δειλός

Τα βλέφαρα μου τρεμοπαίζουν. Ασταμάτητα. Θα περίμενε κανείς πως αυτές τις μέρες, αυτες τις ατελείωτα φωτεινές μέρες από τις φωτιές, διαβάζοντας το, θα πίστευε πως τα χημικά θα φταίνε. Τζίφος.

Η μικροαστική τσίμπλα μου είναι παράγωγο της δουλειάς. Της ασταμάτητης. Της συνεχούς. Της αξημέρωτης. Ανασφαλής, μοναχικός, δουλεύω από ό,σο με θυμάμαι -δίχως ίχνος υπερβολής. Ενστικτο προφανώς. Περνούν συνεχώς οι φόβοι της παιδικής μου ηλικίας -μιας ηλικίας που όσοι με έχουν ζήσει, ξέρουν πως ονομάζεται έτσι μόνο και μόνο για να προσδιορίσουμε εκείνα τα χρόνια με κάποιο τρόπο. Τρόμος. Μουγκαμάρα και μια συνεχής παρακολούθηση της ίδιας μου της ζωής έξω από την υποκειμενική γωνία θέασης μου. Περιμένοντας να πληρωθεί η μάνα από το εργοστάσιο μεντεσέδων κάθε μήνα, να αγοράσουμε ένα τέταρτο σαλάμι. Αυτό το ωραίο. Το πικάντικο. Θεέ μου. Τί νόστιμο. Αυτό θυμάμαι πιο έντονα από την παιδική μου ηλικία. Αυτό θυμήθηκα και δάκρυσα μπαίνοντας τον περασμένο Αύγουστο σ’ εκείνο το φαρμακείο που πριν δεκατρία περίπου χρόνια ήταν όρθιο το καμαράκι που ζούσα. Στάθηκα περίπου εκεί που υπήρχε τότε το ξύλινο παράθυρο που το κλεινε μια Αγγλική οβίδα, απομεινάρι του βομβαρδισμού του Πειραιά,  και κοιτούσα το δρόμο, όπως τον κοιτούσα τότε με το σαλάμι στο στόμα. «Ενα κολλήριο»  ζήτησα, «κι ένα Depon» που έτσι κι αλλιώς χρειαζόμουν.

Γι’ αυτό μάλλον δουλευω έτσι. Και τί καταλαβαίνεις; Δε τελειώνει ποτέ, ρε! Τί θα τα κάνεις τα λεφτά; Χαχαχαχα. Τηλεόραση Plasma, γυαλιστερή και τσίλικια, ρε! Να βλέπω τον Παυλόπουλο να σηκώνει το φρύδι, να σουφρώνει τα σαρκώδη ερωτικά του χείλη,  λέγοντας λόγια στρόγγυλα και πομπώδη με αυτό το εντέχνως δουλεμένο κρυφο-ειρωνικό ύφος. Να σιχτιρίζω βρίζοντας και καταριώντας όχι το γάλα της μάνας που τον πρωτόθρεψε, αλλά το σαλάμι που παραμπουκώθηκε από μικρός. Ναι, εκεί αρχίζει και τελειώνει η σημερινή μαχητικότητα μου. Μπροστά από μια τηλεόραση. Γι’ αυτό κλαίω σήμερα. Επειδή είμαι δειλός. Επειδή έγινα πια δειλός. Δεν υπάρχει χρόνος για να μιλήσω με την συνείδησή μου. Εκπαίδευσα τον εαυτό μου πιά. Γι’ αυτό κλαίω. Γιατί αυτά τα πιτσιρίκια που βγήκαν σήμερα στους δρόμους δεν έχουν πλέον την ανάγκη να γευτούν από εκείνο το γαμημένο σαλαμάκι.

Advertisements

20 comments

  1. phlou...flis

    Δίπλα στον Παυλόπουλο βλέπεω τους άλλους να ζητάνε εκλογές. Και δίπλα στα παιδιά που πραγμτικά εξεγείρονται βλ΄πεω και τους άλλους που καίνε κι λεηλατούν. Και δε ξέρω τι ν κάνω, ποιον να υπερασπιστώ και ποιον να κατηγορήσω. Ο θάνατος Του είναι μια πραγματικότητα, η «παραίτησή» του και το πλιάτσικο είναι η εικονική πραγματικότητα

  2. manos

    Αληθινός όσο δεν πάει. Μπορείς όμως να κατέβεις στην απεργία την Τετάρτη. Το δικαιούσαι.

  3. stelios

    Ανήμπορος είσαι -με όλο το θάρρος που δεν έχω- όχι δειλός. Κακώς τα ρίχνεις στον εαυτό σου επειδή δεν μπορείς να βγεις στο δρόμο να σπας βιτρίνες. Ή επειδή δεν μπορείς να βγεις στο δρόμο να κάνεις αγώνες για το κόμμα και να κάνεις σκοπό ζωής τις δύο ποσοστιαίες μονάδες άνοδο στις εκλογές. Ή επειδή δεν μπορείς να πας στο δρόμο να κρατάς κεράκια, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για να γίνει ο γιωργάκης πρωθυπουργός πανω στο αίμα του μικρού. Ή επειδή δεν μπορείς να βγεις στο δρόμο με τους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ για να «κατακτήσεις» 600 ευρώ βασικό.
    Για βάλτα κάτω, ρε Τάσο. Τι σου προσφέρεται ως δυνατότητα αγώνα που να αξίζει τον κόπο; Αν φταίμε για ένα πράγμα είναι που αφήσαμε να κομματικοποιήσουν και να κρατικοποιήσουν τα μόνα μέσα αντίστασης που έχουμε -τα συνδικάτα-, επειδή πιστέψαμε ότι μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτά. Τώρα στεκόμαστε μπροστά στην TV να βλέπουμε να κανουν πάρτι στις πλάτες μας όλοι – μπάτσοι, κυβέρνηση, ασφαλίτες, κουκουλοφόροι. Αφού κατουρήσαμε εκεί που πίνουμε. Και τώρα κάνουμε μια ολόκληρη γενιά δώρο στην τυφλή καταστροφική μανία. Χωρίς δημιουργικότητα, χωρίς φαντασία. Για αυτό, ναι, φταίμε.

