Blogs και άλλες τέτοιες τρίχες κατσαρές

(αυτό το post ξεκίνησα να το γράφω τέλη Φεβρουαρίου και συνεχίστηκε μέχρι που αποφάσισα να μην το δημοσιεύσω για δικούς μου λόγους. Αυτές τις μέρες αποφάσισα να το σουλουπώσω και να το δημοσιεύσω τελικά, με αφορμή το γνωστό άρθρο στο Βημα για τα «blogs». Επιπροσθέτως, να τονίσω σε οποιονδήποτε κακοπροαίρετο ή απλώς μη γνώστη, πως δεν είμαι δημοσιογράφος. Δέκτης είμαι)

Προφανώς από τον τίτλο αντιλαμβάνεται ο καθένας πως η άποψη μου δεν είναι και η καλύτερη σήμερα (δεν είναι και η χειρότερη, αλλά στη σημερινή μας συνεδρία δεν είναι το πιο αισιόδοξο αυτό που θα εξετάσουμε).

Και πώς να είναι καλή; Λαμβάνοντας υπόψη εμένα πρώτα (για να είμαι δίκαιος, κυρίως απέναντι στον καθρέφτη μου), τη συμπεριφορά μου και έπειτα όλα τα άλλα blogs και όλους τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις οθόνες τους. Όμως σήμερα δε θα μιλήσω για μένα. Την αυτοκριτική μου την έχω κάνει αρκετες φορές, έχω «ξεγυμνωσεί» τις σκέψεις μου, τα λάθη μου, τις αδυναμίες μου, τη στιγμή που αρκετοί κουνούσαν το δείκτη τους προσπαθώντας να νουθετήσουν, να πουλήσουν ιδεολογία, κουλτούρα [1] και καθωσπρεπισμό (της πούτσας) ή άλλες φορές προσπαθούσαν να δείξουν το σωστό το δρόμο (τον δικό τους, δηλαδή) ή ακόμα-ακόμα πλασάροντας τον αμπαλαρισμένο, με δανεικό περιτύλιγμα κατασκευασμένο εαυτό τους στη βιτρίνα που μόλις αγόρασαν (και τον ξαναγόρασαν, θεωρρώντας πως αυτοί πραγματικά είναι) πατώντας εκείνη τη στιγμή το κουμπί «Δημοσίευση».

Είχα πολύ καιρό να διαβάσω το google reader που διαθέτω στο λογαριασμό μου. Για blogs που συνηθίζω να διαβάζω, ούτε λόγος. Τόσο που είχα χάσει τη ροή. Αν έγραφα κάτι τους τελευταίους μήνες συνήθως το ξεχνούσα και δεν ξανασχολούμουν ζεστά. Ούτε καν σχολίαζα στα δικά μου. Σημείωσα πολλά post για να τα παρακολουθήσω αργότερα. Διάβασα ακόμη περισσότερα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως έχουν αλλάξει πολλά, κυρίως όμως έχουν αλλάξει οι τρόποι που γράφεις κάτι. Εχει αλλάξει ο σκοπός και κυρίως γιατί το γράφεις και ποιός είσαι εσύ αυτός που το γράφει.

Οικιοποιήθηκε από πολλούς επαγγελματίες η φράση «η άποψη των πολιτών» (or something), οι οποίοι θυμήθηκαν πως είναι ΚΑΙ πολίτες, μεταξύ άλλων. Θυμήθηκαν ακόμα περισσότεροι από δαύτους πως εκτός από επάγγελμα (καθ’ όλα σεβαστό) η δημοσιογραφία είναι ΚΑΙ λειτούργημα. Άλλοι πάλι, ανακάλυψαν πως τα blog δημιουργήθηκαν για να ανακαλύψουν μέσα τους ορισμένοι πως η πουτάνα η μοίρα ή η άτιμη κοινωνία δεν τους επέτρεψε να γίνουν αυτό για το οποίο γεννήθηκαν και πως τώρα πια, με τα δάχτυλα καρφωμένα στα πληκτρολόγια, θα αναγεννηθούν μέσα από τα σκουλικοπερπατημένα χώματα που περίσσεψαν από το κουφάρι του Bernstein (inside joke, για τους παλιούς bloggers) και επιτέλους θα πάρουν στα χέρια τους αυτό το πούλιτζερ με τυπωμένο το nickname τους φαρδύ-πλατύ. Σε ένα «κόσμο» που χωράει τα πάντα, η δημοσιογραφία -ή καλύτερα η «δημοσιογραφία»- έχει καταφέρει να περισσεύει.

Γιατί περί αυτού πρόκειται να μιλήσω γράψω. Για το λειτούργημα της δημοσιογραφίας στα blogs (ξαναλέω, όχι το επάγγελμα)…

Αφορμή για να τα γράψω αυτά μια δυο μέρες νωρίτερα απ’ όσο μου επιτρέπει ο χρόνος μου, στάθηκε το κείμενο αυτό, του Μάνου Αντώναρου, καθώς και ορισμένων σχολιαστών του… «Φτού κακά«, «δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ίδιοι» είναι μερικές φράσεις που μας δίνουν την κεντρική ιδέα – σκούντημα, ή φράσεις όπως «Οποιος συμφωνεί με αυτόν που πυροβολεί, σημαίνει ότι θέλει να πυροβολήσει και αυτός. Τελεία!»… Τί λέτε ρε; Ανατρίχιασα! Ισιωτική στις πουτσότριχες τα λόγια σας αυτά!

Σαφώς και γνωρίζω, αγαπώ και εκτιμώ ανθρώπους από το χώρο της δημοσιογραφίας, αυτό όμως δεν αρκεί για να μην γράψω αυτά που αισθάνομαι. Ποιός έχει την ευθύνη που οι κάθε λογιώ σέχτες κυκλοφορούν, τρομάζουν, εκβιάζουν, σκοτώνουν και «κάνουν παιχνίδι» τέλος πάντων, έχοντας σαν στόχο ΚΑΙ τους δημοσιογράφους; Εγώ; Η θειά μου; Ο σιδεράς εδώ απέναντι; Ποιός φταίει που η πρώτη αυθόρμητη λέξη που έρχεται στο νου ενός ανθρώπου ακούγοντας το λήμα «δημοσιογράφος» είναι… άντε να μην πώ; Οι ίδιοι δημοσιογράφοι, κύριοι. Εσείς. Ναι, εσείς οι καθαροί (δίχως ίχνος ειρωνίας) δεν φταίτε; Βγήκατε ποτέ μπροστά, δείξατε το δρόμο ή αφήσατε τα πράγματα να εξελιχθούν έτσι και έπειτα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, βγήκατε να εξασκήσετε το εθνικό σπορ, την καταγγελία εξ αποστάσεως και στα σίγουρα ενώ τόσο καιρό κουνούσατε τις χαρούμενες ουρές σε αυτό το σύστημα;

Και μιας και μιλάμε εδώ μέσα, στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στα blogs, ποιός φταίει που η πρώτη σκέψη που μπορεί να έρθει στο νου ενός ανθρώπου -που είναι αποστασιοποιημένος σε γενικές γραμμές- ακούγοντας τη λέξη blogs είναι κάτι σε καφέ και βρωμερό; (να τα φάς εσύ, ρε!)

