Το Δημόσιο μου μέσα!

ΕΦΟΡΙΑ ΚΑΠΝΙΣΤΗ

Σήμερα θα πάω να πάρω την τελευταία πληρωμή από το ταμείο ανεργίας. Χθες μπήκα στην εφορία του Κορυδαλλού να πληρώσω δυόμισι χιλιάδες ευρώ που μάζευα τόσο καιρό επειδή έπρεπε. Δεν παραπονέθηκα. Όπως και πέρσι που πλήρωσα άλλα δυόμιση χιλιάρικα για περαίωση ενός καταστήματος που έκλεισε το 2006. Παρόλο που η εφορία (κράτος) σε ορίζει κλέφτη έτσι κι αλλιώς πριν συνδιαλαγεί μαζί σου. Πλήρωσα τα πάντα. Δεν αντέδρασα, ή μάλλον αντέδρασα κάπως βίαια για έναν υπάλληλο της εφορίας όταν «έκλεισε το μάτι» στο λογιστή μου, πουλώντας εκδούλευση τάχα προειδοποιώντάς τον και στη συνέχεια απειλώντάς τον με έλεγχο βιβλίων, αποδείξεων κλπ. για όλα τα χρόνια του μαγαζιού. Γνωστή πρακτική. Το ζητημα λύθηκε. «500 Ευρώ για κάθε χρόνο που πέρασε και δε σου κάνω έλεγχο. Αλλιώς θα τα βρώ και που ξέρεις το πιθανότερο να βγεί και λιγο παραπάνω». Πήγε η γυναίκα μου με το λογιστή στην εφορία και μένα με πείσαν να καθίσω σπίτι κάνοντας το καλοριφέρ από τα νεύρα μου. Αυτά λοιπόν πέρσι, γιατί φέτος αν και πιο στριμόκωλα, μπούκαρα στην εφορία πιο χαλαρός και με ένα ευγενικό χαμόγελο (του μαλάκα) που φοράω πάντα όταν μπαίνω σε οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Μέχρι την πρώτη στραβή…

Στο πρώτο γραφείο που έπρεπε να πάω ήταν μια καλοντυμένη κυρία και εγώ ήμουν ο μοναδικός που έπρεπε να εξυπηρετήσει. Η κυρία όμως μιλούσε στο τηλέφωνο με γυρισμένο το κεφάλι σε μένα. Κάνει έτσι, με βλέπει, χαμογελάω… και ξαναγυρνάει συνεχίζοντας το λακριντί. Δε γαμείς, λέω, μόνος μου είμαι, σιγά την καθυστέρηση. Δυο λεπτά αργότερα και ενώ είμαι έτοιμος να υπογράψω συμβόλαιο για το νέο χαμόγελο της colgate, να σου ένα ζευγάρι μεσήλικων.

Με ρωτάει η κυρία. «Εδώ είναι η σειρά;» Της γνέφω καταφατικά. Προφανώς επειδή το μουνί της όμως έχει στεγνώσει από την αχρηστία, το μελάνι έγραψε μια χαρά -και καλιγραφικά, φαντάζομαι- πάνω του την απάντησή μου και η επόμενη κίνησή της ήταν να με παρακάμψει πηγαίνοντας στην μαντάμ με το ιδρωμένο ακουστικό στο αυτί. Τη ρωτάει κάτι, δείχνοντας τα χαρτιά της, η άλλη δυσανασχετεί αλλά της απαντά. Αρχίζει να την εξυπηρετεί χτυπώντας τα στοιχεία της στον υπολογιστή με το ένα χέρι (το άλλο ίδρωνε με το ακουστικό, μη τα ξαναλέμε), ενώ ο μπάρμπας που συνόδευε την αποξηραμένη έριχνε κλεφτές ματιές πάνω μου. Σου λέει δε θα πεί τίποτα ο μαλάκας; Είχα απορροφηθεί τόσο πολύ από την κουτοπονηριά που δεν ήθελα να αντιδράσω. Παρατηρούσα απλώς το γεγονός. Κι αφού πέρασε κανένα δεκάλεπτο ακόμη με φράσεις του τύπου «αφού κυρία μου…», «μα δεν γίνεται να μου κάνετε αυτή τη χάρη;», «έλα σε κλείνω, έχω δουλειά..(ξεφυσώντας)» , «μα εδώ έχετε να κάνετε δήλωση από το 1998!», ήρθε και η δική μου σειρά.

Δίνω τα χαρτιά μου λέγοντας πολύ ευγενικά και χαμηλόφωνα (να τονίσω πως δεν το συνηθίζω αυτό) πως τελικά έχει χαθεί κάθε αίσθημα ευγένειας και αξιοπρέπειας σήμερα… Εκείνη μου χαμογελά κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά (λάθος της) και συνεχίζω τη φράση μου… λέγοντάς της πως αυτό ισχύει και για εκείνη. Της κόπηκε το χαμόγελο απότομα. «Συγνώμη, δε σας είδα, νόμιζα πως ήσασταν μαζί». Ξέρετε τώρα… Πίπες. Δεν πειράζει, της λέω, πάμε να δούμε τί παραπάνω χρειάζεται να πληρώσω γιατί τα χαρτιά τα έχω υπολογίσει πριν μερικούς μήνες και θα χρειαστεί να δώσω μερικά ακόμη με τις προσαυξήσεις. Όλα καλά (σκατά δηλαδή), με εξυπηρετεί μια χαρά, μου τα εξηγεί ωραία και τσούπ, να σου και η διευθύντρια. «Μαρία, πάω σε μια δουλειά, δε νομίζω προλάβω να επιστρέψω σήμερα. Αύριο τελικά έχουμε απεργία, ε; Το είδα που το κολλήσανε στην πόρτα. Τα λέμε από μεθαύριο» λέει της ιδρωμένης και την κάνει κουνάμενη σεινάμενη.

Φεύγω, ανεβαίνω στον πάνω όροφο να πληρώσω, πάω να ρωτήσω κάτι διαδικαστικό μια άλλη κυρία, με εξυπηρετεί επίσης μια χαρά, πάω στο ταμείο, τα σκάω και σκάω, και γυρνώντας έχω άλλη μια απορία. Κάνω προς την κυρία να ξαναρωτήσω, μου κάνει νόημα «σε λιγάκι», της χαμογελώ συγκαταβατικά, θεωρώντας πως πάει προς νερού της, που λέμε, και όταν γυρνάει, μου χαμογελά βλέποντάς με κατάματα ενώ με εξυπηρετεί απαντώντας μου (τέλεια σου λέω μέχρι εδώ)… ανάβοντας τσιγάρο σαν την μαμδάμ που μόλις κωλοκάθισε στην καριόλα από ένα γαμίσι ακόμα, φυσώντας τον καπνό της πάνω στο τζάμι που μας  χωρίζει στον γκισέ. Συνεχίζει να μου χαμογελά περιμένοντας να της πω ευχαριστώ και δίχως να χάσω και ‘γω το χαμόγελό μου, σκύβω και την ρωτάω με ηλίθιο ύφος… «να το σκάσω και ‘γω;»… «Τί να κάνεις;» με ρωτά χαμογελώντας (εξακολουθεί) λες και παίζαμε ερωτικό παιχνιδάκι. Το πρόσωπο μου παγώνει και ξαναρωτώ αυστηρά. «Να το σκάσω;» «Ποιό;» ξαναρωτά. «Το τσιγάρο ρε παιδί μου; Να το σκάσω κι εγώ να γίνουμε μια παρέα όλοι;» Στο μουνί της αυτή! Τραβά επιδεικτικά την δεύτερη γεμάτη τζούρα της και μου λέει ¨άμα θέλεις, κάπνισε».

Εδώ φίλοι μου, για όσους δε με ξέρουν, να πω πως είμαι καπνιστής του ενός πακέτου καπνού των 50 g. ημερησίως (αν ξενυχτίσω δουλεύοντας χρειάζομαι κι άλλο). Ντροπή μου, λάθος μου, μαλακία μου, αλλά συμβαίνει. Παρόλα αυτά τιμώ και σέβομαι τους χώρους που δεν επιτρέπεται να καπνίζω. Full stop.

