο θα βγει πάλι σαν συμπέρασμα. Όταν λοιπόν οι Χ τρομοκράτες επιλέγουν να χτυπήσουν “ρόλο” -χτυπάνε μαζί και τον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο. Αισχρό κατά τη γνώμη μου, αλλά αυτή είναι η τρομοκρατία. Και δεν βγάζω εγώ το ψωμάκι μου από τις τρομοκρατικές ενέργειες, οι αστυνομικοί και οι δημοσιογράφοι το βγάζουν. Άρα, προσωπικά χέστηκα για τα σχετικά χτυπήματα -ποτέ δε νοιάστηκα για τους πόλεμους συμμοριών.

Είναι μέγιστο κρίμα να χαριστεί οποιοσδήποτε στα σκουπίδια. Παλεύουμε, με χιούμορ και όσο καλύτερο περιεχόμενο μπορούμε -ο καθένας από την οπτική του- να έχουν χώρο και πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
Δεν γνωρίζω τον Γαλάνη, ούτε πιστεύω πως είχε κακή πρόθεση. Συχνά, πάντως, διαβάζω “χρωματισμένα” άρθρα περί web σε εφημερίδες. Λόγω άγνοιας πιθανώς. Αλλά όλη αυτή η άγνοια σε κακό μας βγαίνει.

Δεν υπάρχει, μεν, αυτό το συνολικό και ισοπεδωτικό “us”, αλλά υπάρχει ένα πιο χαλαρό και ανθρώπινο. Κρατώντας το μικρότερο δυνατό καλάθι έχω ενθουσιαστεί με τη στάση και τη φωνή πολλών ανθρώπων -περισσότερων απ’όσο τόλμησα να ελπίζω. Θα υπάρχει πάντα το “εμείς” όσων βρίσκονται σε κοντινό μήκος κύματος ή τουλάχιστον γουστάρουν να το συζητάνε. Κάτι μου λέει πως συμφωνείς!
Χαιρετώ και καλή συνέχεια.

[Ήταν κομψό το φλασάκι, αλλά δίπλα στο κείμενο. Καλύτερα τώρα...]

Όσον αφορά τον blogo βέβαια, δεν αλλάζει σε τίποτα η κρίση μου. Εχει φάει πόρτα εδώ μέσα, μέχρι να μεγαλώσει (ή να πάρει τα φάρμακά του, δε ξέρω γω τι). Δε θα με τρελάνει με τα τερτίπια του.

(ban)
…………………………………….
Αρχίζεις και troll-άρεις επικίνδυνα, Στέφανε! Σάλτα κάνε καμιά βουτιά, αγόρι μου.
Από αυτό το blog, τελείωσες.

και λίγο μετά στο mail λες…
“ο troktiko δεν ειναι κακο blog.Εγω το διαβαζω και το θεωρω αξιποστο.Δε λεε ψεμματα και δεν παραπληροφορει.Τι προβλημα εχεις ακριβως με το troktiko;”

Εδώ δε συμφωνείς με την πάρτη σου, παιδάκι μου. Θες να κουβεντιάσουμε κιόλας; Χρυσός Οδηγός στο λήμα “Ψ”.

Την αγάπη μου.

Λευτεριά στα aircondition, αδελφέ. (κι ακόμα δε σφίξαν οι ζέστες)

cybergoulion,
προς το παρόν, έχει πιάσει μάκα (και είναι και απο αλουμίνιο). Προφανώς λοιπόν και θα αγιάσει με μένα! χαχαχα