Διάβασα ένα άρθρο στο zougla.gr του Ταρζάν και έπειτα… μύδρους κατά αυτού από πολλούς blogers. Διέκρινα μια λυσσαλέα άμυνα από ορισμένους, λες και μια μεγάλη σκατόμυγα έκατσε με θόρυβο στο κούτελο τους. Τί λάθος έγραψε, κύριοι; Προσέξτε, δεν εξετάζω τα γύρω-γύρω του Ταρζαν και αυτόν καθ’ εαυτόν. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα τον υπερασπιστεί! Και στο κάτω-κάτω της γραφής αυτός παίζει στα ίσα. Βγαίνει και λέει, κύριοι εγώ δεν είμαι εδώ για το θεαθήναι. Είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος (με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό, γι’ αυτόν σήμερα) και πληρώνομαι -και μάλιστα αδρά- από διαφημίσεις (τουλάχιστον).

Το άρθρο όμως λέει αλήθεια; Συμβαίνουν αυτά; Και αν συμβαίνουν, από τί blogs συμβαίνουν; Μα φυσικά από τα «αποκαλυπτικά», τα «ενημερωτικά», αυτά που γράφουν «την άποψη των πολιτών που δεν εχουν που να τα πουν». Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως σας θυμίζει τις «επιστολές» στις εφημερίδες που γουστάρουν τα μεγάλα και αποκαλυπτικά σκάνδαλα; Επιστολές που γράφονται κατά πολύ μεγάλο ποσοστό από μέσα ή ακόμα και από τους ίδιους τους εκδότες;  Α, στο διάλο ρε Τάσο, τί λές τώρα! Σας πείραξε μήπως που μιλά για ανωνυμία; Συμφωνώ, μα το θέμα μας δεν είναι αυτή τη στιγμή η ανωνυμία, αλλά αν θέλετε να την υπερασπιστείτε (και σωστά, σωστότατα) να μάθετε πως η αξία αυτής, δεν είναι φυσικά το ποιός βρίσκεται από πίσω, αλλά τί γράφει! Σαφές αυτό; Αυτή είναι η δύναμη της ανωνυμίας σε μια κουτσή δημοκρατία σαν την σημερινή.

Την ιστορία με το pressgr τη ζήσαμε, την κουβεντιάσαμε, τα μαζεψανε ορισμένοι, άλλοι από αυτούς ανοίξανε άλλα blogs (με το όνομα τους, πια. Λες και μασάμε χόρτο οι γνωρίζοντες) και γενικώς μόλις αποκαλύφθηκαν δυο τρία-πράγματα, όλες οι κότες ξαναμπήκαν στο κοτέτσι τους (παραδοσιακά ΜΜΕ, που ήταν από την αρχή ένας από τους στόχους μαζί βέβαια με το ενδεχόμενο πως θα τσιμπήσει και κανένα θύμα από εκβιασμό-δημοσίευμα) και δεν ξανακακάρησαν. Πολλοί μπήκαν στον πειρασμό να τους αντιγράψουν στα blogs. Δημοσιογράφοι, φοιτητές, ΚΥΠατζίδες, groupies του Παπαθεμελή και των παπάδων, μεγαλοκομματόσκυλα ενθεν κακείθεν (μαλάκα μου, πρώτη φορά τη γράφω αυτή τη φράση. Ανεβαίνω level!) σκεφτόμενοι να πάρουν τα πρωτεία αυτοί (τη μεγάλη γρμματοσειρά, που λέγαμε παλιά στα blogs) αλλά ποτέ δε σκέφτηκαν πως αυτό που κάνουν, συνεχίζει να είναι κακής ποιότητας, ανήθικο και κυρίως δεν μπορεί να είναι δημοσιογραφία. Και άντε πες, να πά να γαμηθεί η δημοσιογραφία! ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ!!!! Δεν έχουν γράψει ούτε μια φορά μια άποψη, βρε αδελφέ! Αναμασάνε ό,τι μαλακία, μα ό,τι μαλακία γράφει ο κάθε παπάρας, ανεβάζουν βιντεάκια από τις αρχές της δεκαετίας του 90 που παίζαν από τότε στις τηλεοράσεις… και τέλος πιστεύουν αποκαμωμένοι από την τεράστεια αυτή προσπάθεια να λαστιχοποιήσουν τη βάλανό τους, πως είναι πλέον δημοσιογράφοι και μάλιστα… έγκυροι! Νισάφι πιά με αυτή τη φάρα που ανταγωνίζεται τους πολιτικούς στο ποιός είναι αντιπαθέστερος, λες και τό χει βάλει σκοπό!

Χρησιμοποιούν τις πλατφόρμες της blogspot ή του wordpress, μόνο και μόνο για να λέγoνται bloggers, οι τσίπηδες, ενώ μπορούν πανεύκολα και με λίγα χρήματα να φτιάξουν ένα site που θα βάλουν κι όση διαφήμιση θέλουν (που δε θα βάλουν ΠΟΤΕ σοβαρή διαφήμιση με αυτά -και κυρίως με τον τρόπο- που γράφουν).
Και τί πρεσβευουν αυτά τα «blogs» ή τέλος πάντων τί ευαγγελίζονται πως πρεσβεύουν; >>>>>>>>>> Μα τα «καλύτερα/μεγαλύτερα/δημοφιλέστερα ελληνικά blogs». >>>>>>>>> Που τί σημαίνει στο τέλος της ημέρας; >>>>>> Την εικόνα των blogs για τους «έξω». Άρα, γιατί τα βάζουμε με τον οποιοδήποτε θα πεί κάτι κακό για τα blogs και δε τα βάζουμε με αυτούς που έχουν την κύρια ευθύνη για την εικόνα «μας»; (για όσους βλέπουν τα blogs και τους bloggers ως ένα πράγμα και τον εαυτό τους μέσα. Τί αφέλεια, τί iQ=κονσέρβας μπιζελιών!).

