Άκουγα τις κάνες ως την Σέριφο

Απέναντι μου χόρευαν δεμένα τα καϊκια μέρες τώρα. Ο ήλιος έκαιγε το δέρμα, μα το καταλάβαινες μόνο από την διαφορά του χρώματος βλέποντας το άσπρο των πισινών σου όταν κατεβαζες τα παντελόνια σου στο «μέρος». Ο αέρας λύσσαγε, η άμμος και η σκόνη χόρευαν γύρω σου και δεν επέτρεπαν ούτε λεπτό να ανοίξεις ηδονικά τις εφημερίδες που τόσο περίμενες με το πρώτο πλοίο στο γραφικό καφενεδάκι του λιμανιού. Καριόλη Αίολε, και ‘συ εδώ ήρθες για διακοπές;

Το καφενεδάκι, παλιό σπίτι μπροστά στο λιμάνι, είχε γίνει όλες αυτές τις μέρες το ησυχαστήριο από την ένταση πολλών χρόνων συνεχόμενης δουλειάς και φορτιστής του σώματος και του μυαλού για τον επόμενο χρόνο. Άφηνα τις σκέψεις να μπαίνουν έτσι, άγουρες στο κεφάλι μου χωρίς να τις φιλτράρω, δίχως να ξορκίζω το «κακό» τους νόημα. Δεν μιλούσα παρα μόνο αν ήταν ανάγκη, δεν απαντούσα σχεδόν ποτέ. Πείσμα! Θα αδειάσω -πίστευα-, θέλω να νιώσω σαν την αίσθηση που έχει ένα άδειο δωμάτιο.