  4. ELGRECO

    Η κατάσταση έχει βγεί εκτός ελέγχου. Και στο δρόμο να βγείς, τι θα κάνεις? Μπορείς να ξεχωρίσεις τα κωλόπαιδα που τα σπάνε απ αυτούς που απλά διαμαρτύρονται;
    Πως έχουνε καταντήσει οι νέοι ρε γμτ? Το μόνο που θέλουνε έιναι να σπάνε, να καίνε και να κλέβουνε…
    Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον καλό απ τον κακό μπάτσο, τον καθαρό απ τον βρώμικο. Όσο για τους πολιτικούς, όλοι σκατά είναι…
    Το απόλυτο χάος….

  5. everythingispolitics

    Γιατί αγαπητέ; Πρώτον περνάτε μπορώ να διακρίνω μια φάση ελαφράς κατάθλιψης, συμβαίνει σε όλους σχεδόν, θα νιώσετε καλύτερα σύντομα. Η θλίψη επιβαρύνει την ασχήμια γύρω μας και την κάνει αβάσταχτη. Πάντως δεν καταλαβαίνω αυτό το υπερβολικό άγχος και την ανασφάλεια για τα χρήματα. Τα μαρούλια είναι -δυστυχώς- απαραίτητα για την σχετική ελευθερία κάποιου, να έχεις αρκετά ώστε να μην καταπιέζεσαι ή να αναγκάζεσαι να συμμετέχεις σε άθλιες καταστάσεις εργασιακές ή άλλου είδους.
    Όχι πως το έχω καταφέρει αλλά αυτό είναι το βασικό μου εργασιακό όνειρο -και οι πιο πολλοί άνθρωποι πιστεύω δεν το έχουν καταφέρει και πιο πιθανό να μην το καταφέρουν ποτέ ( συμπεριλαμβανομένου και εμένα). Αυτό ας κατάφερνα, και ας μην ξαναέτρωγα σαλαμάκι ποτέ στη ζωή μου, που δεν τρώω η αλήθεια είναι.
    Αλλάζει βέβαια αν κάποιος έχει και οικογενειακές υποχρεώσεις, είναι κάτι που δεν το έχω βιώσει και εκεί θεωρώ ότι κάθε εκδήλωση ανασφάλειας περί υλικών είναι πιο δικαιολογημένη.

  6. kaltsovrako

    Την επόμενη φορά θα το κάνω πενηνταράκια.
    Μην τα παίρνετε όλα τοις μετρητοίς, ρε παιδιά. Μπορεί να φτάιω κι εγώ βέβαια, έτσι όπως το έγραψα, αλλά ok. Ετσι μου βγήκε. Θα πρέπει να απολογηθώ; Δε νομίζω.

    Σημασία για μένα έχει πως αυτά τα παιδιά που κάποτε τα λέγαμε νεκροζώντανα zombie με μια σφουγγαρίστρα για περούκα, βγήκαν, ξέσπασαν, οδήγησαν και έδειξαν, ευαισθητοποίησαν ένστικτα που ορισμένους τους είχαν παραπέσει στο μικρό μαξιλάρι του καναπέ και εντέλει ζωντάνεψαν κυτταρα σε ανθρώπους που είχαν λυσμονήσει τα νειάτα τους. Αυτό είναι το σημείο που στέκομαι.

  7. dimitris-r

    Απίστευτος είσαι. Και ξέρω γιατί το κάνεις! Θα πάρεις plasma που παραμορφώνει, να βλέπεις τον Παυλόπουλο με τραβηγμένα ζυγωματικά και να ξαραθυμάς τουλάχιστον με την «εικονική πραγματικότητά» του!

    Είδα πολλά από αυτά τα παιδιά ετούτες τις μέρες, μέτρησα το μπόι τους, δυσανάλογα μεγάλο με το …μέγεθος της ηλικίας, άκουσα τις φωνές, μοιράστηκα μαζί τους τα λίγα που άντεξα δακρυγόνα κι είμαι πια διπλά χαρούμενος γιατί επιστρέφοντας σπίτι βρήκα διπλά μεγαλωμένο και τρίδιπλα ώριμο τον δικό μου 16χρονο μέσα σε λίγες μόνο ώρες.

  8. Παράθεμα: Σε είδα στα 16 μέτρα… R.I.P. « όλα στα κάρβουνα
  9. Παράθεμα: Οι ταραχές για τη δολοφονία του 16χρονου στα social media (Non-Linear Complexity)
  10. Παράθεμα: Ψιχαλίζει ή (με) φτύνουν; « Το ιστολόγιο του εξαποδώ
  11. Παράθεμα: Ο Θερμός Δεκέμβρης ενημέρωσης και πολιτικής « Κάτοικος γυάλινου πύργου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s