Γαϊδουριού βραχύες μνήμες

ΣΑΒΒΑΤΟ
Πάνε τέσσερα χρόνια από την τελευταία φορά που γελάσαμε με τις ιστορίες της εποχής που βάζαμε ρεφενέ για ένα πακέτο Memphis. Tέσσερα χρόνια, ρε μαλάκα. Η κόρη σου μεγάλωσε. Κοπέλα κανονική. Το γιό σου θα τον αναγνώριζα ανάμεσα σε δεκάδες παιδιά και ας μην τον έχω δει ποτέ μου. Ίδιοι.

Νύσταξε. Βάλαμε το μικρό στο πίσω κάθισμα και κάναμε τη διαδρομή για το πατρικό σου. Είδα το Νεκτάριο -μου είπες- μετά από χρόνια και μόνο για σένα λέγαμε. Χαχαχα. Ναι ρε Νάσσο, έτσι είναι. Μη κοιτάς που δε τα λέμε συχνά. Και ‘γω με τον παλαβιάρη, την κουβέντα σου έχουμε όταν βρισκόμαστε… Δε στο ‘πα. Η διαδρομή με το αυτοκίνητο δυο τσιγάρων δρόμος αλλά ορισμένα πράγματα δεν χρειάζονται πολλές κουβέντες για να αντιληφθούν δυο φίλοι τί συνέβη τον καιρό που μεσολάβησε. Αυτό που γουστάρω ρε, είναι πως έχουμε να τα πούμε χρόνια και νιώθω πως τα λέγαμε μόλις χτες. Φτάνει να είμαστε καλά και ας κάνουμε χρόνια να βρεθούμε. Άνοιξε την πόρτα, έβγαλε τον μικρούλη από το καρεκλάκι του στο πίσω κάθισμα και ξαναγύρισε ανοίγοντας στο ραδιοκασσετόφωνο βιαστικά. Άκου ρε, για να θυμηθείς τα χρόνια της ανεμελιάς και της μαλακίας δίχως κόστος. Πάτησε το play και πήρε ξανά αγκαλιά τον μπόμπιρα ανεβαίνοντας στο πατρικό του και αφήνοντας με, με μόνη παρέα στο αυτοκίνητο τον (τότε) Θεό μας. Χαιρετισμούς στους δικού σου ρε. Μη το Ξεχάσεις!

 

Kentucky Rain

 

Πότε θα τα ξαναπούμε ρώτησες, γελώντας λίγες ώρες μετά. Γελάς γιατί με ξέρεις. Θα τα πούμε ρε μαλάκα, δε χρειαζόμαστε τα τηλέφωνα για να επιβεβαιώνουμε αν είμαστε φίλοι. Όταν. Δε χανόμαστε.

 

ΤΕΤΑΡΤΗ
Ξαφνικά γέμισε κόσμος την Τετάρτη μου. Τί τιμή! Ήθελα να γονατίσω. Δεν άντεχα τόσο συναίσθημα. Βάλ’ τη μάσκα, τώρα, άκουσα… ή είπα, δε καταλάβα. Δεν είσαι ικανός να το δώσεις πίσω αυτό, σκέφτηκα. Μια ζωή γαϊδούρι ήσουν. Ζήλεψα το συναισθηματικό τους κιμπαριλίκι. Αυτό που εισέπραξα εκείνο το βράδυ ήταν πολύ για μένα. Φόρεσα το χαμόγελο του χαβαλέ και συνέχισα κρυμμένος. Kατά βάθος θα ήθελα να ήμουν σαν αυτούς.