Παραδείγματα, άπειρα! Είπε αυτό ο τάδε υπουργός για τα blogs; «ΝΤΡΟΠΗ, Ο ΧΑΡΤΟΓΙΑΚΑΣ ΤΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ BLOGGERS! ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ», είπε ο Μικρούτσικος κακή κουβέντα για τα blogs; «ΠΟΥ ΝΑ ΘΕΣ ΝΤΟΥΚΟΧΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΟΥΚΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΒΑΦΗ, ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙΣ ΚΑΚΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ BLOGGERS!»… Δε γίνεται έτσι δουλειά όμως! Βλαμμένα δεν είμαστε! Μπορούμε να καταλάβουμε πως ΣΑΦΩΣ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ τουλάχιστον ο κάθε μαϊντανός που βγαίνει και λέει την παπαριά του για τα blogs. ΕΣΕΙΣ ΑΠΑΝΤΑΤΕ στον κάθε τρίβλακα που λέει μια μπουρδα (ή σωστό πολλες φορές) για τα blogs. Κι αυτό επειδή ο δικός σας πάτος συστέλεται και διαστελεται με συχνότητα που θα ζήλευε ο Θεός της ταχυπαλμίας (αν υπήρχε), μιας και θα ήθελε να ακουμπά στην καρέκλα που κάθεται ήδη ο κώλος του τρίβλακα. Η σκατόμυγα που λέγαμε πριν.

Τακτικές που οι παλαιότεροι τις ζήσαμε επί monitor, τις αναγνωρίζουμε σήμερα σιωπηρά, μόνο που αντιλαμβανόμαι πως πλεον το παιχνίδι δεν είναι για το ποιός έχει την πιο μεγάλη δημοφιλιά μόνο από καπρίτσιο. Το παιχνίδι παίζεται χοντρά (αντε να τους ανεβάσω λίγο) στη διαφημιστική πίτα. Πάνε κοντά δυο χρόνια κιόλας που είχα γράψει γι αυτό,  όμως με τη διαφορά πως είχα αναφερθεί στη φύση των blogs σε σχέση με την προσδοκόμενη διαφήμιση (Aν και το κείμενο εκείνο γράφτηκε με αφορμή την δαιμονοποίηση της διαφήμισης σε αυτό το χώρο… από δημοσιογράφους/blogers). Με τον καιρό η χρήση του μέσου άλλαξε, άλλαξαν και οι «bloggers» οπότε και βρέθηκα πέρσι να σιχτηριάζω γράφοντας  το «σιγά ρε κώλοι, μή γίνω και μέλος της ΕΣΗΕΑ».

Θα μου πεί κάποιος γιατί τα γράφω όλα αυτά; Επειδή ορισμένες «κυρίες» του χώρου το παίζουν μωρές παρθένες, ενώ την επόμενη στιγμή ξεκατινιάζονται σαν καλεσμένες σε μεσημεριανή ζώνη ιδιωτικού καναλιού για το ποιά είναι η πιο έγκυρη, με στόχο άλλοτε το μπαγιόκο, άλλοτε για να δουν χαϊρι από το αφεντικό τους (βλ. εκδότης, αρχισυντάκτης, διαφημιστής) και για όποιον δεν κατάλαβε…

Η αίσθηση που έχω από «blogs» τύπου proktiko/pressgr, κλπ. (όποιος τα γουστάρει μπορεί να προσθέσει και τα δικά του, ελεύθερα) είναι πως  πρόκειται είτε για παραρτήματα κλασσικών media που δεν θέλoυν να τρώνε αγωγές κάθε τρεις και λίγο, είτε για εργαζόμενους σε αυτά, που καβλαντίζουν φτιάχνοντας μαγαζάκια πιστεύοντας πως θα αγοραστούν αύριο-μεθαύριο από τους εργοδότες τους ολόκληρα ή έστω να «αναγνωριστεί» η προσπάθεια για μαχητική δημοσιογραφία που κάνουν με έναν καλύτερο μισθό ή με ένα εγγύτερο γραφείο στου αρχισυντάκτη. Από την άλλη όμως σκέφτομαι πως μπορεί να είναι τίποτα κατεστραμένα με -την κακή έννοια- επαρχιακή νοοτροπία παιδάκια που βγάζουν τη βλακεία τους και την μπούρδα που υπάρχει γύρω τους στον αέρα του διαδικτύου ελεύθερα, πιστεύοντας πως κάνουν κάτι ή γίνονται κάποιοι.

Τρανά παραδείγματα σοβαρής δημοσιογραφίας είναι ένα μνημιώδες post τον περσινό χειμώνα που έγραφε… «αυτή τη στιγμή βρέχει στην Άρτα!», ή στις 13 Φλεβλαρη έγραφε «Πριν απο λίγο έπεσε χαλάζι στο κέντρο της Αθήνας ενώ στην Τριπολη χιονίζει». Επίσης ένα οπτικοποιημένο παράδειγμα…
troktiko1

Aνατριχιαστικό ρεπορτάζ, ε! Συνεχίζω.
«Μποτιλιάρισμα στην Κατεχάκη στο ρεύμα προς Αθήνα» Τετάρτη 8 Απριλίου, 6: 25 π.μ.!!!!! Πρωτοφανές.
Άλλο είδος ρεπορτάζ που γίνεται στο τροκτικό και στα συμπαρομαρτούντα είναι το «ποιανής είναι αυτη η ιδρωμένη μασχάλη« (το οποίο για όσους τους ξεφεύγει πως το internet είναι παγκόσμιο, το βλέπουμε κι εδώ), ή «ποιανού χέρι είναι αυτό που κρύβεται στο παντελόνι», αντιγράφοντας blogs σαν και το gutteruncensored (δε δίνω link) σε ό,τι έχει να κάνει με πιπεράτο κουτσομπολιό.
Επίσης δίνει βήμα στον κάθε κολημένο, αναδημοσιεύοντας και δίνοντας οδηγίες σε γκάου-μπίου τύπους για χίλιες δυο μαλακίες που ρωτούν, είτε από mails, είτε αναδημοσιευσεις που ζητούνται από κατόχους άλλων (κολλημένων, δίχως ίχνος hummor) blogs (για μερικά hit/αναγνώρισημότητα παραπάνω), ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που παραποιούνται πράγματα, που κλέβονται κείμενα και δημιουργίες ανθρώπων και δεν αναφέρονται στις πηγές. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι αυτό, που μου είναι κιόλας αρκετά οικείο. Mούγκα για την πηγή. Κι αν δεν γνωριζεις την πηγή, σαν «δημοσιογράφος» του διαδικτύου θα έπρεπε να γνωρίζεις πως δεν είναι δύσκολο (αν όχι καθήκον) να το googl-ίσεις (sic) και να είσαι «ωραίος». Παρόλα αυτά, αν ο ΑΝΤ1 (για παράδειγμα) δημοσιεύσει κάτι από blog και δεν αναφέρει την πηγή ή το γαμω-υδατογράφημα (θου, Κύριε)… γίνεται της πουτάνας! Αλλά άμα το κάνουν αυτοί…