aerosol,
να δούμε λίγο τις σκέψεις που παραθέτεις από μια άλλη σκοπιά, αν μου επιτρέπεις. Αυτή του μή υποψιασμένου…
Το οτι τα blogs τύπου megaloPOULItzer.blogspot.com (χαχαχα) είναι τσεκαρισμένα σκουπίδια είναι μια παραδοχή. Δικιά μας όμως και κομμάτι ελιτίστικη. Το να το συζητάμε εγώ κι εσύ, δεν αλλάζει σε κάτι. Αυτή την παραδοχή όμως δεν την έχει η “θειά” μου, ο φίλος μου που πάτησε πληκτρολόγιο πρώτη φορά στη ζωή του πριν ένα μηνα και παρακολουθεί τις ειδήσεις των 8μιση και των 9 ή ο “σιδεράς απέναντι” που δεν έχει διαβάσει, ρε παιδί μου ,παραπάνω από μια ντουζίνα πρωτοσέλιδα στη ζωή του και αυτά όλα λαθραία. Γιατί και αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουνε και μάλιστα είναι πολλοί περισσότεροι από εμάς, τους “υποψιασμένους”. Να πώ επίσης πως μοιάζει να αδικούμε λέγοντας πως μόνο αυτό τους πρέπει. Να εξηγηθώ γιατί. Εγώ για παράδειγμα δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω το οτιδήποτε εκτός από εικονογραφημένο πριν από λίγα χρόνια. Για να γράψω, ούτε λόγος. Έβγαλα το λύκειο και με κυνηγούσαν μπας και γραψω μια φορά στη ζωή μου, ΜΙΑ έκθεση. Μιλάμε για βαριεστημάρα και πλήρης ασχετοσύνη. Από τον καιρό που μπήκα στο τριπάκι των blogs κλπ, και βιβλία διάβασα (αφού πρώτα έμαθα να διαβάζω μια-δυο παραγράφους στο web. Βασικά πράγματα), και έμαθα να συνομιλώ σαν πολιτισμένος άνθρωπος (λέμε και καμμιά μαλακία) και τέλος πάντων έζησα κάτι που αν δεν υπήρχε το ερέθισμα αυτό, όχι πως δε θα το ζούσα (δεν θέλω να είμαι απόλυτος), αλλά σίγουρα θα αργούσα ακόμη περισσότερο.
Αυτό το εκτιμώ πάρα πολύ.
Αυτό είναι ένα προσωπικό κέρδος που δεν αποτιμάται.
Αυτό το προσωπικό, αν το ενώνες πριν λίγο καιρό με κανα δυο άλλα, σιγά σιγά θα μεταβάλόταν σε συφερτό (που, όπως λες μόνο σκουπίδια καταλαβαίνει). Τώρα όμως είμαστε στην εποχή του boom της ευριζονικότητας. Είναι ρε γαμώτο, κρίμα και άδικο να χαρίσεις αβίαστα τόσο κόσμο στα σκουπίδια. Εδώ λοιπόν είναι η διαφωνία μου, εξ αρχής. Δε με ενδιαφέρει να βάζω τη θέση μου παραπάνω από τη “θειά” μου, τον απέναντι, τον σιδερά παραδίπλα, λέγοντας όποιος μπορεί ακολουθά και τέρμα. Αν έχουν μια ευκαιρία να πάρουν κάτι, δε θέλω να είναι ο ελιτισμός μου αυτός που θα τους το αρνηθεί. Για αυτό τα γράφω. Εδώ διαφωνώ κάθετα με την συλλογιστική σου όπως καταλαβαίνεις αλλά δε μπορώ να μην καταλήξω πως αυτό που λες πράγματι συμβαίνει, δυστυχώς.

Όσον αφορά την αντι-ιντερνετική υστερία που λες, πηγάζει κατ’ αρχήν από την αγνοια απέναντι στο μέσον, τον επαγγελματική ανασφάλεια και φυσικά το trend της εποχής που αν το δαχτυλοδείξεις θα σου φέρει νούμερα. Σημεία εποχών μεγάλων αλλαγών. Το άρθρο του Γαλάνη για την Daily Telegraph δε νομίζω πως πως προσπαθεί να αναιρέσει την κρίση των παραδοσιακών μέσων απέναντι στο web. Αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί ούτε να κρυφτεί μα ούτε και να αμφισβητηθεί με όρους καθαρά δημοσιογραφικούς. Απλώς τονίζει πως όταν η δημοσιογραφία υπηρετείται σωστά, είναι ικανή να εκτιμηθεί και από τον κόσμο. Με λίγα λόγια (δικά μου), αν αυτό το CD έπεφτε στα χέρια του οποιουδήποτε δημοσιογραφικού site ή blog είμαι σίγουρος πως όχι διασταυρωση δε θα γινόταν, μα ούτε καν πρώτη ανάγνωση. Copy-paste>publish. Γιατί ο χρόνος στο internet μετρά διαφορετικά.
(Aerosol, ξαναλέω πως μπορεί να είμαι προκατελειμένος κιόλας γιατί τον Γαλάνη τον γνωρίζω. Ισως να μην είμαι ο κατάλληλος να κρίνει σωστά το άρθρο)

Συν όμως (αυτό είναι καλύτερο. χαχα) μου άρεσε η σεντονάρα σου. Γουστάρισα, με κέντρισε η πρώτη παράγραφος σου και ξέχασα να σου πω, πως τελικά όπως και να το παρει κανείς, θα βγάλει στο τέλος το ίδιο συμπερασμα με τον Κιουζακ. ““There’s no us”.

Το διόρθωσα αδελφέ.

karfoto,
που να χάσει τη φωνή του ο Άδωνις, ρε κερατά, που θα με πείς και θείο! χαχαχα

Estarian,
σε έχω “κρεμάσει” με κάτι που ζήτησες. Θα προσπαθήσω αυτες τις μέρες. Φιλιά, μπύρες και διπλά.