Συνεχίζω.»Τί σημαίνει άμα θελεις κάπνισε, κοπελιά;» αρχίζω και υψώνω την φωνή μου. «Δεν απαγορεύεται το κάπνισμα εδώ μέσα; Δεν μπορείς να σεβαστείς τον καθένα που έρχεται -και που δεν έχει και όρεξη στο κάτω κάτω της γραφής για κολεγιές με την εφορία, από υποχρέωση έρχεται- μόνο και μόνο για να είναι νόμιμος; Εσύ δε θα έπρεπε να ήσουν υπόδειγμα συμπεριφοράς και νομιμότητας εδώ μέσα τη στιγμή που έρχομαι -με βαριά καρδιά έστω- και δίνω ένα σκασμό λεφτά; Εγώ γιατί υπακούω το νόμο, δεν καπνίζω και είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου;» Απάντηση της εφοριακού με το τσιγάρο στο επιδεικτικά τεντωμένο χέρι πίσω από τον γκισέ «ε, άμα θες, μην πληρώσεις την εφορία. Εγώ δεν πληρώνω και καπνίζω γιατί έτσι μου ‘ρθε. Θες κάτι;». «Δηλαδή άμα μου έρθει να χέσω, να τα κάνω εδώ και δε τρέχει κάστανο; Το θεωρείς σωστό αυτό; Πάτε καλά εδώ μέσα, ρε; Τί σημαίνει έτσι μου ‘ρθε;» ρωτάω φωνάζοντας και αμέσως ένας που περίμενε να εξυπηρετηθεί σε διπλανό γκισέ με παρατηρεί πως το παράκανα με τις εκφράσεις μου. «Τί κουβέντες είναι αυτές ρε φίλε» μου λέει. «Μα λένε, να χέσεις; Το παράκανες και συ» συνεχίζει. Έχω μείνει και τον κοιτώ. Δεν τον πείραξε τίποτε άλλο από την όλη φάση, τον πείραξε η λέξη «χέσω». Του απολογούμαι κοροϊδευτικά για την έκφραση και για την εικόνα που προφανώς σχημάτισε παραστατικότατα στο κεφάλι του και χαιρετώ διαολοστέλνοντας την χαρμάνα υπάλληλο η οποία με προτρέπει σαρκαστικά να την καταγγείλω (προφανώς καλυπτόμενη από την αιώνια μονιμότητα του Δημοσίου), περνάω μπροστά από την προϊσταμένη χαιρετώντας κι αυτήν, ευχόμενος να χαίρεται την υπάλληλο και φυσικά… Καλή Απεργία.

ΤΕΒΕ-ΙΚΑ (παίξ’το OVER)

Πριν από ένα χρόνο περίπου, έπρεπε η μικρή να πάρει απαλαγή από το ΤΕΒΕ (να μην πληρώνει δηλαδή και για νοσήλια) αφού έχει και ΙΚΑ και να αναπληρώσει το χαμένο αυτοκόλλητο του βιβλιαρίου υγείας του ΙΚΑ που είχε χάσει γιατί κάτι φάρμακα που χρειαζόταν άμεσα κόστιζαν περίπου όσο 4 μισθοί της. Είχε πάει, για να μην τα πολυλογούμε, 4-5 φορές στο ΙΚΑ του Κορυδαλλού για να προσκομίσει μια υπηρεσιακή δήλωση στο ΤΕΒΕ Αιγαλέου που θα λέει τέλος πάντων πως πράγματι πληρώνει το ΙΚΑ, κλπ. Τόσες πολλές φορές, γιατί τη μια δίνονταν λάθος εντολές, την άλλη επειδή η έκφραση στην δήλωση δεν είναι αρκετά σαφής από την υπηρεσία κάνοντας τους υπαλλήλους του ΤΕΒΕ να κατηγορούν τους υπαλλήλους του ΙΚΑ και τούμπαλιν για νέους, αμαθείς και δεξιούς που βρήκαν τρύπα και μπήκαν στις υπηρεσίες και όλα αυτά μπροστά μας, στ’ αυτιά μας, δίχως να γίνεται η δουλειά, δίχως να λύνεται το πρόβλημα τη στιγμή που ταμειακώς η μικρή ήταν εντάξει.

Μια μέρα γυρνάει και μου λέει » Τάσο, δεν γίνεται να χάνω την ώρα μου στις υπηρεσίες τα πρωινά. Εχω κρεμάσει τη δουλειά μου στο γραφείο κι αν και δεν μου έχουν πεί τίποτα οι άνθρωποι, δεν μπορώ να λείπω συνεχώς τις πρώτες ώρες. Πήγαινε εσύ με τα στοιχεία μου και αν σου πουν τίποτα εξήγησέ τους». Εντάξει, εντάξει και τσούπ το επόμενο πρωϊ 8:30 στο ΤΕΒΕ. Δέκα γραφεία γύρω-γύρω με τα εννιά σχεδόν άδεια και μια τεράστεια ουρά στο δέκατο. Πηγαίνω στο κοντινότερο άδειο (φυσικά) να ρωτήσω και όταν εξετάζει την περίπτωσή μου, με στέλνει στον «γκομπιούτερ»… Το δέκατο. Αυτή ήταν η χρήσιμότητα των εννιά υπολοίπων. Να σε στέλνουν στο δέκατο. Τον «γκομπιούτερ», όπου παρεμπιπτόντως εκεί δούλευε μια νέα κοπέλα (οι παλιοί ήταν στα υπόλοιπα εννιά). Αφού ξεμπερδεψα δίχως πολλές κουβέντες (επιτέλους), ήρθε η ώρα να πάω στο ΙΚΑ.

Η ώρα είχε πάει 9:30 και αφού πάρκαρα έξω απο το ΙΚΑ (θαύμα, θαύμα!) τρώγοντας δικαίως μια κλήση από τη δημοτική αστυνομία για ελεγχόμενη στάθμευση (δεν υπάρχουν θαύματα, ρε!) ανέβηκα να πάρω νούμερο. Ποιό νούμερο; 9μιση και είχαν τελειώσει! Πίσω πάλι και την επομένη από τις 8:00. Ήρθε κάποια στιγμή η σειρά μου προσκομίζω τα στοιχεία, κολλάει η υπάλληλος, δεν καταλαβαίνει ή καταλαβαίνει λάθος, με στέλνει στην προϊσταμένη της και στον διευθυντή. Αντί να τα ξεκαθαρίσουν, αρχίζουν και κάνουν εικασίες, μου λένε κάτι «δεν ξέρουμε» αντιμετωπίζοντάς με σαν κάποιον που πάω να τους κοροϊδέψω. Τους εξηγώ πως «παιδιά, δεν ήρθα να παίξω εδώ μέσα, πληρώνω ένα σκασμό λεφτά και τέλος πάντων είναι η δεύτερη εβδομάδα που ταλαιπωρούμαι και αν πηγαινοέρχομαι μεταξύ υπηρεσιών, στο τέλος θα χάσουμε τόσα μεροκάματα που δεν θ’ αξίζει να σας πληρώνω. Απαιτώ να εξηπηρετηθώ Α-Μ-Ε-Σ-Α και Σ-Ω-Σ-Τ-Α»… Άμα τα πεις αυτά σε υπάλληλο υπηρεσίας είναι σα να του λες πως γαμιέται το σπίτι του όσο αυτός κάθεται στην αναπαυτική καρέκλα του. Τόσο πολύ παρεξηγούνται. «Δε θα μας μάθετε κύριε εδώ τη δουλειά μας», «κάντε μου τη χάρη, κύριε». Κάπου εκεί η νευριασμένη προϊσταμένη θυμάται πως τα πάντα είναι καταχωρημένα στους υπολογιστές (στο δίκτυο τους), πατάει δυο τρία κουμπιά και μου λέει «εδώ βλέπω πως στις 4 Φεβρουαρίου του 2007 η κυρία σας είχε επισκευθεί το ΙΚΑ της Αγίας Παρασκευής. Τί δουλειά είχε εκεί, μου λέτε;» … Παύση δυο δευτερολέπτων… και μετά έκρηξη. «Ήταν ο γκόμενός της μωρή ηλίθια και πέρασε να του πεί ένα γειά! Τί μου λές βρε άχρηστη τώρα; Δε βλέπεις πως εκεί πήγε από την εργοδοσία της; Τί προσπαθείς να κάνεις τώρα; Να αποφύγεις να με εξυπηρετήσεις βάζοντας άλλο ένα ηλίθιο εμπόδιο στην συνδιαλαγή; Αυτόν τον γαμημένο τον υπολογιστή τον έχεις μόνο για πασιέντζα και να βλέπεις μόνο όσα σε κάνουν όσο πιο αντιπαραγωγική στην υπηρεσία σου; Αλλά ξέρω τί σας χρειάζεται γαμημένοι!» κάνοντας με το χέρι μου τη γνωστή κίνηση που κάναμε στα κουνελάκια μικροί. Ο μαλάκας ο διευθηντής που είχε προλάβει να αναρωτηθεί και αυτός αμέσως με τη βλαμένη τί δουλειά είχε η γυναίκα μου στο ΙΚΑ της Αγ. Παρασκευής (που ανήκε η επιχείρηση που δουλεύει. Άκουσον-άκουσον), προσβεβλημένος με την κίνηση του χεριού μου μου λέει «η βία κύριε, δεν είναι λύση». Μια χαρά λύση είναι του απαντώ και φεύγω.