Και όλα αυτά στο τρομακτικό αριθμό των 235 δημοσιευσεων Μ.Ο. την ημέρα (απ’ όσο μου λέει το google reader)! Ανάθεμα κι αν υπάρχουν τόσα πράγματα για να ασχοληθεί ο άνθρωπος ημερησίως. Ανάθεμα αν μια δημοσιογραφική ομάδα ασχολείται με όλα αυτά τα σκουπίδια. Αν το κάνει δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν πολυχρησιμοποιημένο σκουπιδοντενεκέ σε κεντρικό σημείο… Κάπου εδώ τελειώνει και η δικιά μου καθημερινή συνεισφορά των 235 hit (Μ.Ο.) μέσω του google reader (παρόλο που θα πάρουν από το post μερικά)

Κάπως έτσι εξηγείται η γενικότερη αηδία που μπορεί να νιώθει κάποιος απέναντι στο «λειτούργημα». Αν κατηγορούμε τους τηλεπαρουσιαστές των ειδήσεων για μανιπουλάρισμα, τους αρθρογράφους των παραδοσιακών ΜΜΕ πως επειρεάζονται από την εργοδοσία τους, τότε γιατί να μην κατηγορηθούν και όλοι αυτοί που το παίζουν δημοσιογράφοι για όλα αυτά μαζί, τη στιγμή που έχουν δώσει δείγματα τέτοιων συμπεριφορών και μάλιστα δίχως την δυνατότητα απάντησης/ανταλλαγής επιχειρημάτων σε ένα χώρο που η δυνατότητα αυτή είναι θεμελιώδης; Γιατί λοιπόν θα κατηγορήσουμε την επόμενη φορά που η οποιαδήποτε σέχτα θα στοχοποιήσει το οτιδήποτε μοιάζει με δημοσιογραφία; Πού είναι λοιπόν οι δημοσιογράφοι να καθαρίσουν τον στάβλο που λέγεται «η δημοσιογραφία των πολιτών» και άλλες τέτοιες αυτοανακυρισόμενες πίπες στο διαδίκτυο από κάποιους που τους βρωμίζουν το επάγγελμα ακόμη περισσότερο; Τί φταίω «εγώ», ο «απέναντι», η «θειά» μου να τρώει ό,τι μαλακία σερβίρεται άκοπα, δίχως ίχνος κριτικής σκέψης και μετά να κατηγορούμαστε για τον ξεπεσμό της κοινωνίας και λοιπές προσερβιρισμένες αηδίες.

Και ερχόμαστε στο πρόσφατο άρθρο στο ΒΗΜΑ του Δ. Γαλάνη[2] που διάβασα στο tvxs του κ. Κούλογλου (κάντε κλικ να δείτε πόση ηλιθιότητα κυκλοφορεί στο troktiko. Θεωρούν πως οι Νοτιοκορεάτες είναι όλοι… κομμουνιστες!). Προσωπικά εμένα δε μου φαίνεται πως επιτίθεται στα blogs. Ίσα – ίσα. Γράφει κάποια γεγονότα. Ισχύουν; Φυσικά. Είναι λοιπον βολικό κάποιοι των ΜΜΕ να έχουν ανοίξει παραμάγαζα μέσα στα blogs για να μην τους πιάνει ο νόμος; Ή ακόμη χειρότερα για να διαβάλουν τον ελεύθερο λόγο με προβοκατόρικο τρόπο, έτσι ώστε αυτη η περιβόητη αυτορύθμιση να γίνει επιτακτική ανάγκη το συντομότερο προς τέρψην ορισμένων καλοθελητών; Για σκεφτείτε. Θέλετε να μου πείτε πως είναι εδεχομένως πόλεμος συμφερόντων; Πάσο! Η ουσία όμως δε διαφέρει. Τα blogs είναι η ουσία, το δικαίωμα της ανωνυμίας στην άποψη, όχι ο κολημένος looser ανώνυμος που θα στείλει με το πραμικρό καταγγελία στο troktiko και θεωρείται πως έκανε κάτι σημαντικό και τέρμα. Εγώ λοιπον δε «ψαρώνω» με τη μία για τον απλούστατο λόγο, πως δεν βαζω το δικό μου blog μαζί με το pressmme., troktiko, κλπ. Όποιος θεωρρεί πως η αισθητική του ταιριάζει με τα παραπάνω, με γειά του και χαρά του και ας προσβληθεί όσο γουστάρει. Δε γίνεται ρε παιδί μου (ξαναλέω) κάθε φορά που κάποιος τη λέει στους δημοσιογραφικούς σκουπιδοτενεκέδες να θεωρείται πως την πέφτει συλλήβδην σε ΟΛΑ τα blogs! Λίγο λογική ρε!

[1] με την έννοια που είχαν δώσει οι χουντικοί. Άλλωστε ο καθένας μας έχει την κουλτούρα του, όποια κι αν είναι αυτή.

[2] τον οποιον θεωρώ φίλο μου, για να είμαι καθαρός απέναντι στον οποιονδήποτε

Advertisements

32 comments

  1. aaduck

    Είσαι ποταμός ορμητικός, Καλτσό 🙂

    Ποια δημοσιογραφία των πολιτών και ποια πειραγμένα πιτσιρίκια και ποια hits? Είναι απόλυτα συνειδητοποιημένοι όσοι τα διατηρούν και όσοι τα επισκέπτονται κάθε μέρα. Δημοσιογράφοι από πολύ junior μέχρι πολύ senior, πιτσιρίκια που παραπονιούνται για τις συνθήκες της δουλειάς τους (και καλά) (και κάνουν ρεπορτάζ γραφείου, μέχρι ηλεκτρονική αποδελτίωση για το αφεντικό που δεν σκαμπάζει από τα μηχανήματα του διαβόλου) μέχρι ονοματάρες, που τα ανοίγουν και τα λειτουργούν για τους λόγους τους, τα έχουν σαν attachment στο βιογραφικό τους. Κύριε, είμαι αυτός και έχω τα τάδε χτυπήματα. Στις υπηρεσίες σας. Και αναλόγως αποφαίνεται ο πρόεδρας-εκδότης… Χαρακτηριστικότατη περίπτωση και το proktiko με «μεγάλους» και «παιδάκια» που θέλουν να γίνουν αρχιμαμιάδες στη θέση του αρχιμαμιά και δουλεύουν το σύστημα. Και είναι ΤΟΣΟ φανερό ότι υπάρχουν ΚΑΙ παραμάγαζα μέσα, αν παρακολουθήσεις συνδυαστικά τα πράγματα για ένα διάστημα.