Έλα όμως που στο δωμάτιο αυτό, η ηχώ κάνει πάρτυ και τα πρωτοσέλιδα δεν ήταν και ό,τι καλύτερο μπορεί να δεί ανθρώπου μάτι. Άρχισαν από τους αιχμαλώτους ισραηλινούς στρατιώτες. Σκέφτηκα τα νιάτα τους βλέποντας την φωτογραφία του ενός και φαντάστηκα τη μάνα μπαϊλντισμένη από το κλάμα. Να πάρει ο διάολος εκεί δεν αστειεύονται, σκέφτηκα ενθυμούμενος το πώς στήθηκε το κράτος του Ισραήλ. Οι άνθρωποι ζούνε με το Galil στο χέρι. Έτσι έχουν μάθει να αντιδρούν. Και η δράση φέρνει αντίδραση κ.ο.κ. Βάλε και ότι η κουλτούρα των περισσοτέρων είναι ποτισμένη με τον όδοντα του απέναντι και έδεσε. Μετά μια σκέψη μπήκε στο ήδη «πυροβολημένο» μυαλό μου εκείνη τη στιγμή. «Κοίτα να δεις ρε! Φαντάσου τί αίσθημα εισπράττει σε πρώτη φάση, ο μέσος (sic) Ισραηλινός πολίτης βλέποντας να κινητοποιείται όλος αυτός ο μηχανισμός για τα παιδιά του». Το απέκρουσε μια φλασιά που είχε σαν κύριο χαρακτηριστικό την προβοκάτσια αλλά και πάλι το αναίρεσε μια μόνιμα εκούσια άρνηση να μην βλέπω τα πράγματα εκ του πονηρού. Τουλάχιστον στην αρχή. Το άδειο μυαλό μου άρχιζε ήδη να γεμίζει με αστράκια του Δαυίδ, Merkava που κάνουν θόρυβο και την απορία μου αν πέθανε ποτέ ο Sharon, όταν η σκέψη αντικατέστησε τα παραπάνω με δικέφαλους αετούς και Leopard. Tί θα συνέβαινε στην περίπτωση που το Κόσσοβο έπαιρνε φωτιά, ο UCK ξυπνούσε, 10 μαλάκες Τσάμηδες πιστολίζαν μερικούς «δικούς μας» στο κέντρο της Άρτας και οι τηλεοράσεις έλεγαν την λέξη «Αλβανός» ανά sec, περισσότερο και από το «αμήν» σε όλη τη Θεία λειτουργία; Πώς θα ζητούσαμε να ενεργήσει η δική μας πλευρά και κυρίως μετά από την εμπειρία της Κύπρου; «Μαλακίες σκέφτεσαι Τάσο» είπα και πήρα στα χέρια μου το ΦΩΣ. Μα ποιός γαμεί τις μεταγραφές, εδώ χάνεται κόσμος και ξανάπιασα την «σοβαρή» στα χέρια. Η Χεζμπολάχ λέει, βομβαρδίζει πόλεις από μεγαλύτερη απόσταση. Αυτός είναι ο λόγος της εισβολής στο Λίβανο. Η απαγωγές ήταν η αφορμή. Τα πονηρά σενάρια ξαναμπήκαν στο κεφάλι μου, με τις ΗΠΑ αυτή τη φορά να έχουν «στήσει» το σκηνικό, σε αντίθεση με το Σουέζ που δεν πήραν χαμπάρι τί τους είχαν στήσει οι Αγγλογάλλοι με τους -«νεαρούς» τότε- Ισραηλινούς. Οι μαχητές της Χεζμπολάχ, επίσης είναι ορκισμένοι σε ένα πράγμα. Να αφανίσουν το Ισραήλ. Έχουν χάσει οικογένειες σε σφαγές και μάχες, έχουν ξεσπιτωθεί με το έτσι θέλω αντικρίζοντας την κάνη θολά – τόσο κοντά- μπροστά στα δυο τους μάτια. Έχουν στερέψει από ζωή. Ο Λιβανικός στρατός από την άλλη δεν είναι πουθενά, ούτε μια αντίδραση. Μόνο η Χεζμολάχ υπάρχει. Παράξενο, σκέφτηκα πονηρά. Οι άνθρωποι εκεί – και από τις δυο πλευρές- έχουν μεγαλώσει με την οσμή του μπαρουτιού να είναι ένα με τον ιδρώτα τους. Εγώ κάθομαι και φιλοσοφώ στο όμορφο καφενεδάκι της Σερίφου μακριά από έναν κόσμο που καταστρέφεται και ενώ είναι τόσο κοντά, η μόνη μου έγνοια είναι πώς θα ξεκουραστώ. Πφφφ! Σταμάτησα τις σκέψεις εκεί. Μαχαίρι. Δεν είχα άλλη λύση. Έπιασα συζήτηση για πιο ανάλαφρα θέματα και δεν ξαναμίλησα για αυτό μέχρι σήμερα. Ο αέρας δεν σταμάτησε ποτέ, οι σκέψεις έμπαιναν πάλι στο κεφάλι μου αλλά αυτή τη φορά έκανα το «γαϊδούρι».

Ένα μόνο φοβάμαι πια, απόψε που τα φέρνω στο νου μου.

Μην τυχόν και βρεθούμε στη θέση να σημαδεύουμε άνθρωπο που μας απειλεί με άλλο όπλο. Γιατί ο πόλεμος -η βία, γενικότερα- μας κάνει να λειτουργούμε με το ένστικτο και όχι με τη λογική. Τότε παίρνει τα ηνία το κτήνος που η «ευζωία» το κρατά βαθεία κοιμισμένο μέσα μας. Την κρίση συνήθως την έχουν οι «θεατές», οι τρίτοι και αυτοί τις περισσότερες φορές μετά το αποτέλεσμα του μακελιού. Κάτι τύποι στο καφενεδάκι με τον αέρα να τους ενοχλεί. Τρομάρα μου.

Advertisements

23 comments

  1. An-Lu

    Να σε τσατίσω λίγο ακόμα;;;;;

    Σήμερα ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ο αέρας…..

    Λες να σταματήσει και το μεσανατολικό μπούγιο αύριο;;;

    Μακάρι….

