Elvis never left this fuckin building

Πάνε 30 χρόνια που ο Elvis έφυγε από το κτήριο. Ο καθένας μετράει αυτά που θέλει, όπως θέλει και με τον τρόπο που θέλει. Εγώ πάλι, θυμάμαι άλλα.

Πρέπει να ήταν στα πρώτα χρόνια της εφηβίας, ούτε που θυμάμαι πως, πότε και με ποιά αφορμή.

Είχε πέσει στα χέρια μου -μεταξύ άλλων- ένας δίσκος του Elvis καθώς ξαναγύρισα με τη μητέρα μου στο σπίτι που γεννήθηκα έπειτα από μια ντουζίνα χρόνια απουσίας. Ήταν σφραγισμένο σχεδόν, γεμάτο από μουσικά όργανα και εκατοντάδες δίσκους. Δεν τον είχα δεί ποτέ ως τότε πως χόρευε, πως ήταν στην όψη. Απλώς έβαζα το δίσκο στο πικ-απ, φορούσα στο κεφάλι μου κάτι τεράστια ακουστικά για να ακούω όσο δυνατά γούσταρα και βουτούσα μια κιθάρα απ’ όλες για να κάνω καραγκιοζιλίκια στον καθρέφτη κρυφά, φανταζόμενος πως ήμουν αυτός.

Αργότερα, τον είδα στην τηλεόραση, διάβασα για αυτόν και άρχισα όπως όλα τα παιδιά που «κολλάνε» με κάτι να μαζεύω από παντού τραγούδια του σε κασσέτες σε οποιαδήποτε εκτέλεση μπορούσα να βρώ. Εφτιαχνα στις κασσέτες μου εξώφυλα με κολλάζ και φυσικά αυτή τη μανία μου δεν άργησα να την μεταδώσω στον κολλητό μου, τον Θανάση.

Ο Θανάσης όποτε ερχόταν στο σπίτι, χαιρετούσε την ξύλινη κιθάρα σα να ήταν άνθρωπος. Κανένας μας δεν έμαθε ποτέ του όμως να παίζει. Παράξενο, αλλά δε το επιδιώξαμε ποτέ. Σαν πως ο Elvis ήξερε; Στα πρώτα χρόνια οι τρίχες στα μάγουλα σε εκείνη την ηλικία δεν έλεγαν να ξεμυτίσουν εύκολα, παρόλο που υπήρξαν φορές που ξυριζόμασταν και 2 φορές την ίδια μέρα με την ελπίδα πως θα φουντώσουν αλλά τίποτα. Απιαστο όνειρο η φαβορίτα τότε. Ας είναι… και ο Elvis μετά τη στρατιωτική θητεία του και την εποχή που γυριζε ταινίες δεν είχε. Έτσι λέγαμε για να παρηγοριόμαστε. Όμως η περίοδος που γουστάραμε περισσότερο ήταν μετά την «επιστροφή» του το ’68, όχι τα love me tender χρόνια του στον κινηματογράφο. Ο Elvis του ’68 είχε γυρίσει για να γίνει βασιλιάς.


 

Αργότερα οι φαβορίτες μας, πήραν το σωστό σχήμα. Να σου οι μπριγιαντίνες ανακατεμένες με ζελέ. Μισή ώρα μπιστολάκι ο Θανάσης για να καθίσει όρθιο το κοκόρι κάθε φορά που θα έβγαινε από το σπίτι. Και δώστου ξανά μπριγιαντίνη (ή λεμόνι στη χειρότερη) για να γυαλίζει. Από την άλλη το δικό μου το μαλί μακρύ ως τους ώμους, όταν ήταν πιασμένο πίσω –και μόνο τότε- έτσι που ένα ελαφρύ σήκωμα μπροστά άφηνε την εντύπωση σε κάποιον που με έβλεπε από μπροστά πως τα ακούσματα μου ήταν παρόμοια με του Θανάση. Μουρμουράγαμε gospel τραγούδια στο λεωφορείο, όταν πηγαίναμε το πρωί στην τάξη αργοπορημένοι -είτε ο ένας, είτε ο άλλος- πάντα πριν χτυπήσουμε τη πόρτα για να μπούμε μιμούμασταν την εισαγωγή του CC Rider, για να μπουκάρουμε έπειτα με τη χαρακτηριστικά νωχελική κίνηση του δείκτη του χεριού χαιρετώντας την τάξη, ενώ πλέον τραγουδούσαμε το τραγούδι και η υπόλοιπη τάξη -μαθημένη πιά- μας συνόδευε με στριγκλιστή- σαν δευτερη- φωνή με το χαρακτηριστικό «yeah, yeah, yeah«. Ακόμα και όταν αποφασίσαμε ξαφνικά να φύγουμε από αυτό το σχολείο, το επόμενο βράδυ πηδήσαμε τη μάντρα για να κάνω graffiti στον εσωτερικό τοίχο του σχολείου έναν Elvis με ένα χαιρετισμό, έτσι για να γελάνε με τις παλαβομάρες μας κι όταν δε θα είμασταν εκεί