Σαν εσένα

 

ΚΥΡΙΑΚΗ
Πετάχτηκα ως την Αγγελική. Έχω κάτι για σένα μου, είπε στο τηλέφωνο. Δέκα λεπτά στη βεράντα είπαμε τα κλασσικά. Τί κάνεις, τί γίνεται, μηχανικές κουβέντες. Πετάχτηκε μέσα για λίγο. Σε λίγο ήμουν μπροστά στη πόρτα φιλώντάς τη και κρατώντας δυο λογιών ταψιά φαγητό. Ευχαριστούμε είπα βιαστικά ανοίγοντας την πόρτα. Άντε και του χρόνου μου λέει. Δαγκώθηκα. Ρε μάνα…Γελώντας μου έπιασε το αυτί. 3 χρόνια τώρα στο θυμίζω εγώ, βρε. Κοίταξε του χρόνου να το θυμηθείς εσύ. Έφυγα σκυφτός, με το χαμόγελο της σκανταλιάς και με το λαιμό μου κόμπο. Η Αγγελική τουλάχιστον- σκέφτηκα- ξέρει να γιορτάζει τη γιορτή της μητέρας.

Για το χαμόγελο σου

Advertisements

23 comments

  1. dirtyjazz

    τους πραγματικούς φίλους δεν τους κάνουν ούτε τα τηλεφωνήματα, ούτε τα σμσ…άποψη – απόσταγμα 20ετούς και βάλε φιλίας

  2. dirtyjazz

    την ώρα που καθόμουν και έγραφα για τον γιατρό του θεού Elvis εσύ κάρφωνες το κύκνειο – Kentucky Rain – άσμα…να’σαι καλά

  3. kaltsovrako

    Mpampaki, με πιάνει η μαλακία ωρες-ώρες. Ευτυχώς μου περνάει γλήγορα. 😛

    Annou, μπινελικάκι όμως, δε μου ριξες. Θα σε πάρω το βραδάκι να τα πούμε.

    dirtyjazz, σε αυτό ακριβώς το σημείο σταθήκαμε με τον κολλητό. Χωρίς πολλά λόγια. Ετσι μας έχει βγεί τοσα χρόνια και το παρατηρήσαμε προχθές.

  4. aa-duck

    psit… μια τυχαία μέρα -λέω- γεμάτη feeling… Ζήλεψες (τρόπος του λέγειν) αυτούς που ήξεραν να διαβάσουν, να ακούσουν, να ερωτευτούν αυτό που ζεις (-είτε -ζ). Το κιμπαριλίκι είναι στην Αγάπη που διαρκεί, στην Αγάπη που δεν τα παρατάει με τη μία, εύκολα.

    {Εγώ ζήλεψα και το Κάππα και το Ψι και είπα έτσι πρέπει να είναι, αυτό θέλω κι εγώ}

    Εσύ μήπως ζήλεψες τον εαυτό σου; 😉

    lalalalaaaaa it’s wonderfuuuul

  5. lupa

    Το χαμόγελό σου την Τετάρτη ΣΟΥ ήταν τόσο ζεστό και γλυκό που αν έτσι χαμογελούν οι γάϊδαροι , θέλω κι εγώ να τους μοιάσω…
    Καλημέρα καλτσό.

  6. Lina

    μάσκα -ξεμάσκα, από πίσω είσαι καλύτερος.

    (να υποθέσω ότι το επόμενο ποσ τθα ναι με βρισίδια για να επανέλθει ισορροπία; =Ρ )

  7. artanis

    Καλά και νομίζεις ότι με την μάσκα κάτι έκανες την Τετάρτη;
    Αφού ήσουν χεσμένος από την χαρά σου και την περηφάνια σου, ρε!
    Και ήσασταν κουκλιά και οι δύο!

  8. artanis

    Άσε…δεν πάει, με πάει….μέχρι θεσσαλονίκη και ακόμη παραπέρα!
    (χμμμμ…το παραπάνω θα μπορούσε να είναι ατάκα σούπερ-ήρωα…)

  9. Asteroid

    Α, ώστε συγκινείσθε κι εσείς οι γραφίστες; Κι όταν συγκινείσθε, δεν φτιάχνετε μαγικές εικόνες μόνο, αλλά γράφετε κιόλας και μας παίρνετε την δουλειά – από μας, που μονάχα με τις λέξεις κάτι καταφέρνουμε…
    Τέλος πάντων, χαλάλι σας…
    :-))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s