  2. kaltsovrako

    Αργύρη, υπερβάλεις! Ευχαριστώ πάντως.
    😉

    Alzap, το βιβλίο που μου χάρισες, με επιρέασε φαίνεται αρκετά, στο νησί που το διάβαζα.

    An Lu, μακάρι….

  3. Id

    Με τράνταξες συθέμελα…

    Αισθάνομαι πτώμα αυτές τις μέρες. Πολύ, πολύ κουρασμένη, μετά από μια άνοιξη-ασανσέρ και τόνους δουλειάς τους τελευταίους 4 μήνες. Θέλω διακοπές επειγόντως. Αλλά βλέπω κάθε πρωί τους βομβαρδισμένους, και τις φρικιαστικές εικόνες, και τα ερείπια, και το μαλάκα το Μπλερ να μπαίνει στη λιμουζίνα σκεφτικός «πώς θα πείσω το αφεντικό να ζητήσει εκεχειρία, μούμπλε μούμπλε, και να το σκεφτώ μέχρι την Ουάσιγκτον δε θα το βρω»… και αναρωτιέμαι, αξίζω να ηρεμήσω ή πρέπει να μείνω σε εγρήγορση; Οι Λιβανέζοι θα ηρεμήσουν μέχρι να ισοπεδώσει τη χώρα τους το Ισραήλ; Μόνο όσοι σταλούν στας αιωνίους μονάς…

    Φιλιά, και καλημέρα…

  4. me

    Πάντως, το Φώς έχει το κατάλληλο μέγεθος και για αμμουδο-μάντηλο πικνίκ.

  5. justelene

    Συγκλονιστικό το κείμενό σου.Τις προάλλες διάβασα για ένα νέο είδος βόμβας που θα σκοτώνει,χωρίς να καταστρέφει κτίρια,για να μην χρειάζονται ανοικοδομήσεις με το τέλος του πολέμου.Έχω φρίξει με την όλη κατάσταση..Σέριφο ήθελα να πάω κι εγώ φέτος..Καλά να περνάς..

  6. Νεφέλη

    Γλυκόπικρο αίσθημα. Αν είναι ερώτηση, η απάντηση είναι πολύ δύσκολη… Τρομάρα μας, αλήθεια

  7. nicola' beerman

    …δεν υπαρχει καλυτερο θεαμα απ’τον »γυμνιστη ταριφα»!φαντασοου τον λιγακι…παραλια,ασπρο κωλαρακι,ασπρο κορμι στη θεση του κοντομανικου,μαυρισμενο δεξι χερι και μουρη,καταμαυρισμενο ή κοκκινο αριστερο χερι επειδη το κρεμαει στο παραθυρο,να ειναι ξαπλωμενος στη σεζλονγκ,να πινει φραπεδουμπα και να το παιζει γοης!Πολυ γελιο φιλαρακο!!

  8. nicola' beerman

    sorry που εκανα χαβαλετζιδικο σχολιο σ’ενα σοβαρο κειμενο,ισως να ειναι μηχανισμος του μυαλου μου για να μην με παιρνει απο κατω.Παντως κανει δεν νομιζω πως μπορει να ξερει τις αντιδρασεις του σε τετοιες καταστασεις,ποσο μαλλον εμεις που εχουμε δει τον πολεμο μοναχα στην tv και στο playstation!

  9. northaura

    σήμερα επέστρεψε από σέριφο στο στρατό μια πολιτική υπάλληλος με μια τρομάρα στα μάτια. τη ρώτησα τι συνέβη και μου είπε απλώς «φυσούσε πολύ, αυτό είναι όλο». να σαι καλά

  10. gelial

    Λοιπόν, την τελευταία σου σκέψη την είχα κάνει τότε που έγινε η φάση με τα Ίμια. Θυμάμαι ξύπνησα το πρωί και άκουσα στην τιβι να γίνεται χαμός και για πρώτη φορά σκέφτηκα πως θα ήταν αν βομβάρδιζαν την ΑΘήνα, αν έχανα φίλους ή συγγενείς, αν έβλεπα την πόλη μου να ισοπεδώνεται. Μππρρρ τρομακτική σκέψη…

  11. kaltsovrako

    Μαριλίνα μου, τρομάρα μας και ξανά τρομάρα μας.