    Και λες και για site… Ωραία, ξέρω και άτομο που έχει μιντιακό site και σερβίρει ανάλογα με τον πρόεδρα. Και τώρα δουλεύει εδώ και προσφέρει τις υπηρεσίες του, και μεθαύριο θα τις προσφέρει εκεί. Είναι καθαρό εμπόριο, δεν είναι ιδέα, δεν είναι τίποτα.
    Πώς καταφέρνουν τα τόσα hits; Πρώτα απ’ όλα μεταξύ τους – και είναι πολλοί, μην το ξεχνάς. Πρώτο πράμα μόλις πάνε στο γραφείο. Να δούμε τι έγραψαν τα proktika-καφές. Επειτα μερικοί περίεργοι, ακολουθεί η φιλοσοφία έλα-ρε-μάγκα-μου-πλάκα-έχει και στην τελική σιγά, ποιος χέστηκε; Αυτός που αδιαφορεί για τα πάντα πλην του (_|_) και κατέστησε κιόλας την αδιαφορία ιδεολογία μαγκιά-κλανιά;

    Δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι ο proktikos αναδημοσίευσε κείμενο της Κωνσταντίνας, το οποίο το θυμήθηκα αμέσως χωρίς να γουγλάρω καν. Για την ιστορία να αναφέρω ότι έχουν βουτήξει και φωτογραφίες του μούργου από το http://laspistasteria.wordpress.com

    Από τη στιγμή που σε κάθε επαγγελματικό χώρο οφείλει ο κάθε δημ/ρεπόρτερ/φωτογράφος να κινείται στο πλαίσιο της γραμμής δεν υπάρχει αντικειμενική ενημέρωση από ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ.
    Τελευταία ευκαιρία είναι ακόμη το Ιντερνετ αλλά όχι μόνο του, η Σύνθεση και το νιονιό καθορίζουν τα πάντα.
    (θενκσ)

  2. kaltsovrako

    Τίποτε ρε duck! Κράξιμο θέλουν! Τουλάχιστον κάποιοι που ενδεχομένως έχουν μια κριτική σκέψη μεγαλύτερη από αμοιβάδας, αυτό πρέπει να κάνουν. Εχουν αυτοανακυρηχθεί τα καριόλια σε blogοπατέρες στην εποχή του boom της ευριζονικότητας στην Ελλάδα και κινδυνευει το διαδίκτυο να έχει ως σημείο αναφοράς χαρακτηριστικά σαν και τα δικά τους, στα μάτια των περισσοτέρων ανθρώπων.

    Το ζήτημα της «κλεψιάς» το θεωρώ minor. Στην εποχή της πληροφορίας δεν μπορείς να ζητάς πολλά. Αλλά και από την άλλη μην κράζεις όταν συμβαίνει το αντίστροφο. Εγώ -ας πούμε- αυτες τις μέρες έχω δει δικά μου πράγματα σε ορισμένα blogs που δεν αναφέρουν πηγή. Tί να κάνω; Αφού τα έφτιαξα για να κυκλοφορήσουν στο διαδίκτυο. Μη ζητάω και τα ρέστα. ‘Ομως έχω δει και δικά μου πράγματα να έχουν υπογραφή -φαρδιά-πλατιά- του blog που φιλοξενούνται! (Εκεί πέφτει χριστοπαναγία).

    Το post το έγραψα με αφορμή το post του Αντώναρου το Φλεβάρη (έχω link στο κείμενο). Δε γίνεται να ζητάς να μη σε πυροβολήσουν, τη στιγμή που δεν έχεις κάνει το παραμικρό για να μη φτάσει το πράγμα να συμβεί αυτό. Πλήρης απάθεια των δημοσιογράφων απέναντι στους «δημοσιογράφους». Καλός ο αρχικός σνομπισμός, αλλά τώρα πιά τους έχουν ξεφτιλίσει εντελώς το επάγγελμα. Σε λίγο θα τους πάρουν και τις δουλειές. Κάποια στιγμή πρέπει να αντιδράσει ο κλάδος. Ξέρω γω; Μπορεί να είμαι αφελής.

    φιλιά.

  3. aaduck

    Διάβασα το κείμενο του Αντώναρου που λινκάρεις και με άφησε αφωνοάφωνη. Δεν έχω διαβάσει τίποτα ΠΙΟ ΑΛΗΘΙΝΟ από τον συγκεκριμένο άνθρωπο.

    Θέλω να σου πω πως κι εγώ δεν είμαι δημ. ενα διορθωτόνι του κώλου είμαι, νιώθω την ανάσα τους και τις »αλλαγές» στις θέσεις τους στο φτερό. Και έχω τρομάξει, δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα αληθινό και έντιμο εκεί μέσα. Ακόμα και από τα πιτσιρίκια που γράφουν τι θα δείξει στο βράδυ στην TV. Από αυτούς πρέπει να απέχουμε, από τον κλάδο, όχι από τις εκλογές 😉

    Αααχ, να αντιδράσει ο κλάδος, ποιος κλάδος; Αυτός που όταν έρχονται οι εργατοπατέρες του και τα τσιράκια τους στο γραφείο κάνουν πατ-πατ στις πλατούλες με τους μεγαλοdealers? Στην εναλλακτική ενημέρωση είναι μόνο η ελπίδα.

    Εσύ ΑΡΙΣΤΑ κάνεις και κράζεις. Κι εγώ μαζί σου ΧΙΛΙΕΣ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΕΣ φορές.

    xxx

  4. Estarian

    Έλα πες το τώρα, από ποιον μεγαλοεκδότη τα παίρνεις Καλτσό; :p :p :p
    Την καλησπέρα μου Χείμαρρε του Διαδικτύου, Ακούραστε Εργάτη του Χωσίματος!!
    😀
    τα δέοντα και στην κυρία σας

  5. aerosol

    ΟΚ, ορθώς χώνεις γκάζια και συμφωνώ. Πλην όμως (καλό, ε;) κάνω και κάποιες άλλες σκέψεις:

    Όλα τα σκουπίδια τύπου eimaidimosiografos.wordpress και otidengrafeitoespresso.blogspot είναι τσεκαρισμένα σκουπίδια. Τα παρακολουθεί ο γνωστός συρφετός που ήταν αναμενόμενο να τα παρακολουθεί (γιατί μόνο σκουπίδια καταλαβαίνει), από τη στιγμή που τα μπλόγκια πέρασαν ένα οριακό σημείο αναγνωρισιμότητας ως «μέσο». Θλιβερό αλλά δεν αποτέλεσε έκπληξη -για μένα. Η διάχυτη αίσθηση πως δημιουργούνται από δημοσιογράφους ή wannabe υπαλλήλους εκδοτών δεν νομίζω πως είναι άδικη. Η αρρώστια θα εξαπλωνόταν και στα καθ’ υμάς.