Ειλικρινά, είχαμε μπει στην δεύτερη εβδομάδα γραφειοκρατείας, ασυνενοησίας, ταλαιπωρίας και ανακυκλωμένης μαλακίας που ήμουν στο τσακ να την στήσω απ’ εξω από το ΙΚΑ και να τον κάνω τόπι στο ξύλο τον ηλίθιο. Όταν εξήγησα στη μικρή πως την επόμενη φορά δεν θα άντεχα να πάω ξανά στο ΙΚΑ, αυτή σαν πιο ψύχραιμη αποφάσισε να λείψει ακόμη ένα πρωϊνό από το γραφείο της και να πάει η ίδια. Πράγματι, είχε τελειώσει μέσα σε μια ώρα. Όταν την ρώτησα, πώς διάολο έγινε αυτό, αφού χθες δε βγάλαμε άκρη η απάντηση ήταν ενδεικτική. «Πήγα κατευθείαν στον διευθυντή και με εξυπηρέτησε μια χαρά. Απλώς ήταν κορτάκιας και γλοιώδης. Έκανα υπομονή μέχρι να μου δώσει το χαρτί με υπογραφή και σφραγίδα και μετά δρόμο»…

ΕΝΑΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ

Τη Λαμπρή που μας πέρασε, την ώρα που τρώγαμε τον οβελία, πίνοντας το κρασάκι μας με φόντο από την ταράτσα το χορτάρι του γηπέδου του Ιωνικού, χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν η κουμπάρα μου μέσα στα κλάματα. Μου είπε πως δεν έχει πολλές μονάδες στο κινητό και αν μπορούσα να πάω σε μια ώρα στο Θριάσιο να παραλάβω τον άντρα της και την 5χρονη κόρη τους που έπειτα από ένα ατύχημα κάηκε η μισή και θα έφταναν με ένα Super Puma από τη Πάρο. Η κουμπάρα μου θα ερχόταν με αεροπλάνο. Όταν παρατήσαμε το αναστατωμένο τραπέζι δεν είχαν περάσει τρία τέταρτα της ώρας και βρισκόμασταν ήδη στο Θριάσιο. Ένα άδειο νοσοκομείο (λόγω της ημέρας) και δυο άνθρωποι ξαμολημένοι να ψάχνουν την επόμενη μισή ώρα σα χαμένοι άδειες αίθουσες. Κάποια στιγμή και ενώ ούτε επικοινωνία με κινητά είχαμε, αποφασίσαμε να φύγουμε για το Παίδων, σκεφτόμενοι πως λογικά το περιστατικό θα το πάνε εκεί. Ο φύλακας του νοσοκομείου, ένας ευγενικότατος άνθρωπος, βγήκε από το φυλάκιο του, μας φώναξε κοντά του κι αφού μας ρώτησε πως μπορεί να μας βοηθήσει (βλέποντας την αναστάτωσή μας), μας είπε πως πριν από λίγα λεπτά έβαλε την μητέρα του παιδιού (που είχε προλάβει να έρθει) σε ένα ράδιο ταξί και πως το ελικόπτερο όταν προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας οι γιατροί αποφάσισαν να το πάνε κατευθείαν το παιδί στο Παίδων λόγω καταλληλότερης υποδομής. Τον ευχαριστήσαμε, μας ευχηθήκε το καλύτερο και ξαναμπήκε στο φυλάκιο του. Ήταν ο μόνος που μας προσέγγισε από μόνος του για να μας εξυπηρετήσει εκείνη την μέρα.

Όταν φτάσμε στο Παίδων πιά και βρεθήκαμε όλοι μαζί, τα παιδιά μας εξήγησαν το περιστατικό μα το μυαλό μου κόλλησε σε μια σημαντική λεπτομέρεια. Ο αδελφός της κουμπάρας μου έτρωγε καλεσμένος μερικά σπίτια μακριά με τον διοικητή του με επίσης καλεσμένο τον τότε υπουργό υγείας κ. Αβραμόπουλο. Όταν μάθανε το περιστατικό, αμέσως κινητοποιήθηκε το Πολεμικό Ναυτικό μετά από τηλεφώνημα του κ. Αβραμόπουλου, αφού εκείνη την μέρα δεν πετούσαν τα ελικόπτερα. Ετσι μου είπαν, έτσι λέω (ένα το κρατούμενο). Στο νοσοκομείο πια, τα πράγματα ήταν υποτονικά, έως και αδιάφορα. Μέχρι που στο τηλέφωνο του κουμπάρου μου χτύπησε και ήταν ο υπουργός. Από ανθρώπινο ενδιαφέρον πήρε ο άνθρωπος, ρώτησε και δίνοντας δυο τηλέφωνα συνεργατών του για το οτιδήποτε χρειαστεί η οικογένεια, έκλεισε εμφανώς ανακουφισμένος που τα πράγματα δεν είχαν πάρει πιο άσχημη τροπή (δυο τα κρατούμενα). Σε τρία λεπτά, ένας στρατός από διαφορετικούς γιατρούς και νοσοκόμες παρέλασε από το αποστειρωμένο δωμάτιο της μικρής. Μέχρι και τα καμένα χέρια του κουμπάρου μου εξέτασαν που οι φουσκάλες ήταν οι μεγαλύτερες που είχα δει στη ζωή μου. Στην προσπάθεια του να σβήσει το κεφάλι της μικρούλας που είχε λαμπαδιάσει έκαψε τα χέρια του. Κάθε δέκα λεπτά ερχόταν μια νοσοκόμα στο διάδρομο και μας ρωτούσε αν χρειαζόμαστε κάτι. Οι υπόλοιποι που είχαν τα παιδιά τους σε άλλα δωμάτια μας προσέγγισαν, μας ρωτούσαν πως και τί ενώ μια κυρία εξομολογήθηκε πως -σκατά στο στόμα της, όπως χαρακτηριστικά είπε- καλά που ήρθατε εσείς και δείχνουν ένα ενδιαφέρον παραπάνω και στα δικά μας παιδιά , έστω ξώφαλτσα.

Το κοριτσάκι σήμερα είναι σαφώς καλύτερα, όχι εντελώς εντάξει, αλλά τα πράγματα έχουν πάρει το δρόμο τους προς το καλύτερο. Ο κουμπάρος μου, ο μόνος που δουλευει από την οικογένεια τα έφερε βόλτα μια χαρά, δίχως να πάρει άλλο τηλέφωνο παρά μονο για να ευχαριστήσει τους ανθρώπους του υπουργού νιώθοντας όπως μου είπε άσχημα για τα βλέματα των άλλων γονέων στο Παίδων. Ακόμη και σήμερα σκέφτομαι πως αν δεν ήταν ομοτράπεζος ο θείος του κοριτσιού με τον υπουργό (τον όποιο υπουργό, άλλωστε ο καθένας στη θέση του το ίδιο θα έκανε), πιθανόν να μην πετούσε κανένα ελικόπτερο του ΕΚΑΒ (όπως και δεν πέταξε άλλωστε) ή του Π.Ν., να μην εξυπηρετούνταν από γιατρούς και νοσοκόμες με τέτοιο ζήλο, να μην είχαν και οι  τριγύρω ασθενείς τη extra φροντίδα κ.ο.κ. Πιθανόν να έμενε, όπως έμεινε περιμένοντας το ελικόπτερο, για όλη την ημέρα όρθιο και γυμνό δίχως αποστειρωμένα ειδικά υλικά για εγκαύματα στο Κέντρο Υγείας της Πάρου.

Δηλαδή για να λειτουργήσουμε χρειάζεται ένας υπουργός κάθε φορά να μας σπρώξει προς το καθήκον; Για να λειτουργήσει αυτός ο γαμημένος υπερτροφικός κρατικός μηχανισμός θέλει τέτοιου τύπου κόλπα; Καμιά φορά τα βιώματά μας διαμορφώνουν και την οπτική γωνία όψης των πράγμάτων και για να πω την αλήθεια μου, η άποψή μου έχει πια αλλάξει για πολλούς δημόσιους λειτουργούς και υπαλλήλους. Πέρα λοιπόν από τις μοριοδοτήσεις, τους διαγωνισμούς, τις όποιες σωστές ή παραθυράτες διαδικασίες υπάρχουν ή ανακαλύπτονται για να μπεί κάποιος στο δημόσιο καλό θα είναι να θυμηθούμε γιατί υπάρχει αυτός ο μηχανισμός. Τα βασικά. τα θεμελιώδη. Ο δημόσιος τομέας έχει δημιουργηθεί για να καλύπτει ανάγκες. Όχι για να δημιουργεί αιώνιες θέσεις εργασίες σε αναξιοπαθούντες, σε χαραμοφάϊδες και σε ανθρώπους σαν την υπάλληλο με το τσιγάρο που δε θα της πέρναγε ποτέ από το μυαλό να το κάνει στον ιδιωτικό τομέα, πόσο δε μάλλον να μιλήσει με αυτό τον τρόπο σε έναν πολίτη, τη στιγμή που η θέση της οφείλεται στην ανάγκη να εξηπηρετηθεί ΠΡΩΤΑ αυτός και όχι για να βολευτεί αυτή. Δυστυχώς όμως πάντα γι αυτήν θα υπάρχουν αντίστοιχοι από την πλευρά μας σαν το ζευγάρι που δεν περίμενε στην ουρά για να δικαιώνουν τον τρόπο που άγεται και φέρεται από τη θέση της και ενδεχομένως τον τρόπο που μπήκε στην υπηρεσία της. Κατά τ’ άλλα μου λες πως αν πετύχω στο δρόμο τον εφοριακό που πολύ ευγενικά εκβίασε τον λογιστή μας, μα τόσο κυνικά, ή την ψωλού του πρώτου ορόφου της εφορίας με το τσιγάρο που με πρόετρεψε γελώντας να πάω να την καταγγείλω ή ακόμα και τον καβλάντη διευθυντή του ΙΚΑ, θα είμαι άδικος αν δεν τους περάσω μία με τ’ αυτοκίνητο και μετά να βάλω και μια όπισθεν για σιγουριά; Ιδιαίτερα δε, όσο σκέφτομαι πως αυτούς με αυτές τις συμπεριφορές (και ίσως χειρότερες και ανίερες) τις πληρώνει ο κόσμος χρυσές σε μια εποχή που οι τσαγκάρηδες θα ξαναγίνουν must επάγγελμα και το τεφτέρι είναι στο peak του.

