Η πρώτη μου κοπάνα

Ήμουν, δεν ήμουν 7-8 ετών περίπου όταν η πόρτα στο προσφυγικό χτυπησε δυνατά. Ακολούθησαν φωνές, χαρά, τραγούδια, γέλια μα και κλάμματα. Είχε έρθει ο μεγάλος γιος της γιαγιάς μετά από χρόνια. Ο ξενητεμένος στην Αμερική, παράνομος μέχρι τα τελευταία του. Είχε φέρει και την αμερικάνα γυναίκα του να τη γνωρίσει στην μάνα. Βέβαια, στην πραγματικότητα ήταν μια υπερδραστήρια κορεάτισα -και αυτή μετανάστης- μόνιμη κάτοικος των ΗΠΑ. Τη Suzy. Στα μάτια ενός μικρού παιδιού η όψη της, μα κι η λαλιά της έμοιαζαν εξωτικά. Δεν καταλάβαινα τίποτα, παρά μόνο χαιρόμουν τις στιγμές, τα δώρα, τα ρούχα και τα παιχνίδια που μου έφεραν. Tο μόνο που άκουγα και μου ήταν οικείο ήταν μια λέξη… Acropolis.

Τις επόμενες μέρες, κανονίστηκε να πάμε στον βράχο. Υπέροχο. Μαγεμένος άλλη μια φορά με κάτι που δεν είχα ξαναδεί από κοντά, γύρισα στο σπίτι με καρφωμένη στο μυαλό την στιγμή που θα βρω ευκαιρία να ξαναπάω. Και ξαναπήγα μόλις έφυγαν. Μια καθημερινή δεν πήγα στο σχολείο. Άφησα τη σάκα μέσα στο μπαουλοντίβανο και με τα πόδια πήγα δυο στάσεις πιο μακριά από το σπίτι, για να πάρω το λεοφορείο που κατέβαινε στο κέντρο. Από τότε υπήρξαν ακετές οι φορές που την κοπάναγα από το σχολείο πηγαίνοντας βουβός και μόνος, μέχρι τη στιγμή που μια υπέροχη παρέα πριν λίγα χρόνια, αποφασίσαμε όλοι μαζί να μην πάμε για δουλειά. Θα πηγαίναμε όλοι μαζί μια βόλτα στην Ακρόπολη, την Αγορά και στα πέριξ με την συνδρομή μιας υπέροχης γυναίκας που ήταν αρχαιολόγος και φίλη. Όλες οι ιστορίες, τα κουτσομπολιά της εποχής, οι λεπτομέριες της αρχιτεκτονικής περνούσαν από μπροστά μας σα να συνέβαιναν εκείνη τη στιγμή. Είναι άλλο πράγμα να έχεις διαβάσει, να γνωρίζεις και άλλο να ακούς ανθρώπους που η ζωή τους είναι η επιστήμη αυτή. Δε θα ξεχάσω όταν μπήκαμε σε μια αίθουσα που δεν επιτρεπόταν εκείνη την εποχή να μπείς, μάλλον λόγω εργασιών συντήρισης. Η πομπή των παναθηναίων εξελισσόταν επιβλητικά μπροστά μας γιορτάζοντας για την τελική νίκη κατά των Περσών.

Σήμερα, ανοίγει το Μουσείο της Ακρόπολης. Θα το επισκευθώ σύντομα και για ένα ακόμη λόγο. Θα ήταν μεγάλη χαρά για την γλυκιά Χρυσούλα, την αρχαιολόγο, αν ήξερε πως μου αναπτέρωσε το ενδιαφέρον πάλι μετά από χρόνια, αν και μας άφησε πριν λίγο καιρό.

Advertisements

4 comments

  1. karfotos

    ….σίγουρα θα είναι μεγάλη εμπειρία το νέο μουσείο,

    όταν πάς να μας γράψεις εμπειρίες !!!

    Σίγουρα έχουμε μιά εικόνα απο τα σχολικά βιβλία….

    αλλά όταν τα βλέπεις απο κοντά πρέπει να είναι μαγική εμπειρία !!!

  2. boxeraki

    Τι κρίμα που η ιστορία μας είναι πιο σημαντική από το παρόν μας. Είναι άσχημο να διαπιστώνεις ότι ένας λαός δεν εξελίχθηκε και δεν έγινε πιο δυνατός και φωτεινός από το παρελθόν του. Μου αρέσει και μένα η ακρόπολη… Αναρωτιέμαι αν κάποιοι από τους πρόγονούς μας έβλεπαν, αν θα μας αποκαλούσαν «βαρβάρους».

  3. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Εγω θα προτιμούσα αντί της Ακρόπολης να μην μας άφηνε η Χρυσούλα.
    Επειδή όμως αυτο ακούγεται πολύ μελό…
    θα προτιμούσα την Ακρόπολη να μην την βλέπαμε ως μνημείο – του παρελθόντος φυσικά – αλλά ως ένα παλιό μαγαζί απ’ αυτά που κατάφεραν να μην κλείσουν , αλλά παραμένουν και σήμερα ανοιχτά και μπερδεύονται μες τη ζωή μας.

  4. vangelakas

    Τίς τὸ συνουσιάζει τὸ μουσεῖον! Γιὰ πὲς καμιὰ ἱστορία ἀπὸ βόλτες σὲ ἀλσύλια καὶ στὸ σελεπίτσαρι.

    Φασώματα, ‘γάρα καὶ τὰ ῥέστα νὰ’οῦμ’.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s