Όλα τα σκουπίδια τύπου eimaidimosiografos.wordpress και otidengrafeitoespresso.blogspot είναι τσεκαρισμένα σκουπίδια. Τα παρακολουθεί ο γνωστός συρφετός που ήταν αναμενόμενο να τα παρακολουθεί (γιατί μόνο σκουπίδια καταλαβαίνει), από τη στιγμή που τα μπλόγκια πέρασαν ένα οριακό σημείο αναγνωρισιμότητας ως “μέσο”. Θλιβερό αλλά δεν αποτέλεσε έκπληξη -για μένα. Η διάχυτη αίσθηση πως δημιουργούνται από δημοσιογράφους ή wannabe υπαλλήλους εκδοτών δεν νομίζω πως είναι άδικη. Η αρρώστια θα εξαπλωνόταν και στα καθ’ υμάς.

Την αθωότητα της κριτικής που ασκείται από τα παραδοσιακά μέσα, όμως, την αμφιβητώ. Όχι γιατί ταυτίζομαι και μου ανεβαίνει η πίεση άμα βρίζουνε τα μπλογκ -μη χέσω… – αλλά γιατί συχνά το ίδιο τσούρμο βρίζει τους ανώνυμους δικούς του. Υπάρχει, δε, και η μόνιμη αντι-ιντερνετική ελληνική υστερία που καλά κρατεί (με παιδόφιλους, φριχτούς κινδύνους και διάφορες τρομολαγνείες) που κρατά την Ελλάδα 20 χρόνια πίσω και κάνει το μέσο Έλληνα να γνωρίζει μόνο το in.gr, την Ναυτεμπορική και το Φατσοβιβλίο. Σ’αυτή την υστερία πρωτοστατούν οι εφημερίδες. Στο εν λόγω Βήμα, ας πούμε, υπάρχει κι άλλο άρθρο του κου Γαλάνη
δυο σελίδες μετά . Μας εξηγεί για την πρόσφατη επιτυχία της Daily Telegraph λες και αυτό αναιρεί την παγκόσμια κρίση του Τύπου λόγω του web.

Δεν παίζω στο ηλίθιο δίπολο “εμείς” -”αυτοί”. “There’s no us!” που έλεγε και ο Τζων Κιούζακ στο Grosse Pointe Blank! Έχω φρικάρει πολλές φορές κι έχω γράψει σεντόνια γι αυτή την ψευδαίσθηση πως όλοι μας που χρησιμοποιούμε κοινά εργαλεία ανήκουμε, τάχα, στην ίδια κοινότητα που μονίμως θίγεται και πρέπει να ενωθεί (αγροτιά-μπλογκεριά-μια φωνή-μια γροθιά). Εδώ, μάλιστα, έχουμε ακριβώς την άλλη, σκοτεινή πλευρά του νομίσματος. Μας παίρνει όλους μαζί η μπάλλα.

Κάτι βρωμάει πίσω από τις περίεργες κριτικές που θάβουν συλλήβδην τα νέα μέσα με βασικό επιχείρημα τα καμώματα μιας μικρής βρώμικης κλίκας που πιθανότατα συνδέεται άμεσα με… τα παλιά μέσα! Λες “blog” και παρ’τους όλους κάτω, εσένα, εμένα, τους ανθρώπους που προτείνεις σε links και το kolofara-news μαζί. Βάζεις και ένα αρθράκι για τα πορίσματα του Συνδέσμου Φοβικών Γονέων πάνω στη “Μάστιγα του Internet” και ιδού: φτηνοπολιτική, προπαγάνδα μη χάσουμε τους πελάτες και ενδοεπαγγελματικά μαχαιρώματα, όλα σε ένα.

Καλή-κακή, ξέρω που συντάσσεται η αισθητική μου και δεν θα κάτσω να υπερασπιστώ τον κάθε κοπρίτη. Αλλά έχω το νου μου, γιατί τα βέλη που του ρίχνουν μπορεί να στοχεύουν και αυτό που κάνω ή αυτούς που σέβομαι και εκτιμώ.

[Sorry για τη σεντόνα. Μια παρατήρηση: το φλασάκι του AllWe μου καίει τα μάτια και δυσκολεύομαι να σε διαβάσω. Κρίμα να φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό,ε;]

Θέλω να σου πω πως κι εγώ δεν είμαι δημ. ενα διορθωτόνι του κώλου είμαι, νιώθω την ανάσα τους και τις ”αλλαγές” στις θέσεις τους στο φτερό. Και έχω τρομάξει, δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα αληθινό και έντιμο εκεί μέσα. Ακόμα και από τα πιτσιρίκια που γράφουν τι θα δείξει στο βράδυ στην TV. Από αυτούς πρέπει να απέχουμε, από τον κλάδο, όχι από τις εκλογές

Αααχ, να αντιδράσει ο κλάδος, ποιος κλάδος; Αυτός που όταν έρχονται οι εργατοπατέρες του και τα τσιράκια τους στο γραφείο κάνουν πατ-πατ στις πλατούλες με τους μεγαλοdealers? Στην εναλλακτική ενημέρωση είναι μόνο η ελπίδα.

Εσύ ΑΡΙΣΤΑ κάνεις και κράζεις. Κι εγώ μαζί σου ΧΙΛΙΕΣ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΕΣ φορές.

xxx