(έχω μια εμπειρία και με ΟΑΕΔ Αιγαλέω σε σχέση με τα παιδιά των stages που με ΜΕΓΑΛΗ χαρά θα προτιμούσα να έμεναν αυτά και να πήγαιναν στο καλό οι υπόλοιποι, αλλά μάλλον η wordpress θα μου χρέωσει τα pixels σήμερα.)

Advertisements

51 comments

  1. kaltsovrako

    και πως νομίζεις πως έκατσα κι εγραψα τόσες λέξεις, όσες δεν έχω γράψει απο το 2005 και μετά; Κάργα πορωμένος!

    😉

  2. Ελευθερία

    Να ξέρεις πάντως ότι οι υπάλληλοι τα κάνουν επάνω τους με τις αναφορές στο Συνήγορο του πολίτη. Επίσης την τύπισσα με το τσιγάρο δεν έπρεπε να τη βρίσεις. Αφού της το είπες μια και σε έγραψε πάρε την αστυνομία, έτσι για τζερτζελέ (δεν είναι αρμόδια νομίζω) και ζήτα της τα στοιχεία για να της κάνεις αναφορά. Με το γάντι χρυσέ μου – του μποξ.
    Θέλω να πω σε όλους σας την επόμενη φορά που θα κάνω μανούρα για κάποιον γάιδαρο που θα βρεθεί μπροστά μου να βοηθήσετε και να μη με πείτε αγάμητη που δεν ξέρει τι της φταίει και ασχολείται με «λεπτομέρειες», οκ?
    Το να διαμαρτυρόμαστε εν ανάγκη και εγγράφως στο Συνήγορο του Πολίτη ή στους Επιθεωρητές της Δημόσιας ΔΙοίκησης είναι απείρως αποτελεσματικότερο. Αλλά μην το λέτε μόνο … κάντε το.
    Τί να πω; Πόσα τους δίνουμε εν καιρώ κρίσης; Ότι οι εφοριακοί παίρνουν άνω από 2500 χιλιάρικα και αν τους κόβαμε 200 ευρώ θα λύναμε το δημοσιονομικό μας πρόβλημα; Αυτά, σε συμπονώ.

  3. kaltsovrako

    Κάτσε βρε Ελευθερία μου! Τί μου λες δηλαδή; Πως για να κάνει κάποιος σωστά τη δουλειά του, να κάνει αυτό για το οποίο πληρώνεται και έχει ορισθεί… χρειάζεται να υπαρχουν μια, δυο, δέκα άλλες υπηρεσίες που θα το ελέγχουν; Και μετά θα δημιουργήσουμε μια άλλη υπηρεσία για να ελέγχει τους ελεγκτές;
    Τον ξέρω τον Συνήγορο του Πολίτη, συμβαινει αυτό που λες αλλά και πάλι μου μοιάζει γελοίο αυτό το γαϊτανάκι. Ή μάλλον η ανάγκη αυτού και μάλιστα σε τόσο μεγάλο βαθμό για κάτι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ απλό. Στο να κάνουν τη δουλειά τους, αντιλαμβανόμενοι την θέση τους.

  4. ΖΑΡΝΤΟΖ

    ουγκ.. μαζι σου ,
    .
    .διαθετω OPEL METASTRA για το πατημα …ουγκ
    .
    α ντεν φτανει εγκει και ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΟ plus MATΡΑΓΚΑ πικολο…ουγκ .μιλησα

  5. null

    Η ισχυρή Ελλάδα ξαναχτυπά! Για κάτι τέτοια θα ήθελα να μπει το ΔΝΤ και να τα γαμήσει όλα στο μπουρδέλο!

  6. stelios

    Τάσο, πας στην εφορεία να πληρώσεις μερικά χιλιάρικα που σου ζητάει το κράτος, επειδή τα χάρισε αφειδώς στις τράπεζες και σε επιδοτήσεις εργοδοτών, και το πρόβλημά σου είναι ότι δεν σου τα πήραν ευγενικά και αποτελεσματικά. Πας σε ΙΚΑ ΤΕΒΕ των οποίων ο θεσμοθετημένος ρόλος είναι να τα παίρνουν από εσένα και να τα διοχετεύουν με ποικίλους ευθείς και πλάγιους τρόπους στις (μεγάλες) επιχειρήσεις, και το πρόβλημά σου είναι και πάλι ότι δεν στα παίρνουν ευγενικά και αποτελεσματικά.

    Το λάθος ίσως είναι ότι εξακολουθούμε να πιστεύουμε το παραμύθι ότι το κράτος υπάρχει για να εξυπηρετεί τον πολίτη. Δεν ισχύει καθόλου κάτι τέτοιο, ούτε στην Ελλάδα ούτε πουθενά. Και όπου το κράτος παρέχει κάποιες υπηρεσίες αυτό το κάνει για λόγους οικονομίας (κοστίζει πολύ η ανοργανωσιά και η σπατάλη εργατικής δύναμης) και κυρίως λόγω πολύχρονων και επίμονων αγώνων, που στην Ελλάδα δεν υπήρξαν. Και όσο εξακολουθούν να μην υπάρχουν, τόσο η κοπελιά με το τσιγάρο θα σε γράφει επιδεικτικά στ’ αρχίδια της.

    Τελευταίο: δεν είναι η μονιμότητα που προκαλεί αυτές τις συμπεριφορές. Μονιμότητα έχει και το γαλλικό κράτος το οποίο είναι εξαιρετικά αποδοτικό και αποτελεσματικό (στο να σώζει τράπεζες και λαμόγια και μετά να στέλνει το λογαριασμό στους εργαζόμενους, φυσικά – αλλά το κάνει οργανωμένα και χωρίς περιττή ταλαιπωρία). Η μονιμότητα δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Το πελατειακό κράτος παράγει αυτές τις συμπεριφορές. Ο διορισμός με τον βουλευτή, τον υπουργό κ.λπ. Και αυτό το εξέθρεψαν τα δύο μεγάλα κόμματα και το υποδέχτηκε με χαρά ο μαλάκας έλληνας μικροστός ραγιάς, μέχρι που δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια να βολεύεται.

    Κατά τα άλλα, φιλιά, φίλε μου!

  7. kaltsovrako

    @ dystropoppygus,
    η αλήθεια είναι πως κουνήθηκα αυτή τη φορά λίιιιγο παραπάνω. Χαχαχα

    @ null,
    Aδελφέ μου, το σκέφτηκα ξέρεις και γώ αυτό. Αν έχουμε κάτι να κερδίσουμε απ’ την όλη φάση είναι μόνο η οργάνωση που μπορεί να αποκτήσουμε από τον «βούρδουλα». Γιατί η εθνική κυριαρχία που φοβούνται κάποιοι πως θα χάσουμε… έχει πάει περίπατο από το 1945 και δώθε (μη σου πω απ’ το 1828).