    Μανώλη, ασε τις πίπες. Δεν πειράζεις μυρμίγκι στην πραγματικότητα.

    Πάνο μου, πόσο πόλεμος όμως είναι; Τόσος όσος στο λίβανο; Δε νομίζω. Τουλάχιστον εδώ αναπνέουμε, άρα ελπίζουμε.

    Id, το θέμα είναι πως αυτό συμβαίνει και θα συμβαίνει, όχι μόνο εκεί που σημαδευουν οι κάμερες τώρα αλλά και αλλού και όποτε. Ξεκουράσου, πήγαινε διακοπές. Το καθαρό μυαλό χρειάζεται για αυτές τις περιπτώσεις. Φιλιά πολλά!

    Μe, αν υποπτευθώ πως διαβάζεις Πρωταθλητή…

    Justelene, να πας κορίτσι μου, είναι υπέροχα και ήρεμα. Αδειάζει το κεφάλι σου. Όσο για τις βόμβες που αναφέρεις, δεν προσφέρουν τίποτα σε αυτό το είδος του πολέμου. Περίμενε να δεις τί πανηγύρι θα γίνει στην ανοικοδόμιση.
    Να είσαι καλά.

    Νεφέλη, είμαστε τόσο τυχεροί, μα τόσο!

    Νicola, έτσι λειτουργώ και εγώ. Μή ζητάς τέτοια πράγματα από μένα.
    Ενα δείγμα του εαυτού μας σε βίαιες καταστάσεις λίγο-πολύ το έχουμε όλοι μας. Γαντάζομαι αυτό θα είναι πολλαπλάσιο και πιο οδυνηρό.

    Μάνο, φιλιά!

    Northaura, απίστευτος αέρας, σε σημείο να έχουμε δωμάτιο 5 μέτρα από τη θάλασσα και να τη βγάζουμε μέσα όλη μέρα σχεδόν (υπερβολή). Να ‘σαι και σύ καλά.

    Gelial, έμπα στη σκηνή και δρόμο αγόρι μου για την ΝΥ! Ακόμα εδώ είσαι;))))))))

  12. Lex_Luthor06

    Εκεί κάτω σκοτώνονται και εδώ χαλαρώνουμε μαζεύοντας βότσαλα για να γεμίσουμε το διακοσμητικό βαζάκι. Έτσι είμαστε, είναι φυσιολογικό και ανθρώπινο.
    Στην Ινδονησία ήρθε το τσουνάμι. Τα πτώματα πλένανε στο νερό μα στις διπλανές παραλίες κάποιοι συνέχισαν τις διακοπές τους. Όχι, όσοι έφυγαν δεν ήταν από ευαισθησία αλλά από φόβο.
    Έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα. Οκ σκοτώνεστε , σας καταλαβαίνουμε και σας συμπαραστεκόμαστε, μισό μόνο να βάλω λίγο αντηλιακό γιατί τσουρουφλίσθηκα.

  13. Motorcycle boy

    Καλύτερα νεκρός, παρά δολοφόνος. Αυτή μου μοιάζει για λογική απάντηση και συμφωνεί μαζί της το ένστικτο της επιβίωσης. Το αυθεντικό έτσι; Όχι το άλλο που έχει γίνει νιανιά από την προπαγάνδα.

  14. heliotypon

    Μη λες μεγάλη κουβέντα. Δεν ξέρεις τι σχέδια μπορεί να έχουν στο συρτάρι τους και για μας! ‘Εχουμε μπόλικους καλούς γείτονες (όχι οι λαοί, δεν φταίνε οι απλοί άνθρωποι) που κάνουν την πολιτική τους με εθνικιστικές κορώνες. Δύσκολο είναι να ρίξουν μιά προβοκάτσια ανάμεσά μας;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s