    Την αθωότητα της κριτικής που ασκείται από τα παραδοσιακά μέσα, όμως, την αμφιβητώ. Όχι γιατί ταυτίζομαι και μου ανεβαίνει η πίεση άμα βρίζουνε τα μπλογκ -μη χέσω… – αλλά γιατί συχνά το ίδιο τσούρμο βρίζει τους ανώνυμους δικούς του. Υπάρχει, δε, και η μόνιμη αντι-ιντερνετική ελληνική υστερία που καλά κρατεί (με παιδόφιλους, φριχτούς κινδύνους και διάφορες τρομολαγνείες) που κρατά την Ελλάδα 20 χρόνια πίσω και κάνει το μέσο Έλληνα να γνωρίζει μόνο το in.gr, την Ναυτεμπορική και το Φατσοβιβλίο. Σ’αυτή την υστερία πρωτοστατούν οι εφημερίδες. Στο εν λόγω Βήμα, ας πούμε, υπάρχει κι άλλο άρθρο του κου Γαλάνη
    δυο σελίδες μετά
    . Μας εξηγεί για την πρόσφατη επιτυχία της Daily Telegraph λες και αυτό αναιρεί την παγκόσμια κρίση του Τύπου λόγω του web.

    Δεν παίζω στο ηλίθιο δίπολο «εμείς» -«αυτοί». «There’s no us!» που έλεγε και ο Τζων Κιούζακ στο Grosse Pointe Blank! Έχω φρικάρει πολλές φορές κι έχω γράψει σεντόνια γι αυτή την ψευδαίσθηση πως όλοι μας που χρησιμοποιούμε κοινά εργαλεία ανήκουμε, τάχα, στην ίδια κοινότητα που μονίμως θίγεται και πρέπει να ενωθεί (αγροτιά-μπλογκεριά-μια φωνή-μια γροθιά). Εδώ, μάλιστα, έχουμε ακριβώς την άλλη, σκοτεινή πλευρά του νομίσματος. Μας παίρνει όλους μαζί η μπάλλα.

    Κάτι βρωμάει πίσω από τις περίεργες κριτικές που θάβουν συλλήβδην τα νέα μέσα με βασικό επιχείρημα τα καμώματα μιας μικρής βρώμικης κλίκας που πιθανότατα συνδέεται άμεσα με… τα παλιά μέσα! Λες «blog» και παρ’τους όλους κάτω, εσένα, εμένα, τους ανθρώπους που προτείνεις σε links και το kolofara-news μαζί. Βάζεις και ένα αρθράκι για τα πορίσματα του Συνδέσμου Φοβικών Γονέων πάνω στη «Μάστιγα του Internet» και ιδού: φτηνοπολιτική, προπαγάνδα μη χάσουμε τους πελάτες και ενδοεπαγγελματικά μαχαιρώματα, όλα σε ένα.

    Καλή-κακή, ξέρω που συντάσσεται η αισθητική μου και δεν θα κάτσω να υπερασπιστώ τον κάθε κοπρίτη. Αλλά έχω το νου μου, γιατί τα βέλη που του ρίχνουν μπορεί να στοχεύουν και αυτό που κάνω ή αυτούς που σέβομαι και εκτιμώ.

    [Sorry για τη σεντόνα. Μια παρατήρηση: το φλασάκι του AllWe μου καίει τα μάτια και δυσκολεύομαι να σε διαβάσω. Κρίμα να φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό,ε;]

  6. kaltsovrako

    Po,
    σ’ ευχαριστώ πολύ. 😉

    cybergoulion,
    προς το παρόν, έχει πιάσει μάκα (και είναι και απο αλουμίνιο). Προφανώς λοιπόν και θα αγιάσει με μένα! χαχαχα

    aerosol,
    να δούμε λίγο τις σκέψεις που παραθέτεις από μια άλλη σκοπιά, αν μου επιτρέπεις. Αυτή του μή υποψιασμένου…
    Το οτι τα blogs τύπου megaloPOULItzer.blogspot.com (χαχαχα) είναι τσεκαρισμένα σκουπίδια είναι μια παραδοχή. Δικιά μας όμως και κομμάτι ελιτίστικη. Το να το συζητάμε εγώ κι εσύ, δεν αλλάζει σε κάτι. Αυτή την παραδοχή όμως δεν την έχει η «θειά» μου, ο φίλος μου που πάτησε πληκτρολόγιο πρώτη φορά στη ζωή του πριν ένα μηνα και παρακολουθεί τις ειδήσεις των 8μιση και των 9 ή ο «σιδεράς απέναντι» που δεν έχει διαβάσει, ρε παιδί μου ,παραπάνω από μια ντουζίνα πρωτοσέλιδα στη ζωή του και αυτά όλα λαθραία. Γιατί και αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουνε και μάλιστα είναι πολλοί περισσότεροι από εμάς, τους «υποψιασμένους». Να πώ επίσης πως μοιάζει να αδικούμε λέγοντας πως μόνο αυτό τους πρέπει. Να εξηγηθώ γιατί. Εγώ για παράδειγμα δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω το οτιδήποτε εκτός από εικονογραφημένο πριν από λίγα χρόνια. Για να γράψω, ούτε λόγος. Έβγαλα το λύκειο και με κυνηγούσαν μπας και γραψω μια φορά στη ζωή μου, ΜΙΑ έκθεση. Μιλάμε για βαριεστημάρα και πλήρης ασχετοσύνη. Από τον καιρό που μπήκα στο τριπάκι των blogs κλπ, και βιβλία διάβασα (αφού πρώτα έμαθα να διαβάζω μια-δυο παραγράφους στο web. Βασικά πράγματα), και έμαθα να συνομιλώ σαν πολιτισμένος άνθρωπος (λέμε και καμμιά μαλακία) και τέλος πάντων έζησα κάτι που αν δεν υπήρχε το ερέθισμα αυτό, όχι πως δε θα το ζούσα (δεν θέλω να είμαι απόλυτος), αλλά σίγουρα θα αργούσα ακόμη περισσότερο.
    Αυτό το εκτιμώ πάρα πολύ.
    Αυτό είναι ένα προσωπικό κέρδος που δεν αποτιμάται.
    Αυτό το προσωπικό, αν το ενώνες πριν λίγο καιρό με κανα δυο άλλα, σιγά σιγά θα μεταβάλόταν σε συφερτό (που, όπως λες μόνο σκουπίδια καταλαβαίνει). Τώρα όμως είμαστε στην εποχή του boom της ευριζονικότητας. Είναι ρε γαμώτο, κρίμα και άδικο να χαρίσεις αβίαστα τόσο κόσμο στα σκουπίδια. Εδώ λοιπόν είναι η διαφωνία μου, εξ αρχής. Δε με ενδιαφέρει να βάζω τη θέση μου παραπάνω από τη «θειά» μου, τον απέναντι, τον σιδερά παραδίπλα, λέγοντας όποιος μπορεί ακολουθά και τέρμα. Αν έχουν μια ευκαιρία να πάρουν κάτι, δε θέλω να είναι ο ελιτισμός μου αυτός που θα τους το αρνηθεί. Για αυτό τα γράφω. Εδώ διαφωνώ κάθετα με την συλλογιστική σου όπως καταλαβαίνεις αλλά δε μπορώ να μην καταλήξω πως αυτό που λες πράγματι συμβαίνει, δυστυχώς.