Η συλλογή των τραγουδιών μεγάλωνε τόσο που είχα χάσει το λογαριασμό. Θυμάμαι τα σχολικά μας καλοκαίρια που δούλευα στη λαχαναγορά και ο Θανάσης σα μπογιατζής, τα απογευματα συγκεντρώναμε ο καθένας τα δικά του και τα αντιγράφαμε μανιωδώς για μέρες, μή τυχόν και μας έχει ξεφύγει κάποιο τραγούδι ή εκτέλεση. Δε μας ένοιαζε η κούραση. Μας έφτανε η αίσθηση της ικανοποίησης. Μανία! Εκείνο το καλοκαίρι ο Θανάσης γνωρισε μια πανέμορφη κοπέλα. Μαύρο μακρύ μαλλί, λευκό δέρμα και πράσινα μάτια. Την ερωτευθηκε δίχως άλλο. Έμενε πολύ μακριά από τις γειτονιές μας, μιάμιση ώρα δρόμος με τα λεωφορία τότε, αλλά αυτός εκεί. Κάθε απόγευμα τράβαγε να την έβρει με αντάλλαγμα ένα φιλί ή μια αγκαλιά μονάχα. Ήταν πράγματι πανέμορφη και άξια της ταλαιπωρίας του αλλά εγώ ήξερα γιατί τον τράβηξε τόσο. Είχε τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά με την Πρισίλα.

Μέσα σε εκείνη την εποχή είχαμε ξεκινήσει να καπνίζουμε. Τί άλλο; Memphis. To άλλαξα θυμάμαι σε Κεράνης αρκετά χρόνια μετά. Γύρω στα 25 μου, όταν και δούλευα πιά σε μπουζουκομάγαζο. Οι κασσέτες πρέπει να είναι κάπου αποθηκευμένες στο σπίτι που άφησα πίσω ξανά μεγαλώνοντας. Toν Θανάση τον είδα πριν λίγους μήνες μετά από πολύ καιρό. Πατέρας πιά, αλλά το ίχνος από το κοκόρι υπήρχε. Τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.

Advertisements

13 comments

  1. kaltsovrako

    Καλημέρα aaduck 😉

    Μανο, απ’ ότι αντιλαμβάνεσαι όχι. χαχαχα

    Mani, σε παρακαλώ μή μεταφέρεις το κλίμα του ΛΑΟΣ-Σαρρή εδω μέσα, έτσι; 😛

  2. JustAnotherGoneOff

    Πάντως, αυτό το cd από κυριακάτικη εφημερίδα με τα «live» του Έλβις ήταν η χειρότερη προσφορά στη μνήμη του. Ευνόητο γιατί καλτσό, ξέρεις εσύ.

  3. λουιζα κ.

    να μαντεψω…
    βρήκες τη φωτο, και δούλεψε η μηχανή προς τα πίσω;
    ————————————————–

    I gotta get myself together
    Before I lose my mind
    I’m gonna catch the next train goin’
    And leave my blues behind
    Since you’re gone I got a mess of blues

    ου,ου ουουου, γκοτ α μεςςς οφ μπλου-ου-ου-ζ

    ;-)))

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s