    @ stelios,
    όταν παίζεις σ’ ένα παιχνίδι, συμφωνείς κατ’ αρχήν στους κανόνες του. Συμφωνούμε τουλάχιστον σ’ αυτό; Λάθος – σωστό, να το παίξεις είναι άλλη κουβέντα. Αν λοιπόν πρέπει να ζήσω σ΄αυτό το μπουρδέλο και να συμβιώσω με τους υπολοιπους θα πρέπει να πληρώνω τους φόρους που μου αναλογούν μεταξύ άλλων (καλώς ή κακώς).
    Αν αρχίσω να σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή τί ρεμούλα έχει γίνει τριγύρω μου η αντίδρασή μου δε θα είναι απλώς να μην αποδώσω το φόρο, ούτε να μην πληρώνω διόδια, ούτε να αναρτήσω ένα banner με ένα σύνθημα άρνησης, αλλά θα καταλήξω να κυκλοφορώ σαν τον Αλβανό δραπέτη με τις 5 χειροβομβίδες σε καθημερινή βάση αλλαλάζοντας «γαμιώλες, που σας πονεί και που σας σφάζει». Αλλά αυτό δεν είναι λύση! Είναι χάος, και έχω «επιλέξει» να παίξω στο παιχνίδι.
    Εχω λοιπόν καταλήξει πως η μονιμότητα, είτε είναι ελληνικό φαινόμενο είτε όχι (δε με ενδιαφέρει καθόλου) είναι μάστιγα. Είναι αντιπαραγωγικό και ευθύνεται κατά πολύ για τα χάλια που έχουμε φτάσει σήμερα. Καταλαβαίνω πως αυτό που γράφω μπορεί να φαίνεται κάργα φιλελευθερο (θα πάω μετά να αυτομαστιγωθώ) αλλά οφείλω να αναγνωρίσω αυτό που αισθάνομαι και βλέπω μπροστά μου. Κάτι δεν πάει καλά, stelio. Χρόνια τώρα. Θα το αλλάξουμε ή θα συνεχίσουμε να φιλοσοφούμε όλοι πάνω απ’ το χυμένο γάλα; Εγώ λοιπόν, με το φτωχό μου το μυαλό λέω πως μια από τις λύσεις που διακρίνω είναι, ναι, η κατάργιση της μονιμότητας, ναι, το ξεκαθάρισμα των άχρηστων και άεργων ανθρώπων στο δημόσιο, ναι, η αύξηση των μισθών των υπολοίπων απ’ τα λεφτά μου (χαλάλι τους) και τέλος όχι στην δημιουργία, φυσικά, άλλων υπηρεσιών που θα ελέγχουν αυτούς που δουλεύουν, αν δουλευουν γιατί θα γιγαντωθεί η μαλακία πάλι σε χόνο dt. Ο πρόϊστάμενος να είναι προϊστάμενος όπως στον ιδιωτικό τομέα. Να μπορεί να ελέγχει και να ορίζει. Όχι απλώς να παίρνει ένα γραφείο ξεχωριστά και έναν έξτρα στο μισθό και το μόνο που κάνει είναι να βάζει 15 σφραγίδες τη μέρα plus μια υπογραφή δίχως να μπορεί να παρέμβει διοικητικά πουθενά. Ίσως τότε γίνει ένα βήμα ώστε να εξυπηρετηθεί ο πολίτης. Κάτι θα είναι κι αυτό. Γι’ αυτό έγραψα το post αυτό. Την θεμελιώδη λόγο που δημιουργήθηκε αυτός ο ρημάδης ο (όποιος) κρατικός μηχανισμός. Για να εξυπηρετεί τον πολίτη στη συνδιαλαγή του με το κράτος. Αλλιώς, να γυρίσουμε στη δουλεία να λυθεί το ζήτημα μια και καλή.

    Πότε θα τα πούμε;

  8. stelios

    Σχεδίαζα να κατέβω Αθήνα τον Μάρτη, αλλά πιθανότατα θα το αναβάλω. Ελπίζω να τα πούμε κάποια στιγμή μέχρι το καλοκαίρι.

    Χαιρετισμούς στην Κωνσταντίνα. (Εύκολα σου βάζω, αφού θα το διαβάσει από μόνη της 🙂 )

  9. Rodia

    Τραγέλαφος.. Ιλαροτραγωδία.. τι να πω και τι να θυμηθω…
    Α! θυμηθηκα: μια φορα στην εφορια η υπαλληλος καθαριζε φασολακια πισω απο το γκισσε και, οταν την αποκαλυψα κοιταζοντας απο περιεργεια τι κανει κι εχει αφησει να μαζευτει μια ουρα 20 ατομων, τα πηρε κανονικα κι αρχισε να με βριζει «τι κοιτατε δεσποινις μου (τοτε ημουν δεσποινις!) ελεγχο μου κανετε;» και με εξυπηρετησε τελευταια -για τιμωρια μου!
    (οι αλλοι της ουρας κιχ, εννοειται)
    Ωραιοτατο ποστιον, φασκελα και γελια ανακατεμενα :))

  10. Michael_Sc

    Το να διαμαρτυρόμαστε εν ανάγκη και εγγράφως στο Συνήγορο του Πολίτη ή στους Επιθεωρητές της Δημόσιας ΔΙοίκησης είναι απείρως αποτελεσματικότερο.

    Αυτό είναι παιδιά. Όποτε το έκανα, τρέχαν και δεν φτάνανε. Και δικαιώνεσαι και στο τέλος !

  11. indictos

    Βαλτός είσαι ρε συ Τάσο;
    Μόλις γύρισα από το ΤΕΒΕ και αύριο έχω ΙΚΑ 👿

    (και πάει και για φούντο η ομάδα)

  12. kaltsovrako

    Michael_Sc,
    εγώ πάντως μια φορά πήγα και κατάγγειλα για πολύ σοβαρό λόγο στο «περί επικινδύνων» (αν κάτι λέει αυτο) στην Πολεοδομία Πειραιά τον νέο ιδιοκτήτη του ισογείου διαμερίσματος, εργατικής πολικατοικίας της δεκαετίας του ’50 (οπου από πάνω μένει η μητέρα μου), ο οποίος ΤΡΥΠΗΣΕ ΤΙΣ ΚΟΛΩΝΕΣ για να περάσει σωλήνες καλοριφέρ (πουλώντας μαγκιά αλλοδαπού* μαφιόζου στους γείτονες) και αυτό για να είμαι σίγουρος πως δε θα με γράψουν στ’ αρχίδια τους από την υπηρεσία. ΣΑ ΜΠΟΥΝΤΑΛΑΣ λοπόν που είμαι, άφησα τους μηχανικούς μόνους τους (με τον ίδιοκτήτα) όταν ήρθαν να τον ελέγξουν, πιστευοντας ο ΤΡΙΒΛΑΚΑΣ πως δε χρειάζομαι άλλο.

    Αποτέλεσμα; Να μου έρθει μερικούς μηνες ένα χαρτί που έλεγε πως έγινε η αυτοψία και δεν βρέθηκε τίποτα. Περιττό να σου πω πως όλες οι κολώνες είναι πια τρυπημένες (και γιατί να μην είναι άλλωστε?) και τρέμει το φιλοκάρδι μου στον παραμικρό σεισμό. Να πάω λοιπόν τώρα στους επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης να πώ τι; Πως λαδόθηκαν; Δεν έχω αποδείξεις. Πως δεν κάνανε καλά τη δουλειά τους; Θα μου πουν και με το δίκιο τους «είσαι μηχανικός και ξέρεις καλύτερα, αγαπητέ;». Αλλά οι σαθρές κωλόνες της πολυκατοικίας είναι σκαμένες στο ισόγειο για να περάσουν τα μπουριά και αυτό δεν άλλαζει.

    * μη ψαρώσει κανένας με το «αλλοδαπός». Υπάρχουν και αυτοί. Συγκεκριμένα από την Καυκασία μεριά.

    @ indictos,
    Τζάμι! Πάρε μαζί σου τον Ηρακλάκια που την έπεσε στον Σηφάκη. Είναι κι αυτή μια λύσις. Υπομονή.

    (σημείωσε τα επόμενα: 1,2,2,1,X,X,X,1 και όχι απλά σώνεσαι, αλλά βγάζει και καινούριο δίσκο ο πρόεδρος)

  13. Michael_Sc

    Tάσο, είναι απίστευτο αυτό που γράφεις. (άλλο ένα).
    Εγώ πάντως, θα την πήγαινα παντού αυτή την ιστορία… Και θα μου πεις βέβαια με το δίκιο σου, ότι δεν είναι δυνατόν να σπαταλάς τη ζωή σου για να ασχολείσαι με τα λαμόγια… και πάλι θα ‘χεις δίκιο. Όσοι μπροούν πάντως, αξίζει να μην το αφήνουμε να περνάνε έτσι αυτά.