    Όσον αφορά την αντι-ιντερνετική υστερία που λες, πηγάζει κατ’ αρχήν από την αγνοια απέναντι στο μέσον, τον επαγγελματική ανασφάλεια και φυσικά το trend της εποχής που αν το δαχτυλοδείξεις θα σου φέρει νούμερα. Σημεία εποχών μεγάλων αλλαγών. Το άρθρο του Γαλάνη για την Daily Telegraph δε νομίζω πως πως προσπαθεί να αναιρέσει την κρίση των παραδοσιακών μέσων απέναντι στο web. Αυτό είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί ούτε να κρυφτεί μα ούτε και να αμφισβητηθεί με όρους καθαρά δημοσιογραφικούς. Απλώς τονίζει πως όταν η δημοσιογραφία υπηρετείται σωστά, είναι ικανή να εκτιμηθεί και από τον κόσμο. Με λίγα λόγια (δικά μου), αν αυτό το CD έπεφτε στα χέρια του οποιουδήποτε δημοσιογραφικού site ή blog είμαι σίγουρος πως όχι διασταυρωση δε θα γινόταν, μα ούτε καν πρώτη ανάγνωση. Copy-paste>publish. Γιατί ο χρόνος στο internet μετρά διαφορετικά.
    (Aerosol, ξαναλέω πως μπορεί να είμαι προκατελειμένος κιόλας γιατί τον Γαλάνη τον γνωρίζω. Ισως να μην είμαι ο κατάλληλος να κρίνει σωστά το άρθρο)

    Συν όμως (αυτό είναι καλύτερο. χαχα) μου άρεσε η σεντονάρα σου. Γουστάρισα, με κέντρισε η πρώτη παράγραφος σου και ξέχασα να σου πω, πως τελικά όπως και να το παρει κανείς, θα βγάλει στο τέλος το ίδιο συμπερασμα με τον Κιουζακ. «“There’s no us».

    Το διόρθωσα αδελφέ.
    😉

    karfoto,
    που να χάσει τη φωνή του ο Άδωνις, ρε κερατά, που θα με πείς και θείο! χαχαχα

    Estarian,
    σε έχω «κρεμάσει» με κάτι που ζήτησες. Θα προσπαθήσω αυτες τις μέρες. Φιλιά, μπύρες και διπλά.

  7. Estarian

    Σώπα ρε που με έχεις κρεμάσει.. είπαμε ΑΝ έχεις χρόνο ΑΝ έχεις όρεξη, αν αν αν.. δε σου βάλαμε κανα μαχαίρι στο λαιμό 😀

  8. Πάνος

    O «θαυμαστός» κόσμος της μπλογκόσφαιρας… Δε μπορούσα να τον φανταστώ έτσι όταν πρωτομπήκα, αναγνώστης της Κουρούνας, της DiS, της Ψιλικατζούς και 2-3 ακόμα, τότε, στο μακρινό και ξεχασμένο 2005 😉

  9. Παράθεμα: Ο εισοδισμός της δημοσιογραφίας στη Μπλογκόσφαιρα « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
  10. blogo

    Εγω απο ολη αυτην την φλυαρια καταλαβα οτι ζηλευεις τα δημοφιλη blogs οπως το troktiko.Γιατι δεν το παραδεχεσαι;

  11. kaltsovrako

    Αν κατάλαβες αυτό, δε φταίω εγώ. Αλλού βρίσκεται το αίτιο. Να το ψάξεις.
    Αν πάλι νιώσεις καλύτερα λέγοντάς σου πως ζηλεύω, οk. Το παραδέχομαι.

    Λευτεριά στα aircondition, αδελφέ. (κι ακόμα δε σφίξαν οι ζέστες)

  12. Στεφανος

    Προσωπικα αλλαζω ανα διαστηματα,σαιτ και μπλογκ που δινουν ειδησεις,εκτος απο τα αθλητικα.Το τρωκτικο με εκνευρισε με τις θεσεις του.Δεν θελω να μου περναει κανενας το μηνυμα του.Θελω απλως να διαβαζω ειδησεις.Απο κει και περα το δικο μου μυαλο θα τις επεξεργαστει.
    Ωραιο αυτο που εγραψες.να σαι καλα και καλη συνεχεια.

  13. kaltsovrako

    να ρωτήσω κάτι βλακώδες; (και άσχετο με τη συζήτηση εδώ μεσα)
    Η Μπρίτνευ (αυτη που σε είχε πάρει τηλέφωνο – ξέρεις εσύ), θα έρθει τελικά; χαχαχαχα

  14. blogo

    Δεν θελει να το παραδεχτει.Αλλα ειναι φανερο σε οποιον ξερει να διαβαζει πισω απο τις λεξεις.
    Καλτσο περιμενω απαντηση στο e-mail.

  15. kaltsovrako

    Λες παραπάνω…
    «Το τρωκτικο με εκνευρισε με τις θεσεις του.Δεν θελω να μου περναει κανενας το μηνυμα του.»

    και λίγο μετά στο mail λες…
    «ο troktiko δεν ειναι κακο blog.Εγω το διαβαζω και το θεωρω αξιποστο.Δε λεε ψεμματα και δεν παραπληροφορει.Τι προβλημα εχεις ακριβως με το troktiko;»

    Εδώ δε συμφωνείς με την πάρτη σου, παιδάκι μου. Θες να κουβεντιάσουμε κιόλας; Χρυσός Οδηγός στο λήμα «Ψ».

  16. blogo

    Δεν ειμαι εγω ο στεφανος που αφησε το σχολιο αυτο.
    Και απο που συμπεραινεις οτι ειμαι ο anisixos;
    Περιμενω ακομα απαντηση.Ποιο ειναι το προβλημα σου με το troktiko και τα αλλα ενημερωτικα blogs;

  17. kaltsovrako

    Τελειώσαμε! Εχεις να προσθέσεις κάτι άλλο στην κουβέντα;
    Αντε παιδάκι μου παραπέρα! Χωριό που φαίνεται…

    (ban)
    …………………………………….
    Αρχίζεις και troll-άρεις επικίνδυνα, Στέφανε! Σάλτα κάνε καμιά βουτιά, αγόρι μου.
    Από αυτό το blog, τελείωσες.

  18. Στεφανος

    Αλλος.Και γω νομιζα οτι τα εχωνες στον αλλο.Τωρα αν τον λενε και αυτον Στεφανο..

  19. kaltsovrako

    Ναι, sorry Στεφανε. Ψιλομπερδεύτηκα είναι η αλήθεια. Μια το timming, μια το οτι τον λένε Στέφανο κι αυτόνα, μια που αλλάζει ip συνεχώς… Και πάλι sorry.

    Όσον αφορά τον blogo βέβαια, δεν αλλάζει σε τίποτα η κρίση μου. Εχει φάει πόρτα εδώ μέσα, μέχρι να μεγαλώσει (ή να πάρει τα φάρμακά του, δε ξέρω γω τι). Δε θα με τρελάνει με τα τερτίπια του.

  20. aerosol

    Με κάποια μικρή καθυστέρηση σχολιάζω:
    Μπορεί να εκφράστηκα πράγματι ελιτίστικα και έντονα. Ας θεωρηθεί ελαφρυντικό πως δεν έχω κατά νου κριτήρια εκπαίδευσης και «διανόησης». Όποιος είναι ξύπνιος, αναρωτιέται για πράγματα και έχει λίγη τσίπα μου φτάνει και μου περισσεύει!

    Είναι μέγιστο κρίμα να χαριστεί οποιοσδήποτε στα σκουπίδια. Παλεύουμε, με χιούμορ και όσο καλύτερο περιεχόμενο μπορούμε -ο καθένας από την οπτική του- να έχουν χώρο και πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
    Δεν γνωρίζω τον Γαλάνη, ούτε πιστεύω πως είχε κακή πρόθεση. Συχνά, πάντως, διαβάζω «χρωματισμένα» άρθρα περί web σε εφημερίδες. Λόγω άγνοιας πιθανώς. Αλλά όλη αυτή η άγνοια σε κακό μας βγαίνει.

    Δεν υπάρχει, μεν, αυτό το συνολικό και ισοπεδωτικό «us», αλλά υπάρχει ένα πιο χαλαρό και ανθρώπινο. Κρατώντας το μικρότερο δυνατό καλάθι έχω ενθουσιαστεί με τη στάση και τη φωνή πολλών ανθρώπων -περισσότερων απ’όσο τόλμησα να ελπίζω. Θα υπάρχει πάντα το «εμείς» όσων βρίσκονται σε κοντινό μήκος κύματος ή τουλάχιστον γουστάρουν να το συζητάνε. Κάτι μου λέει πως συμφωνείς!
    Χαιρετώ και καλή συνέχεια.

    [Ήταν κομψό το φλασάκι, αλλά δίπλα στο κείμενο. Καλύτερα τώρα…]

  21. Motorcycle boy

    Καλά -μου άρεσε που είπα οτι εγώ πηγαίνω Ομόνοια μέσω περιφερειακού! Εσύ πήγες και με ανταποκρίσεις τράνζιτ ξένων αεροπορικών εταιρειών, ρε για πιο συνοπτικό σε θυμόμουν!

    Κοίτα τώρα -εδώ θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τι θέλουμε να ισχύει. Είτε όποιος βρίζει τους χλαπάτσες δημοσιογράφους δεν εννοεί όλους τους δημοσιογράφους (και το ίδιο θα ισχύει με τα μπλογκς), είτε η μπάλα τους παίρνει όλους, πάντα.

    Εγώ τώρα, σαν δημόσιος υπάλληλος το έχω περάσει αυτό «οι δημόσιοι τα ξύνουν, είναι χαραμοφάηδες που τους πληρώνουμε» και σε κάθε κουβέντα πρέπει να απολογούμαι.

    Ξέρεις γιατί; Επειδή το έργο λέγεται «Κοινωνία του Θεάματος». Αυτό που φαίνεται μπερδεύεται με αυτό που είναι και στο τέλος το «φαίνεται» γίνεται «είναι». Απατηλό μεν, αλλά «είναι».

    Γι΄αυτό αποφάσισα χρόνια τώρα να σταματήσω να σκέφτομαι αλτρουιστικά και καλοπροαίρετα.
    Λέω λοιπόν, όποιος μιλάει έχει την ευθύνη των λόγων του κι όποιος πράττει έχει την ευθύνη των πράξεών του.
    Όταν ο κ. Γαλάνης έχει τίτλο «ο ύποπτος ρόλος των μπλογκς» αναφέρεται και στο δικό μου μπλογκ -ή θα μου εξηγήσει τι εννοεί ή να πάει να γαμηθεί.
    Όταν ο Ζούγκλας γράφει για το βρισίδι που θα μείνει για πάντα στο διαδίκτυο επειδή κάποιου του κάρφωσε να βρίσει τον Σκούρτη, να μας πει τον «κάποιο». Αλλιώς είναι μαλάκας (που είναι δηλαδή…)

    Πιάνουν αύριο έναν Κρητικό με κουμπούρι που σκότωσε τη γκαρσόνα της καφετέριας επειδή του έφερε πετιμέζι τον φραπέ. Βγαίνει η φυλλάδα και τι λέει; «Ο στυγνός Σήφης Παπαδομανωλάκης μπλα, μπλα, μπλα». Αν βγει η φυλλάδα και πει «Οι στυγνοί Κρητικοί κουμπουροφόροι» δεν θα πέσουν όλοι να τη φάνε;

    Τα ίδια λέω κι εγώ.

    Τελειώνοντας να πω κάτι ακόμα. Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους δημοσιογράφους, αλλά έχω πολλά εναντίον του ρόλου του δημοσιογράφου όπως αυτός λειτουργεί στη σημερινή κοινωνία. Άλλαξε το «δημοσιογράφος» με «μπάτσος» -το ίδιο θα βγει πάλι σαν συμπέρασμα. Όταν λοιπόν οι Χ τρομοκράτες επιλέγουν να χτυπήσουν «ρόλο» -χτυπάνε μαζί και τον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο. Αισχρό κατά τη γνώμη μου, αλλά αυτή είναι η τρομοκρατία. Και δεν βγάζω εγώ το ψωμάκι μου από τις τρομοκρατικές ενέργειες, οι αστυνομικοί και οι δημοσιογράφοι το βγάζουν. Άρα, προσωπικά χέστηκα για τα σχετικά χτυπήματα -ποτέ δε νοιάστηκα για τους πόλεμους συμμοριών.

  22. nespa

    χαχαχα απο ορθ. σύνταξη πάντως είναι ότι να ‘ναι! χιονίζει στα κουφάλια χωρίς προβλήματα…μα καλά, δεν εμποδίζει τίποτα αυτό το χιόνι να πέσει;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s