    Για να περιαυτολογήσω κι εγώ λιγάκι πάντως, ένα χρόνο μετά από ένα ατύχημα που μου κόστισε κάποιους μήνες off, με ειδοποίησαν από το δημόσιο νοσοκομείο όπου είχα νοσηλευτεί ότι «τους χρωστάω 11.000 €, επειδή το ταμείο ασφάλισής μου, δεν είχε καταβάλλει τα νοσήλεια και άρα θα έπρεπε να τα καταβάλλω εγώ». Αυτό το είπαν στον πατέρα μου που έτυχε να σηκώσει το τηλέφωνο και πήγε να μείνει στον τόπο ο άνθρωπος.
    Βρήκα τελικά άκρη, αφού ήμουν ασφαλισμένος τότε – την εποχή του ατυχήματος, αλλά δεν θέλεις να ξέρεις τι τράβηξα για να βρουν στο ταμείο μου ένα φάκελο Δεκεμβρίου της περασμένης χρονιάς, μέσα στον οποίο βρισκόταν το αποδεικτικό από το εισιτήριό μου στο νοσοκομείο (που καταδείκνυε ότι είχα νοσηλευτεί δηλαδή) , αφού συνέπεσε και με την εποχή που η ΝΔ έκανε τις ενοποιήσεις των ταμείων άρον άρον και ο φάκελος αυτός είχε σταλεί κάπου, σε κάποιους ελεγκτές του Υπουργείου Οικονομικών…

    Χάρη στην καθοδήγηση ενός φίλου, Δημόσιου Υπαλλήλου, που λειτούργησε ως Δούρειος Ϊππος και με ενημέρωνε για το τι και πώς θα το ζητάω, τους άλλαξα τα φώτα στη συνέχεια, ζητώντας τους έγγραφες αποδείξεις για οτιδήποτε.
    Μου τηλεφωνούσε ο προϊστάμενος του νοσοκομείου π.χ. , για να μου πει ότι «τακτοποιήθηκε το ζήτημά μου» και απαντούσα ότι θα πρέπει να μου κοινοποιηθεί εγγράφως αυτό, με τις σχετικές λεπτομέρειες (πότε εισάχθηκα, πόσο νοσηλεύτηκα, ποιες επεμβάσεις έγιναν κ.ο.κ.) «ώστε να είμαι κι εγώ εξασφαλισμένος, καταλαβαίνετε, διαφορετικά δεν έχω άλλη επιλογή, παρά να καταθέσω ασφαλιστικά μέτρα στο ταμείο μου, μέχρι να διελευκανθεί η υπόθεση… αντιλαμβάνεστε κ.λπ.κ.λπ.».
    Το καλύτερο;
    Όσα χαρτιά τους ζήτησα κατόπιν υπόδειξης του φίλου μου, δεν πήγα ποτέ να τα πάρω!

    Η συμβουλή μου λοιπόν, είναι μια: αν σας τη σπάει η γραφειοκρατία, πολεμήστε την με το ίδιο όπλο.

    Αν γίνεστε μπαλάκι ανάμεσα σε δυο υπηρεσίες, μπορείτε να ζητάτε εγγραφως ό,τι σας απαντούν.
    Εγώ ας πούμε, έλεγα «δεν έχω καμία αντίρρηση να σας καταβάλω τα 11.000 ευρώ, αλλά πρέπει να μου δώσετε εγγράφως ότι σας χρωστώ τόσα και για ποιες εργασίες, ώστε να το καταθέσω στο ταμείο μου».

    Πήγαινα μετά στο ταμείο και έλεγα: «καταθέτω αυτό το έγγραφο και θέλω να μου δώσετε αριθμό πρωτοκόλλου (ότι το κατέθεσα) καθώς και μια βεβαίωση ότι σας κατέθεσα έγγραφο στο οποίο αναφέρεται αυτό , αυτό αυτό και αυτό». Είναι υποχρεωμένοι ως δημόσια υπηρεσία να δίνουν αριθμό πρωτοκόλλου για οτιδήποτε επιθυμεί να καταθέσει ο πολίτης – ακόμη κι αν αυτό είναι ένα μίκυ μάους!
    Έπαιρνα λοιπόν τη βεβαίωση του ταμείου, και τον αριθμό πρωτοκόλλου και πήγαινα στο νοσοκομείο και έλεγα «σας καταθέτω την βεβαίωση από το ταμείο μου ότι τους κατέθεσα ερώτηση σχετικά με την μη καταβολή των νοσηλειων. ΌΤΑΝ μου απαντήσουν από το Ταμείο επιβεβαιώνοντας ότι δεν ηταν αρμόδιοι να σας τα καταβάλλουν, θα σας εξοφλήσω την επόμενη κιόλας μέρα. Χαίρετε.»
    Όταν αγρίευαν καμιά φορά, επικαλούμουν την δυνατότητα να σκήσω ασφαλιστικά μέτρα, και από ‘δω παν κι οι άλλοι.
    Να δεις για πότε λύθηκε το θέμα υπηρεσιακά…

  14. Hades

    Μμμμμ…ιστορίες καθημερινής παράνοιας, δυστυχώς διόλου ξένες ή άγνωστες. Από την εμπειρία μου σε πλήθος τέτοιων περιπτώσεων, δεν χρειάζεται να γαμοσταυρίζεις μήτε να βγάζεις ατμούς από τ’αφτιά. Στην περίπτωσή μου τουλάχιστον, πιάνει η εξής τακτική: αν δεν κάνω τη δουλειά (που είναι υποχρεωμένοι να κάνουν) πετάω το διαχρονικό «καλώς, θα αναφέρω το συμβάν στις αρμόδιες υπηρεσίες. Σας ευχαριστώ». Ναι μεν ακούγεται εκβιαστικό, αλλά προσωπικά μόνο έτσι δεν το θέτω -το εννοώ όσο δεν πάει. Συνήθως με φωνάζουν άμεσα και εξυπηρετούμαι. Αν δεν γίνει έτσι, η ιστορία γνωστή: καταγελία στους αρμόδιους φορείς (Συνήγορο του Πολίτη, Γενική Γραμματεία Καταναλωτού, Συνήγορο του Καταναλωτή κλπ, κλπ). Ενημερωτικά, οη χειρότερη καταγγελία που μπορείς να κάνεις για δημόσιο υπάλληλο είναι είτε ότι δεν σε εξυπηρέτησε, είτε ότι σου μίλησε άσχημα. Μετά από λίγες μέρες συνήθως το θέμα λύνεται και ενίοτε με περιμένει μέχρι και καφές με τυρόπιτα ή μπουγάτσα (για να χαριτολογήσουμε λίγο) -αν και συνήθως προτιμώ κουλούρι.

    Δυστυχώς, αν δε μιλάς στη γλώσσα των ζώων, δεν συνεννοείσαι με τα ζώα. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
    Και να σου πω κάτι; Το να σου τύχει σε ένα ΙΚΑ, μια τράπεζα, μια εφορία πες πάει στο διάολο. Μην σου τύχει σε νοσοκομείο να δεις τι γίνεται. Μιλάμε ότι ήμουν σε κρατικό νοσοκομείο για οικογενειακή υπόθεση και ο δημόσιος γιατρός μου έφερνε απ’έξω απ’έξω να προτιμήσω ιδιωτική κλινική. Δεν θα σου πω τι μεσολάβησε στα επόμενα (ούτε) 3 λεπτά, αλλά θα σου πω ότι από μόνος του με διαβεβαίωσε στην συνέχεια ότι η περιποίηση στο δημόσιο νοσοκομείο θα είναι η καλύτερη που είδαμε ποτέ.
    Κι όσον αφορά από γαμησιάτικες πληρωμές; Καλά είσαι… Τουλάχιστον έχω την ικανοποίηση ότι μια φορά τα πήρα πίσω κάποτε από μια τράπεζα, αν και μου πήρε ενάμιση χρόνο φτύνοντας αίμα.

    Μιλάμε ότι έχουμε φτάσει στσο σημείο να μιλάμε για τα χάλια μας ανερυθρίαστα.
    Από που ν’αρχίσεις και που να τελειώσεις.

  15. kaltsovrako

    !!!!!!
    Μπράβο υπομονή και επιμονή, Μιχάλη αδελφέ μου! Εγώ με το που θα άκουγα το ποσό θα του έλεγα «Κάτσε εκεί που είσαι. Έρχομαι!» και στα καπάκι θα έπαιρνα την αστυνομία τηλέφωνο να έρθει να με συλλάβει πριν βγώ απ την εξώπορτα μου. Ετσι, προληπτικώς. Μη κάνω και καμμιά ζημιά στη τρέλα πάνω.

    Σοβαρά τώρα.
    Κατ’ αρχήν εύχομαι να είναι όλα καλά τώρα με την υγεία σου.
    Αλήθεια, σήμερα πιστευεις πως χρειάζόταν αυτή όλη η ψυχοφθόρος διαδικασία που πέρασες (… αλλά και τους πέρασες) για να γίνει μια δουλειά σωστά; Δηλαδή κάθε φορά που συνδιαλλασσόμαστε με δημοσίους οργανισμούς θα πρέπει να φυλάμε τον κώλο μας μη τυχόν και καποιος έχει ξεχάσει ένα χαρτί παραπεταμένο κάπου, όταν βρισκόμαστε στο 2010; Να σου πω κάτι αδελφέ μου; Θεωρρώ πως πολλες θέσεις στο δημόσιο θα πρέπει να εξαφανιστούν απ΄την στιγμή που υπάρχουν οι υπολογιστες. Όσο απλόϊκά ηλίθιο , λαϊκίστικο, σκληρό κι αν ακούγεται, δε μου το βγάζεις από το μυαλό. Υποδομή χρειάζεται και η κυρία που μπήκε επί ΠΑΣΟΚ το ’94 για καθαρίστρια και έχει γίνει επί ΝΔ το 2007 υπάλληλος γραφείου δεν την κατέχει και το βασικότερο στο πρόβλημά μας είναι πως δε θέλει κιόλας να την κατέχει. Με αυτή την νοοτροπία όμως δεν μπορείς να χτίσεις μεσομακροπρόθεσμα την υποδομή που σχεδιάζεις αν δεν προσλάβεις φρέσκους. Και ξανά απ’ την αρχή. Άρα… δρόμο!
    …………………………………………….
    Sorry, που έχω γίνει τόσο σκληρός, αλλά η φάση είναι πολύ φρέσκια και οι συμπεριφορές πολύ χαρακτηριστικές για να συγχωρεθούν.

  16. kaltsovrako

    @ Ηades,
    Tα πήρες, είπες, πίσω από ΤΡΑΠΕΖΑ;;;;;;;;;;;;;
    Ελα ρε συ, εδώ μιλάμε σοβαρά, τώρα. Μας κάνεις πλάκα; χαχαχαχα Δε γίνονται αυτά!

    Παρεμπιπτόντως, ο τσαμπουκάς και η μανούρα είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο σε ιδιωτικές τράπεζες. Κυρίως όταν αρνούνται (έστω και ευγενικά και και με «επιχειρήματα») να κλείσουν ένα «Ανοιχτό δάνειο». Τrust me.
    😉

    «Από που ν’αρχίσεις και που να τελειώσεις.»
    Αυτό είναι το δράμα. Ή το κόβεις μια και καλή ή θα γεμίσουμε με τα πονήματά μας το διαδίκτυο.

  17. karpidis

    Μαραθώνιο άρθρο. Πράγματι είναι πρόβλημα αυτός ο κυκεώνας του δημοσίου.
    Πάντως γέλασα με αυτό

    Τον “γκομπιούτερ”, όπου παρεμπιπτόντως εκεί δούλευε μια νέα κοπέλα (οι παλιοί ήταν στα υπόλοιπα εννιά). Αφού ξεμπερδεψα δίχως πολλές κουβέντες (επιτέλους), ήρθε η ώρα να πάω στο ΙΚΑ.

    όταν λέω πως ο στρατός σε εκπαιδεύει για να γίνουμε δημόσιοι δεν έχω άδικο 🙂

  18. BioLogos

    Κάθε πρωί εδώ και 2 μήνες οι γερμανοί στο εργαστήριο με ρωτάνε πώς τα έχουμε καταφέρει να είμαστε τέτοιο μπουρδέλο (αφού πρώτα μου δηλώσουν/ξαναματαθυμίσουν ότι δεν θέλουν να μας ξελασπώσουν με τα λεφτά τους).Σκέφτομαι λοιπόν να βγάλω το ζουμί από το έπος που έχεις γράψει, να το πατήσω και μια μετάφραση και να τους το μοιράσω.Διάολε, μπορεί και να το κάνω και παρουσίαση στο επόμενο γκρουπ μήτινγκ.

    υγ.Συγχήστηκα και πάω να συνεχίσω και εγώ με τον πενηντάρι ντράμ μου…

  19. Smirnov

    BioLogos άσε γιατί και οι Γερμανικές δημόσιες υπηρεσίες toilet είναι. Όχι όσο οι δικές μας αλλά η γραφειοκρατία τους δεν παλεύεται καθόλου!

  20. Michael_Sc

    Tάσο , είμαι πολύ καλά ευχαριστώ !
    Δεν θεωρώ τπτ αναγκαίο, προσπαθώ απλώς να αμύνομαι. Θα συμφωνήσω ότι «πολλες θέσεις στο δημόσιο θα πρέπει να εξαφανιστούν απ΄την στιγμή που υπάρχουν οι υπολογιστες» όπως έγραψες. Σκέψου μόνο ότι στην *δική μου* περίπτωση, στο ΤΑΙΣΥΤ (Ταμείο Ασφάλισης Συντακτών και Ιδιοκτητών Τύπου), δεν υπήρχε/υπάρχει (;) μηχανοργάνωση έως και πέρυσι…
    Και αυτό το ταμείο, επί ΝΔ, ενοποιήθηκε (χωρίς να γίνει καμία αναλογιστική μελέτη όπως και όλα τα ταμεία άλλωστε) με ορισμένα άλλα, στην προκειμένη των εφημεριδοπωλών -που έκαναν πάρτι για την ενοποίηση αυτή- και με άλλα ων ουκ έστιν αριθμός, υπό τον γενικό τίτλο ΕΤΑΠ – ΜΜΕ. Δεν φαντάζεσαι τι γίνεται πλέον…

    Η χώρα χρειάζεται reset.

  21. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Εδώ χρειάζεται ένα υπουργείο «προστασίας του πολίτη»
    Εγώ είχα κλείσει (αρχές Γενάρη) ραντεβού με οδοντογιατρό του ΙΚΑ στις 8 φλεβάρη. Χρειάζομαι 2-3 σφραγίσματα. Ευτυχώς πριν ξεκινήσω έκανα μια σχτική κουβέντα με τον οδοντογιατρό και μου είπε πως το πιο συντομο επόμενο ραντεβού είναι για 4 Μάρτη!
    Δηλαδή άμα μου ξεκινήσεις το σφράγισμα , θα μείνει το δόντι έτσι ένα μήνα; Τι να σου κάνω ; μου λέει. Δηλαδή θα κάνω τρεις μήνες για ένα σφράγισμα; Κι άμα έχω τρία σφραγίσματα;
    Το πράγμα είναι απλό: σου λένε όυτε λίγο ούτε πολύ να πας να τα σκάσεις εκτός ΙΚΑ. Άσε που όλοι οι οδοντογιατροί του ΙΚΑ έχουν και δικά τους ιατρεία!

  22. Στάθης

    χαχα, ωραίος! ήμουν κι εγώ αυτές τις 2 εβδομάδες σε ΙΚΑ, ΟΑΕΕ για απαλλαγή αλλά τόσο κακό δεν έπαθα. Το φαντάζομαι όμως γιατί έτσι που τους είδα, είναι ικανοί για το χειρότερο…..

    Η χώρα δεν χρειάζεται reset, ξύλο χρειάζεται σε ορισμένους. Γιατί κανείς δεν σέβεται και δεν φοβάται τον πολίτη. Όλοι τον γράφουν…

  23. BioLogos

    @smirnov

    Ω ναι…αθάνατη γερμανική γραφειοκρατία με χιλιάδες γράμματα μπρος πίσω δίχως νόημα για δουλειά των πέντε λεπτών…

  24. Αναρχοκομμούνι

    Εγώ φίλε μου για όλους αυτούς τους λόγους και για άλλους παρόμοιους, δεν έχω πατήσει σε δημόσια υπηρεσία εδώ και 3 χρόνια, με εξαίρεση το ΚΕΠ της περιοχής μου. Φροντίζω πάντα, με εξουσιοδότηση, να …αγκαρέψω κάποιον από το περιβάλλον μου.
    Την τελευταία φορά που αναγκάστηκα να επισκεφτώ την ΔΟΛ μου, για ένα κωλόχαρτο που αφορούσε την κυριότητα του αυτοκινήτου μου, και αφού εξάντλησα όποια και όση ευγένεια είχα, απέναντι σ’ ένα ρεμάλι που έτρωγε σουβλάκια (εννοείται σε βάρος του χρόνου μου), στο τέλος φτάσαμε στο σημείο να τον αρπάξω από το γιακά, όντας έξω από τον γκισέ. Τί είχε συμβεί; Από αμέλεια έγραψε το ονοματεπώνυμό μου λάθος (αντιγράφοντας το στον …«γκομπιούτερ» από αίτηση που συμπλήρωσα εγώ) και όταν του επεσήμανα το λάθος (αφού το επόμενο γραφείο δεν το αναγνώριζε), γύρισε και μου είπε επί λέξη: «Τί φταίω εγώ κύριε αν είστε αγράμματος».

    Από τότε μακριά… Δεν θα πάω φυλακή!

  25. Sourotiri

    Νταξει, μπορει να ειχες κατι αιωνες να γραψεις τοσο μεγαλο κειμενο, αλλα το εκανες με τετοιο τροπο, ωστε στο τελος η σταχτη του τσιγαρου ειχε πεσει κατω και δεν ειχα παρει χαμπαρι.

    Εγω θα σου πω οτι με τα μπινελικια εχασες το δικιο σου. Τηλεφωνο επι τοπου στην αστυνομια ή στον συνηγορο του πολιτη, θα ειχε περισσοτερο αποτελεσμα πιστευω. Αν το εκανες εσυ, το εκανα εγω, το εκανε ο παραδιπλα για συγκεκριμενους υπαλληλους, ε του πουστη, θα το εσβηνε ή οχι;

    Κατα τα αλλα, η μονιμοτητα ειναι αυτη που εχει κανει τους υπαλληλους να νομιζουν οτι εχουν πιασει τον παπα απο τα αρχιδια, συμφωνω. Και καποια στιγμη πρεπει να καταργηθει, αρκει φυσικα να διασφαλιστει και η αξιοκρατια του θεσμου που θα απολυει τους ΔΥ. Τι λεω τωρα, ε; Χαιρομαι που σε εκανα να γελασεις 🙂

  26. periergos

    Απαιτώ να εξηπηρετηθώ Α-Μ-Ε-Σ-Α και Σ-Ω-Σ-Τ-Α”… Άμα τα πεις αυτά σε υπάλληλο υπηρεσίας είναι σα να του λες πως γαμιέται το σπίτι του όσο αυτός κάθεται στην αναπαυτική καρέκλα του.

    Έτσι ακριβώς είναι…. Μιλάμε για ανθρωπόμορφα, αλλά για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να αναφέρουμε και κάποιες εξαιρέσεις – μαλάκες (εν τέλει) που δουλεύουν και αποδίδουν όσο δέκα αργόσχολα γουρούνια μαζί…

    Οι περισσότεροι είναι απλά για κλωτσομπουνίδια….

  27. Παράθεμα: Απόγονοι: μοιραίοι μέχρι την τελευταία στιγμή. « Ο ΑΠΟΓΟΝΟΣ
  28. apogonos

    Το χειρότερο είναι αυτό που αναφέρεις: η αδιαφορία των άλλων. Αν ζητήσεις το δίκιο σου σε κοιτάνε σαν ufo. Ίσως από μέσα τους λένε «πέστα χρυσόστομε» αλλά το παίζουν cool για να κερδίσουν την έυνοια του/της υπαλλήλου και να εξυπηρετηθούν οι ίδιοι.
    Επίσης και η ακατονόητη ανοχή που δέιχνει η κοινωνία όταν αυτοί οι τύποι διεκδικούν το δικαίωμα στην αφασία, παραλύοντας τα πάντα (όπως καλή ώρα οι αδρά αμειβόμενοι και κάργα διεφθαρμένοι τελωνειακοί).

  29. Παράθεμα: Το Δημόσιό μου μέσα! « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
  30. Παράθεμα: Απόγονοι: μοιραίοι μέχρι την τελευταία στιγμή. « Ο ΑΠΟΓΟΝΟΣ
  31. estarian

    Aποκλείεται ρε, ψέμματα λες. Δε συμβαίνουν αυτά σε ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες.Είστε όλοι εγκάθετοι, πράκτορες της ΣΙΑ, μασώνοι, κομμουνισταί και ταραχοποιά στοιχεία. Ειδικά δε ο Καλτσώβρακος είναι στο πέηρολλ της Καγκεμπε και έχει το βαθμό του Ινστρούχτορα Αττικοβοιωτίας και Κισσάμου.
    ΟΥΥΥ ΣΙΞ ΣΙΞ ΣΙΞ

  32. Rodia

    1.800 δημ. υπαλληλοι ζητησαν προωρη συνταξη φετος (Ιαν-Φεβρ) μεχρι σημερα. Εκκρεμουν οι αιτησεις για συνταξιοδοτηση 18.000 δημ. υπαλληλων. Το εφαπαξ αργει να καταβληθει, παιρνει μεχρι και 2 χρονια. (απο το Δελτιο της ΝΕΤ, πριν απο λιγα λεπτα)

  33. indictos

    estarian στο πέηρολλ του Καρεμπέ είναι.
    Στόχος του να διαλυθεί το κράτος, να επιστρέψει η παράγκα, ο Θρύλος και το Αιγάλεω να είν’ καλά και οι άλλοι να πάνε να …

  34. kaltsovrako

    karpidis,
    😉

    Biologos,
    να ευχαριστούν τις ΗΠΑ οι συνάδελφοί σου, γιατί αν δεν ήταν αυτές και οι παλιοί εχθροί που γίναν εργατικό δυναμικό, η Ευρώπη θα έπεφτε στη ίδια λούπα που έπεσε στο μεσοπόλεμο με τα μυαλά που κουβαλά αυτή η φάρα. Αυτό να πεις στους συναδέλφους σου. Αυτοί τους κάναν ανθρωπους σε χρόνο dt, για να μπορούν σήμερα να στη λένε με τέτοια ευκολία (αν και ένα δίκιο, το έχουν. Χαμηλόφωνα αυτό) 😉

    Smirnof,
    κάτσε εκεί που κάθεσαι. Πού κάθεσαι αλήθεια;

    Αλέξανδρε,
    εδώ θα βρείς τον κατάλληλο για να σου απαντήσει για την περίπτωσή σου. Αν δεν έχεις σπάσει το κεφάλι σου από τον πόνο ακόμη…

    Αναρχοκουμμούνι,
    καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα δηλαδή. Όπου δεν πέφτει λόγος, πέφτει ράβδος (αλλά και συ αδελφέ μου, πολύ φυγόπονος είσαι. Χαχαχα)

    sourotiri,
    ρουφιάνος δεν έγινα για μερικούς που μπορεί να το άξιζαν. Δε θα γινόμουν για ένα τσόλι. 😉

    periergos,
    εννοείται. Δεν είναι σκοπός μου να ισοπεδώσω τα πάντα! Αλλά και αυτοί θα πρέπει κάποια δτιγμή να πούνε basta!

    apogonos,
    το ‘πιασες αμέσως! Σωστός.

    γιάννενα,
    … ήλιος καλοκαιρινός! χαχαχα

    estarian,
    είμαι ο πούστης. Βάλε και λίγο Mossad. 😛

    Ροδιά,
    αν μου πούνε να τσοντάρω και κάτι παραπάνω για το εφάπαξ τους, το δίνω. Ειλικρινά. Φτάνει να μην πάρουν άλλους άχρηστους στη θέση τους.

    indictos,
    Να ρε συ, αλλά υπήρχε ένα κάποιο σύστημα τότες! 😉

  35. ximeio

    Να κανω μια ερωτηση; Γιατι η μικρη πληρωνει και ΙΚΑ και ΤΕΒΕ; Αφου απο τον ασφαλιστικο νομο του ’92 και δωθε η ασφαλιση ειναι υποχρεωτικη μονο σε ενα ταμειο κυριας ασφαλισης. Κανενα απο τα σαϊνια στο ΙΚΑ ή στο ΤΕΒΕ δεν της ειπε τιποτα για επιλογη ασγφαλιστικου φορεα;
    Αλλα τι λεω, εγω το εμαθα αυτο μετα απο 7 χρονια ενω πληρωνα τζαμπα διπλες εισφορες (γιατι τζαμπα ειναι οι διπλες εισφορες, μονο στο ενα ταμειο μετρανε) ψαχνοντας τους νομους μονος μου. Κι οταν ρωτησα τον υπαλληλο για τι δεν με ενημερωσαν πριν 7 χρονια πως ειχα τετοιο δικαιωμα, τι μου απαντησε; Αγνοια νομου απαγορευεται. Ε, ποιος ειδε το θεο και δεν τον φοβηθηκε. Τι λες βρε καθικι, αγνοια νομου απαγορευται για μενα και δεν απαγορευται για σενα που ειναι και η δουλεια σου στο κατω κατω, και τολμας και το λες ενω εχω χασει χιλιαδες ευρω τοσα χρονια;

    Ασταδιαλα. Τα θυμηθηκα και συγχυστικα παλι.

    Ναστε καλα και πες στη μικρη να ζητησει οχι μονο απαλλαγη νοσηλειας αλλα και συνταξης. Πληρη απαλλαγη. Νομιμα. Προβλεπονται ολα. Επιλογη ασφαλιστικου φορεα.

  36. x-psilikatzoy

    @ximeio, δυστυχώς θεωρούμαι παλιά ασφαλισμένη καθώς έχω ένσημα από το ’92 και άρα παίρνω απαλλαγή μόνο από τον κλάδο υγείας του ΤΕΒΕ. Άσε, έφαγα μεγάλη ήττα όταν το έμαθα (γιατί νόμιζα η χαζή ότι θα έχω πλήρη απαλλαγή). Δεν το ‘ξερα ότι έπρεπε να περιμένω να περάσω τα 20 για να πιάσω δουλειά. Άει σιχτήρ με τους χαζονόμους.

  37. ximeio

    @x-psilikatzoy, too bad. Λυπαμαι. Αν και πιθανολογω οτι μπορει να μην ξερουν οι ιδιοι τι τους γινεται. Τελος παντων. Ας μη συγχυζομαι αλλο γιατι θα αρχισω να σιχτηριζω και γω.
    Θα μεινω μονο σε ενα. Για τον καλτσο εισαι παντα «η μικρη» κι ας ψαχνεις για οροσημα εσυ 😉

  38. indictos

    Κωνσταντίνα και εγώ έτσι την πάτησα (από το 84 ένσημα)
    Και ΙΚΑ και ΤΕΒΕ
    (έτσι για διπλή ευχαρίστηση. Π*πα Κ*λο )

  39. heliotypon

    Και μετά οι «τρομοκράτες» πάνε και βάζουν γκαζάκια σε κάδους, χτυπούν μπάτσους-θυρωρούς και παιδιά μεταναστών. Χάθηκαν οι εφορίες, τα ταμεία και οι δυνάστες του πολίτη; Για να ήξερε ο κάθε έφορας ότι κινδυνεύει αν ξεζουμίσει φτωχό πολίτη, αν του τα πάρει με εκβιασμό, αν του κάνει τη ζωή δύσκολη, όπως είναι ταγμένος να κάνει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s